here i am... this is me...

hindi nga?

2007-03-30T00:06:00.000+08:00

i seriously, SERIOUSLY want to write again, but, everytime i try, my eyes always end up staring blankly at the screen as if it's the most fascinating thing to look at, and my fingers end up frozen on the keyboard.

wow. seriously?

sa mga nagfi-feeling writer [yeah, ok, pati na rin sa mga totoong writers], ang tawag nila dyan, writer's block. kung writer's block nga to, syet, eh antagal naman writer's block nyan.

magbago kaya ako ng template? [lexie, asan ka na?] o kaya gawa ako ng bagong blog? hmmm....

ewan. bahala na si batman.

katok

2006-12-13T23:38:00.000+08:00

paramdam lang.
malapit nang bumalik.
konting panahon pa.
malay mo... baka bukas.

countdown

2006-07-05T16:45:00.000+08:00

my morning starts just like any other mornings. i wake up at 5:30 only to reset the alarm at 6. happens everyday. breakfast used to be a must, but i'm not really into food lately so i pass most of the time. life has become too constant that even coffee has lost its appeal.

i go straight to the shower after the second waking up. i get dressed, i pull myself together then leave for work. if i get lucky, i'll be at work in thirty minutes. if not, with the traffic and all, plus the difficulty of getting the ride, hell knows.

i work 8 hours a day. that could go up to 14 depending on my mood. if i don't want to go home or there's nowhere else to go [which happens quite a lot], i stay at the office for as long as i want. lucky i've got keys.

i nap during lunch break. 12:00 - 12:45. the remaining 15 minutes should be enough for a quick bite.

i go home when i feel like it. have dinner when i feel like it. but i don't most of the time, so i don't. i watch a bit of tv. or read a few chapters of the book that i'm reading at the time. or chat with a friend over the phone. then i go to sleep.

repeat everything the next day.

this is my so-called life. and it has been going on like this for quite a while now. things have got to change. life will change. in 101 days, it will.

i count the days. but then the clock stops ticking.

fly, fly

2006-07-01T11:43:00.000+08:00

a friend told me that when she was little, his two older brothers tripped on her and threw her in to the pool. she didn't know how to swim.

i was reminded of something that happened to me when i was eight. i fell down from a very huge, tall tree. i didn't know how to fly.

laughter.

thinking about it now, it wasn't funny at all. i fell flat on my back, couldn't breathe for a minute, which for a little kid seemed like forever. i felt like there was a lump on my throat and air couldn't pass through. everything around me was turning black, and i could feel that i would pass out. i was scared. i told myself that if i would close my eyes, they would never be opened again. i fought. i prayed hard for an escape. i was too young to die.

oh well, i guess i survived.

brain bugs

2006-05-18T09:20:00.000+08:00

i have a long term plan. i will walk a different path, live a different life. but in times when i feel so down, i ask myself... will i be ready for the life i plan to live by the time i will have to live it?

panalo II

2006-04-12T08:54:00.000+08:00

salamat sa mga ngiti :-)

panalo

2006-04-08T16:54:00.001+08:00

san ka pa?!!??

I

2006-04-04T12:48:00.000+08:00

just because i don't say i miss you
doesn't mean that i don't.
i do.

just because i don't let you hold my hand
doesn't mean i don't long for your touch.
i do.

just because i don't talk to you
doesn't mean i have nothing to say.
i have.

just because you don't see me
doesn't mean i'm not there.
i am.

just because i don't show you i'm in love with you
doesn't mean that i'm not.
i am.

i do.
i have.
i am.

si manong, si manang

2006-03-26T23:56:00.000+08:00

kagabi, habang naghihintay ng sundo, nagpalipas ako ng oras sa labas ng building. masaya sana kung nasa loob ako ng office, pero mag-isa na lang ako. medyo gabi na rin at may nararamdaman akong kakaiba, na para bang hindi talaga ako mag-isa. hindi ako matatakutin sa mga sitwasyong kagaya nun, pero pinili ko na ring umalis na lang. pagod na rin naman ako sa maghapong pagtatrabaho.

nagyosi ako. unang stick ko para sa araw na yun. enjoy. tumingin sa relo. nagmasid sa paligid. wala lang. malakas ang hangin na parang uulan.

may matandang lalaking nakaupo sa gutter. madungis. sira ang damit. mukhang mabaho. may hawak s'yang tinuping karton. kung titingnan mo sa malayo, para lang n'yang pinaglalaruan ang tubig na tumatagas sa butas na kalsada. pero hindi s'ya naglalaro. sinasalok n'ya ang maruming tubig gamit ang karton, papunta sa bibig n'ya. umiinom s'ya ng tubig na para bang kinukuha n'ya ito sa malinis na batis.

nalungkot ako para kay manong. naawa. hindi ko na inubos ang yosi. pinatay ko na kahit kalahati pa lang. sayang ang kalahati ng wanpipti ko. bumalik ako sa building. may kailangan akong gawin.

punta ako ng canteen. pero dahil nga gabi na, paubos na ang pagkain. buti na lang, bukas pa ang bakery. bumili ako ng tinapay. sinahaman ko na rin ng malaking bote ng absolute. lumabas ulet ng building. pumunta sa kinauupuan ni manong. walang salita, iniabot ko sa kanya ang plastic na may tinapay at tubig. inabot n'ya. walang emosyon. tumalikod ako bago pa ako maiyak. kumaway sa isa sa mga nakapilang tricycle. nakangiti ang medyo may edad nang driver. may saya sa mukha n'ya, hindi ko alam kung baket. nagpahatid ako sa crossing. bago tuluyang umalis ang driver, nilingon ko si manong. nakatingin sa'kin. nakatingin lang, hawak ang plastic na bigay ko.

habang nasa byahe, napaisip ako. bakit may mga taong kagaya ni manong? nasaan ang pamilya n'ya? ano ang iniisip n'ya habang nakatingin s'ya sa akin? magugustuhan kaya n'ya ang tinapay? ano kaya ang mas gusto n'yang inumin? yung tubig na bigay ko? o yung tubig na sinasalok n'ya?

napabulong ako sa sarili ko. napadasal na sana, hindi ko maranasan ang nararanasan ni manong at ng mga taong kagaya ni manong. ano kaya kung ipakilala ko si manong sa lola kong si nanay?

nung martes, nag-leave ako sa trabaho para samahan si nanay sa doctor. dumadaing na naman kase ng kung anu-anong nararamdaman. natural lang naman siguro yun sa 75 anyos na matanda. pwede namang pasamahan ko s'ya sa isa sa mga kapatid kong walang silbi sa mundo. pero dahil nga gusto kong maramdaman n'ya kahit papa'no na may pakialam ako sa kanya, sabi ko, ako na lang ang sasama.

alas siete ako gumising. alas otso ang bukas ng clinic na wala pang limang minuto ang layo sa bahay namin. kumain ako. nagplantsa ng t-shirt. nagalit ang matanda dahil ang tagal-tagal ko raw kumilos. kakain pa daw. magpaplantsa pa daw. at kung anu-ano pa. anong oras pa daw s'ya mache-check up. "lumakad kang mag-isa mo!" yan ang salita n'ya. eh paksyet naman! nakabihis na ako ng 7:30. ano naman ang tanghali dyan?

dahil nga matanda na, kailangang habaan ko ang pisi. magpakumbaba. gawing parang tanga ang sarili sa pagsasabing "tara na ho" kahit alam ko namang hindi na n'ya ako papansinin. marami s'yang sinasabi na hindi ko maintindihan. hindi ko kase marinig. kung sadyang hininaan ang boses, hindi ko alam. pero hindi ako tanga. marunong akong umintindi ng sinasabi sa pamamagitan lang ng pagbabasa ng buka ng bibig. "tanghali." "putanginamo." "bwiset sa buhay." ilan lang yan sa mga papuring natanggap ko mula sa kanya nung araw na yun. inspiring.

minsan, naiisip ko, kahit ata ano'ng gawin ko, kahit ano'ng ibigay ko, wala rin. wala pa rin akong kwenta para sa kanya. ang hirap n'yang i-please. walang mabuting tao para sa kanya. lahat, may pagkukulang. lahat, merong hindi ginagawa. kahit siguro kumain ka ng pako at sumayaw sa apoy sa harap n'ya, hindi s'ya matutuwa. lahat ng taong nagmamalasakit sa kanya, hindi n'ya pinapahalagahan. sabi nila, dapat daw intindihin ko na lang kase matanda na. ang biro pa nga nila, wag ko na daw patulan kase pagtanda ko, magiging ganun din ako. hala naman?! eh kung ganun, ayoko nang tumanda. kapag nga pinapasok ng masamang elemento ang utak ko, naiisip ko na sa edad n'yang yun, dapat magbait s'ya. pahalagahan ang mga tao sa paligid n'ya. kung hindi, mamamatay s'yang mag-isa. maiksi na lang ang buhay n'ya, ang sama pa ng ugali. tapos, sasawayin ko ang sarili ko sa pagsasabing, "wag kang ganyan, bad yan." matatawa na lang ako pagkatapos.

maraming pwedeng ipagpasalamat sa buhay. maraming pwedeng gawing motivation para bumaet. pwedeng ipagpasalamat na hindi kelangan magpalaboy-laboy at matulog sa kung saan-saan dahil may bahay na mauuwian; na hindi kelangan mamalimos para kumain. maliliit na bagay na pag-iisipan eh pwede mong masabi sa sarili mo na "maswerte pa rin ako."

nakakabanas isipin. siguro, kung nakakapagsalita lang si manong, nagsalita na s'ya at sinabihan ako ng "salamat" sa isang napakaliit na bagay na ginawa ko. si manang, nakakapagsalita pa. nakakapagmura pa nga. pero ni minsan, hindi nagsabi ng pasasalamat sa napakaraming bagay na nagawa ko na para sa kanya. pero hindi ko hinihiling yun. lahat ng ginagawa ko, pasasalamat sa lahat ng ginawa n'ya para sa 'kin. hindi yun mababayaran ng kahit anong bagay. kaya kahit madami akong hinanakit, ayus lang. sige lang. kaya pa naman...

ang pagbitiw

2006-03-22T07:50:00.000+08:00

makulimlim ang langit paggising ko. wala ang pamilyar na sayaw ng mga dahon sa harap ng bahay na unang-unang sumasalubong sa akin sa pagsisimula ng bagong araw. walang buhay. marahil, nakikiramay sa namatay na bahagi ng pagkatao ko.

umulan kagabi. malakas. matagal. hindi ko na namalayan ang pagtila nito. nakatulugan ko na ang paghihintay.

ngayon, panibagong araw. panibagong buhay. bago, dahil hindi gaya ng dati, mag-isa na naman ako. mag-isa na lang ulit.

nagbabadya na namang bumuhos ang ulan.

sa gitna ng antok

2006-03-12T14:52:00.000+08:00

linggo ngayon. pero andito ako sa lugar na kung pwede lang sanang hindi ko puntahan. ang opisina. hindi ko gusto ang lugar na 'to nitong mga nakaraang linggo. madalas kaseng nakakairita ang mga tao. personal na pagka-asar at pagka-iritang may kinalaman sa trabaho.. nakakatuyo rin ng utak pag minsan. hanggang leeg ang trabaho. lagpas ulo ang pressure. wala, eh. magaling daw kase ako kaya iniaasa sa'kin lahat. nga ba?

dalawang oras ko ring pinag-isipan kaninang umaga kung pupunta ba 'ko dito o hinde. nakaplano na akong magpagabi kahapon dito. pero dahil inatake ako ng pagkabwiset sa lugar at sa lintek na programmer namin, alas tres pa lang ng hapon, umuwi na 'ko. na ikinagulat ng mga tao sa bahay. dahil bukod sa madalas akong hindi sa bahay natutulog pag sabado, eh ang aga ko pang umuwi. ang tanong nga sakin eh kung may sakit daw ako. yamot! andami kong trabahong iniwan. pagkatapos ng dalawang oras na pag-iisip at pagbababad sa higaan nang hindi naman natutulog, napagpasyahan ko ring pumasok na lang. wala rin lang akong gagawin sa bahay dahil nagawa ko na kahapon pag-uwi ko ang mga panlinggong gawain. wala ring inaantay na tawag o posibleng lakad. wala lahat. kaya eto ako ngayon.

kanina pa 'kong alas diyes dito. pasado alas dos na. marami na rin akong nagawa. inaantok ako. pero ayokong matulog. mag-isa lang kase ako. baka mamaya, may katabi na pala akong kung anong entity, hindi ko pa namamalayan. sayang ang experience. kaya kelangan kong panatilihing gising ang diwa ko. sa gitna ng pagdugo ng tenga ko sa paulit-ulit na pagpapatugtog ng cd ng kamikazee, naisipan kong bisitahin ang blog ko.

Ani Diaz (3/9/06 11:06:52 AM): AYUN!
Ani Diaz (3/9/06 11:06:55 AM): may blog ka pala!
shadowlane (3/9/06 11:09:20 AM): meron!
shadowlane (3/9/06 11:09:21 AM): wehehehhee
shadowlane (3/9/06 11:10:34 AM): kaya lang, nilulumot na
shadowlane (3/9/06 11:10:38 AM): matagal nang hindi nagagalaw
Ani Diaz (3/9/06 11:10:55 AM): baket naman?
shadowlane (3/9/06 11:11:02 AM): ewan
shadowlane (3/9/06 11:11:04 AM): walang maisulat
Ani Diaz (3/9/06 11:13:20 AM): bakit naman?
shadowlane (3/9/06 11:13:35 AM): pucha ni revise mo lang yung tanong mo ah
shadowlane (3/9/06 11:13:38 AM): iniba spell
Ani Diaz (3/9/06 11:13:56 AM): :))
Ani Diaz (3/9/06 11:14:02 AM): bakit nga?
Ani Diaz (3/9/06 11:14:09 AM): bakit di ka na nagsusulat?
shadowlane (3/9/06 11:21:37 AM): wala lang
shadowlane (3/9/06 11:21:39 AM): ewan
shadowlane (3/9/06 11:21:43 AM): wala nang powers

ayan si ani. isang bagong kakilala sa isang yahoogroups na sinalihan ko nung nakaraang buwan. nakita ko na s'ya at nakilala ng personal bago pa man ako sumali sa grupong 'to, sa pangungulit ni ryan. dahil sa sinabi n'ya, napag-isip-isip kong matagal na nga pala akong hindi nagsusulat.

baket nga ba?

hindi ko alam. hindi ko sigurado ang dahilan. siguro, simpleng dahil nga lang wala na akong maisip isulat. walang mahugot. pero kung iisipin, napaka-imposible. maraming nangyayari sa paligid. sa buhay. kahit ang simpleng pag-upo sa silya, pwedeng gawan ng kwento. ng tula. o ng kung anumang pwedeng isulat. pero hindi ko maintindihan kung baket hindi ako makapagsulat. nababano na nga lang ata ako. o baka sadyang wala nang lakas ang mga daliri ko para magsulat.

sa totoong buhay, marami akong gustong sabihin. sa sobrang dami, hindi ko alam kung alin ang uunahin. at sa tuwing susubukan kong magsalita, may kung anong pumipigil sa'kin. biglang magbabago ang isip ko, mas pipiliin na manahimik na lang. baka nga mas makabuting pigilin na lang ang sarili sa kung anumang gustong isiwalat. papalipasin na lang. sa tamang panahon, baka sakali.

may galit na namumuo sa dibdib ko. sa mga tao sa paligid. mga hinanakit na sa pagdaan ng araw, unti-unting nabubuhay. mga dating pangyayaring bumabalik sa alaala, na nagpapakawala sa mga tanong na gusto kong hanapan ng sagot pero hindi ko alam kung paano at saan. pinipilit kong iwasan dahil hindi tamang alagaan ang ganitong klase ng pakiramadam.

mahirap. nahihirapan ako. sa sitwasyong pinasok ko nang kusa, nang walang pumipilit. alam kong pwede akong lumabas kahit anong oras ko gustuhin. pwede kong talikuran ang kasalukuyang buhay para tumahak ng panibagong landas. sa isip ko, nagsusumigaw ang maraming reklamo. sa isip na lang dahil hindi ko kayang sabihin. mas tamang hindi na lang sabihin. ewan ko ba. natural na yata sa tao ang pagpapahirap sa sarili. nahihirapan ako dahil hinahayaan ko ang sarili kong mahirapan samantalang pwede namang hindi. kung gugustuhin ko lang.

gusto ko ng ice cream. bababa ako at bibili ng ice cream...

habol....

killer statement: " i am free of all prejudices,,, I HATE YOU ALL EQUALLY!!! "

... and i thought i was special.

cake

2006-02-18T11:48:00.000+08:00

..... happy birthday!!! .....

patalastas

2006-02-17T00:31:00.000+08:00

pocketbell, 1998. message handler. o mas pinagandang tawag sa operator. yan ang una kong trabaho. masaya. parang wala lang. nakakabato. nakakabobo.

si bads. ka-batch. kasama sa training. kasabay mag lunch/dinner, depende sa shift. kayosi. kasabay maglakad papunta sa sakayan pauwi. best buddy. magaling mag-drawing. lahat ng frustrations namin sa trabaho, mga nakakatawa at nakakainis na callers at supervisors, idinadaan sa pagguhit. may dialogue pa. yung parang komiks?

baket pagkatapos ng maraming taon, bigla ko sya'ng naalala? eh kase, nami-miss ko na sya. naaalala ko ang aming nakaraan. bwahahaha. joke.

isa sa madalas nilang pag-awayan ng gelpren n'ya dati... ang buhok. lagi kaseng pinupuna ng gelpren n'ya ang nalalagas n'yang buhok. laging sinasabi... andami mo na namang falling hair sa damit. naiinis s'ya hindi dahil sa nalalagas ang buhok n'ya. naiinis s'ya kase hindi naman daw dapat falling hair ang tawag dun kundi fallen hair. dahil hindi naman daw kase nasa aktong nahuhulog ang buhok kundi nahulog na. fallen, hindi falling. labo! pero may point, ha?

sabi ng dispatcher, sa'n po kayo, ma'am? araw-araw n'yang itinatanong 'yan sakin. na araw-araw ko rin namang sinasagot ng cityland po. tatawag s'ya ng iba pang pasahero kahit nakasakay na 'ko sa tricycle. ayus lang naman. pabor sa'kin. ang 14 pesos na pamasahe sa special trip, nagiging 7 pesos na lang pag may kasakay. sa'n ka pa?

maganda ang kasabay ko kanina. taga-quad, katapat ng cityland. mapayapa sana ang byahe naming dalawa kung hindi lang sana lumilipad ang buhok n'ya. galit ako sa mga babaeng mahaba ang buhok na walang pagpapahalaga sa nararamdaman ng kapwa nila. ansakit kaya ng hampas ng buhok sa mukha?!! sa sobrang kairitahan, hindi ako nakatiis. bitch mode on. sabi ko... ah, miss? commercial model ka ba ng shampoo? pwedeng pakihawakan yung buhok mo? nakakasakit, eh. mabait naman. nag-sorry eh. sabay simangot at ipon sa buhok n'ya. isip isip ko... yan... kung ganyan ba naman eh.

maswerte pa nga s'ya kung tutuusin...

nasa padi's kami nun sa araneta. madaming tao. masikip. may mga gustong sumayaw pero wala nang lugar sa dance floor. kaya may mga tumatayo na lang at sa tapat ng table nila sumasayaw. ok na rin. kanya-kanyang trip lang naman yan. may babaeng mahaba ang buhok na sumasayaw sa likuran ko. masyado atang naliligayahan sa pagsasayaw n'ya kaya parang wala s'yang katabi. hala, sige! hampas-hampas yung buhok n'ya sa'kin. unang beses, ayos lang. pangalawa, ayos pa rin, wag ka lang tatatlo. eh matigas ang ulo... tumatlo pa, at umapat. abuso. maya-mayang onte... sabi n'ya... amoy sunog na buhok!

aba... wala akong alam dyan!

anghel sa lupa

2006-02-05T22:05:00.000+08:00

hindi ko namalayan ang pagdaan ng mga araw. maraming-maraming araw na pala ang lumipas nung huli kitang makita. maiksi pa ang buhok mo nun. nakakagulat na ngayon, halos hanggang balikat mo na. ganun na ba talaga katagal yun?

pero ayos pa rin naman. masarap pa ring tingnan ang mukha mo kahit halatang pagod na pagod ka at malalim ang mga mata dahil sa kawalan ng tulog. nakakatunaw pa rin ang mga ngiti mo. nakakapagpabilis pa rin ng tibok ng puso ang mga titig.

ilang oras ka din naming pinag-usapan ng nanay ko nung andito s'ya. biro pa nga n'ya, baka daw ipinakasal ka na ng nanay mo sa taong gusto n'ya para sa'yo kaya biglang hindi ka na nagpaparamdam. sabi ko naman, sadyang abala ka lang sa mga bagay-bagay sa buhay mo kaya tahimik ka. kung sakali man, sasabihin mo naman, di ba? sigurado.

nung sinabi ko sa'yo ang tungkol dito, natawa ka lang. yung tawang parang gusto mong sabihin na... "yung nanay mo talaga".

wala namang masyadong pinagbago. kung ano ka nung huli kitang nakita, ganun ka pa rin ngayon. palagay pa rin ang loob ko. kagaya ng dati, kapag sinabi mong wag na akong mag-alala sa mga bagay-bagay, biglang parang gumagaan ang pakiramdam ko. na para bang wala akong hindi kayang kayanin. ikaw pa rin ang anghel na may kakayahang alisin ang lahat ng pag-aalinlangan ko.

sa bawat pagbabalik mo, dala-dala mo pa rin ang pangakong binitiwan mo anim na taon na ang nakakaraan. anim na taon. kung iisipin, nakakalungkot. nakakahinayang. kung nabigyan lang sana tayo ng pagkakataon, ilang maliliit na anghel na kaya ang meron tayo ngayon?

pero kahit ano pa man, masaya pa rin. nandun pa rin ang pag-asa na malay natin. sino ba ang makapagsasabi kung ano ang susunod na mangyayari? kung sakali mang hinde, nagpapasalamat pa rin. na minsan sa buhay natin, nangarap tayo. nangako. at patuloy na mangangarap at mangangako. kahit ga'no pa kalayo.

magkita na lang tayo ulit... hanggang sa susunod na palabas.

some thought ll

2006-02-01T22:10:00.000+08:00

never expect others to give importance to things that are important to you.
it's quite frustrating.
really.

it's complicated

2006-01-27T04:02:00.000+08:00

complicated.... ayos yan. yan nga siguro ang pinakamagandang description ng situation natin ngayon.

masaya ako nitong mga nakaraang araw. nakakatulog ng maayos. panatag ang isip. pero ngayon, sabi ng relo, 2:28 na ng umaga. pero heto at gising na gising pa rin ako. hindi na naman ako dinadalaw ng antok. balik na naman sa dati. hindi na ako magtataka kung sa mga susunod na araw, magkakasakit na naman ako.

pero paano nga ba naman ako makakatulog eh kauuwi-uwi ko lang. mga tatlumpung minuto siguro ang nakakaraan. matagal-tagal na rin akong hindi umuuwi ng ganitong oras. sa kagustuhang maglibang at magpalipas ng oras, at sige na nga, makalimot kahit sandali, napagpasyahan kong makipagkita kay boylet. ilang oras din kaming magkasama. masaya sana dahil ngayon lang ulit kami nagkita pagkatapos ng maraming buwan. pero pakiramdam ko, madaya ako. dahil sya ang kasama ko pero lumilipad naman ang isip ko. anong klaseng kaibigan ba ako?

sabi ko pa sa kanya, hindi man lang talaga ako tinext ng hayup na yun. yun eh pagkatapos kong maglabas ng sentimyento at sama ng loob. sabi nya, eh bakit hindi mo itext. ang sagot ko, ayoko... dahil hayup din ako.

maraming bagay na akong hindi naiintindihan. matalino naman ako, pero kung bakit hindi ko naiintidihan, hindi ko alam. kahit anong pilit ko... kahit anong gawin ko para maisaayos ang lahat, nauuwi at nauuwi pa rin sa gulo. eto na naman ako... nasisilip ko na naman ang mga bagay na ginagawa ko. nasa akin nga yata ang deperensya.

minsan, nahihirapan na akong magdesisyon. kahit sa maliliit na bagay. siguro dahil may takot na baka mali ang kalabasan. magsasalita ba ako o tatahimik? liliko ba o dederecho? iiyak ba o pagtatawanan na lang ang mga nangyayari? magtatanong o magsasa-walang bahala? ewan. ang labo.

"feeling ko, you're writing too much from within. just don't know if that's the purpose of blogs."

statement yan ni sir. may pagka-english kaya hindi ko maintindihan. ano kaya ang ibig sabihin nyan? paano ba malalaman kung too much? pag nagsusulat ba, dapat "semi" from within lang? positive ba yan o negative?

may nakapagsabi sa akin na kung meron daw akong gustong sabihin, sabihin ko na lang. wag ko nang isulat. wag ko nang i-blog.

pero hindi na ganun kadaling magsalita. lalo na kapag hindi ka sigurado kung may nakikinig sa'yo. may mga taong nagpapanggap na nakikinig pero hindi. may mga taong nakikinig pero hindi iniintidi yung pinapakinggan. may mga taong nasa kalagitnaan ka pa lang ng sinasabi mo, masahol kung nag-uumpisa ka pa lang, tapos hahadlangan ka na. mas masarap magsulat. dahil kapag nagsusulat, hindi ka aasa na may nakikinig sa'yo. hindi ka maghihintay ng pagbabago. hindi na mahalaga kung may makakabasa o wala. ang importante, nasabi mo kung ano ang gusto mong sabihin nang walang inaasahang reaction galing sa kahit na sinong tao. ikaw at ang keyboard ang nag-uusap. walang kakayahang sumagot ang keyboard kaya hindi ka naghihintay ng sagot kung may tanong ka man. pagkatapos mong magsulat, gagaan ang pakiramdam mo kahit papa'no. mas madaling mangusap ang mga daliri ko. kaya gusto kong magsulat. dahil ang pagsusulat lang ang totoong kakampi ko. ang pagsusulat lang ang hindi nagsasawang makinig sa mga sinasabi ko. eto lang ang maaasahan kong makasama hanggang dulo.

sa susunod na pagsilip ko, it's complicated pa rin kaya ang makikita ko? o baka single na ulet.

seven

2006-01-22T20:47:00.000+08:00

i had to climb six mountains to let you go,
to set you free and see you fly.
i move forth to the next step,
climbed the seventh mountain,
only to see you flying back to me.
as you rest your wings,
i held you gently in my arms and whispered...
welcome back... welcome home.

kupas

2006-01-16T01:25:00.000+08:00

may apple.
parang masarap kainin.
nag-aanyaya.
parang sinasabi nya...
"halika, kainin mo 'ko."
binalak kong patulan.
pero hindi ko gustong kumain ng apple.
may iba akong gustong kainin.
kaya sabi ko, mamaya na lang.
madami na 'kong nakain.
iba't ibang pagkain.
yung apple, andun pa rin.
naghihintay.
maraming beses ko rin s'yang binalikan.
binalak kainin.
pero sa tuwing andun na ko at kukunin na s'ya,
biglang nagbabago ang isip ko.
parating may mas masarap kainin.
may ibang gusto.
mamaya na lang.
bukas na lang.
hanggang dumating ang oras
na gusto ko nang kumain ng apple.
pero yung apple, tuyo na.
parang hindi na masarap.
hindi na matamis.
wala nang lasa.
sa sobrang tagal ng paghihintay n'ya sa'kin,
nagsawa din.
napagod.
hanggang bumitaw na lang
at hinayaang mabulok ang sarili.
matagal n'ya akong hinintay.
pero nung gusto ko na ng apple,
wala na.
huli na ang lahat.
wala nang magawa.
sayang.

the end

2006-01-10T17:17:00.000+08:00

like water in your palm
i slowly drip
little by little
i fall to the ground
and as the earth embraces me
i smile
that faintest smile
i bade you goodbye now
for my time to go has come

sugat

2006-01-09T00:45:00.000+08:00

tinanong kita. ang sabi ko... magiging masaya ka ba kapag naging tayo na ulit?

sumagot ka. ang sabi mo... baket natanong? nag-iisip pa ako. siguro, oo.. pag maayos na ako..

sinagot kita. ang sabi ko... gusto ko lang pasayahin ka ulit. kung capable pa 'kong gawin yun. naisip ko, kung aantayin kong bumalik ka, baka hindi yun mangyari kase may kundisyon. may fear na baka pumalpak ka na naman at hindi matupad yung sasabihin mo kung sakali. kaya ako na lang. kakainin ko na yung pride ko at lahat ng sinabi ko. tapos, tatanungin kita... pwede ka na bang bumalik sakin?

hindi ka na sumagot.

nakaramdam ako ng sakit. napaisip. hanggang sa nakita kita ulit. sakit. lungkot. na itinago sa galit na anyo. pinilit kong wag umiyak nung niyakap mo 'ko. minsan ko na kaseng nasabi sa sarili ko na hindi na 'ko iiyak. gusto kong panindigan yun. kahit mahirap. kinakalkal ng maraming tanong ang utak ko. baket hindi mo na 'ko sinagot? ano ang ginagawa ko sa kama mo? baket ako matutulog na katabi ka? ano ba tayo? sumagot ang utak ko. wag ka na lang magtanong. makuntento ka na lang na kahit papa'no, magkasama pa rin kayo. kahit papa'no, alam mong andyan lang sya. malapit sa'yo. malay mo, bukas... baka sakali.

friends tayo.

declaration. statement. finality. masakit pakinggan. parang ansarap kotrahin. pero siguro nga, mas magandang gan'to na lang muna tayo. hindi nag-aaway. magkabati. kahit ilang beses na tayong muntik mag-away kanina habang magkasama tayo. alam ko, kung wala tayo sa sitwasyong ganito, away na yun. ramdam ko naman na nagpipigil ka lang. pinipilit mong wag magalit sa mga palpak kong ginagawa at sinasabi. alam ko yun dahil ganun din ako. lahat ng butas, pinalagpas ko. alam kong nagtataka ka kung baket parang ibang tao ako. iba ang expression ng mukha. iniisip mo siguro, galit kaya ako? o baka naman labag sa kalooban kong sumama sa'yo kaya ganun? napilitan lang kumbaga. pero ang totoo, nalulungkot ako. hindi dahil kasama kita. nalulungkot ako sa katotohanang kasama kita pero iba na. kung hindi mo nakita ang lungkot sa mga mata ko, mahusay. pwede na 'kong mag-artista.

pero kahit ganito na lang tayo, pwede ko pa ring sabihing masaya ako kapag kasama ka. masarap pa rin yung pakiramdam pag hawak mo yung kamay ko. masarap pa ring ihilig yung ulo ko sa balikat mo habang nanonood ng sine'ng hindi ko naman talaga gustong panoorin pero mas mahalaga sa'kin yung oras na kasama ka kaya ok lang. masarap pa ring kasabay ka sa pagkain. masarap pa ring isiping pinaglalaanan mo pa rin ako ng oras. kung sana lang, pwedeng hindi na matapos.

pero ang pinakamasarap isipin sa lahat ng pwedeng isipin... na mahal mo pa rin ako. sana, tama ako. na hindi ako dinadaya nung naramdaman ko kanina habang hawak ko ang kamay mo. na pwede ko pa ring sabihing malay mo... bukas... baka sakali.

statement

2006-01-06T00:19:00.000+08:00

"dati, nung nalaman na nila, sabi ko aalagaan kita. kasi nga, mahal kita. mahal naman talaga kita. pero kahit ako sa sarili ko, hindi ko maintindihan kung bakit ganito na ngayon. hindi na kita naaalagaan. hindi na ko natupad sa sinabi ko. at kung titimbangin mo na, parang ang laki ko nang pagkakamali. na mas mabigat na yung sakit kesa dun sa masaya. hindi ako magaling sa kahit anong relasyon, pero sayo lang ako tumagal. sayo lang ako nakaramdam ng gantong pag-iintindi at pag-aalaga. ikaw lang ang taong tumanggap sa kung ano man ako at sa kung sino man ako. pero sinayang ko din. sarili ko na naman ang inisip ko. sa dami ng taong nagmamahal sayo, ako pa yung minahal mo. iniisip ko ngayon na sana hindi mawala yun. na sana hanggang kelan man, mahal mo pa nga ako. ako, mahal pa rin kita. iniisip ko na sana hindi na mawala kung ano man yung meron tayo dati. sa dinami-dami ng sinabi ko, hindi ko pa rin alam kung ano yung dapat para hindi ka mawala sakin. pero i blew it. lahat na siguro ng kapestehan, nagawa ko na sayo na sa puntong napuno na... na umabot na sa sagad. pero sana, may karugtong pa. sana.... hindi ko na alam. sorry."

ang sarap sana. pag ikaw ang pinagsabihan ng ganyan, siguro naman lalambot din ang puso mo. mawawala yung galit na nararamdaman mo. kakalimutan mo na lang ang lahat ng nangyaring hindi maganda.

pero kung wala namang nakitang pagbabago... kung pagkatapos lang ng ilang oras, nag-aaway na naman kayo, parang wala din.

"mas ok nga sigurong wag muna tayo mag-usap kung mamasamain mo lang din naman ang lahat ng sasabihin ko. hindi mo na rin naman ako naa-appreciate. hiwalayan mo na lang muna ako gaya ng gusto mong mangyari. balikan mo na lang ako kapag kaya mo na akong pakisamahan ng ayos. asikasuhin mo na lang muna yung madami mong ginagawa para hindi mo na naiisip na hindi mo na ako naaalagaan. malaki naman na ako. masasanay din ako nang hindi umaasa sa presence mong hindi ko na rin naman masyadong nararamdaman. wala na rin naman akong silbi sa'yo sa tingin ko."

ang saya.

sari-sari

2006-01-04T23:43:00.000+08:00

ang tagal ko na palang hindi nagsusulat. natatamad na ba akong mag-blog? hmmm... hindi naman siguro. gagamitin ko na lang ulet ang nakakaumay na reason na wala lang oras. o kaya, walang maisip isulat.

kamusta ang pasko? ako, masaya. kase, for the first time in 16 years, kasama ko ang nanay ko nung pasko. meron akong 13 days para makasama sya. december 24 to january 5.

kaso, nang-aasar talaga ang tadhana. yung 13 days, nabawasan pa ng tatlo. na-praning kase yung boss ko at ipinatapon ako sa singapore para umattend ng seminar. december 28-30. banas talaga. dahil nung araw na lumipad ako papuntang singapore, birthday ng nanay ko.

wala namang masyadong nangyari sa singapore. ok lang yung seminar. masyadong technical pero ayos naman. naintindihan naman basically. may bago akong natutunan: ang konsepto ng reverse auction. mahirap intindihin ang english ng speaker dahil english na tunog chinese ang salita. nung una nga, medyo ok-ok pa. pero kinalaunan, lumabas din ang pagiging tubong singapore ng lolo. nawindang na 'ko kaka-concentrate para lang maintindihan ang sinasabi nya. sabi nga ni sharlene, dulo na lang daw ng statement ang iniintindi nya para may maintindihan sya kahit papa'no. it wasn't easy lah!

nakakatawa. walo ata yung participants, at halos lahat sila, matatanda na. may mataas na position sa company nila. samantalang kami ni sharlene... hay... dumating kami sa point na parang gusto na lang naming matapos yung seminar at lumabas ng seminar hall dahil feeling namin, hindi kami nababagay dun. mas ok sana kung si boss mismo ang umattend. bukod sa nanliliit kami, hindi rin namin masyadong maintindindihan ang salita nila kaya hindi kami nakikipag-usap masyado. nung lunch nga, sa isang long table kami kumain. kwentuhan sila. business ventures, global chenelyn and stuff. kami ni sharlene, tahimik lang na kumakain. pagkatapos namin, nag-excuse ako sa katabi ko. english version ng "ok lang ba kung mauna na kami?" sumagot naman sya, sabi nya, "do you know your way to your hotel room?" ha? ano daw? out of place na out of place kami kaya umakyat na lang kami sa room. bumalik kami ng seminar hall ng 1:30 dahil yun ang sabi ng speaker. kung kami ang masusunod, hindi na sana kami babalik. pero nakakahiya naman ata yun.

at dahil hindi naman namin alam kung saan kami pupunta, nakuntento na lang kami sa pag-ikot sa mall sa tapat ng hotel at sa maliliit na stores sa paligid ng hotel. wala namang masyadong makitang bibilhin kaya wala kaming nabili. tama rin ang sabi ni mommy... hindi nga praktikal mamili sa singapore dahil ang mamahal. pag may nakikita nga akong item na medyo gusto kong bilhin, mentally eh nagko-compute ang utak ko kung magkano ba papatak ang presyo nun sa piso. tapos, bibitawan ko na yung item. nakakapaso. halos lahat naman kase ng nakita namin dun eh meron din dito. ayus lang naman. ang kaso, sangkatutak na pang aasar ang inabot ko sa mga tao sa bahay pag-uwi ko. mabuti pa daw pag sa mga probinsya ako napupunta, parating may pasalubong. kung kelan pa daw lumabas ako ng bansa eh tsaka pa ko walang dala pagbalik ko.

may mga bagay din akong na-realize nung andun ako. gaya ng: hindi naman pala nakakatakot sumakay ng eroplano. para ka lang sumakay ng bus na dumadaan paminsan-minsan sa baku-bakong kalye; kapag pala naka-roaming ang smart prepaid, lahat ng texts at calls na natatanggap mo, charged sa'yo. 20 pesos sa text, ewan ko sa calls, hindi ko na-monitor. mali pala ang pagkakaalam ko na kapag incoming text, walang charge. at hindi ka pedeng tawagan ng prepaid, naka-line lang ang may kakayahang tumawag sa'yo. at kapag wala ka nang load, nde ka na matatawagan; kelangan ng tyaga sa pagtimpla ng tubig sa shower hanggang makuha mo yung tamang lamig na gusto mo; kung sa pilipinas, dine in or take out, sa singapore, dine in or take away; paminsan-minsan, mako-conscious ka at aamuyin ang sarili mo, tapos ipagmamalaki mong hindi pala ikaw yung mabahong naaamoy mo, yung katabi mo palang singaporean yun; normal lang sa mga tao sa singapore ang umutot in public. sa restaurant, sa mall, sa kalye, sa hallway ng hotel, sa eroplano; kaya ko palang hindi magyosi ng tatlong araw kung gugustuhin
ko.

at ang isa siguro sa pinaka-cool na bagay na nakuha ko sa trip na yun: nagkaroon na ng tatak ang inaamag kong passport. hahahahaha!

pagbalik ko ng pilipinas, birthday ko na. sosyalan. nag-birthday ako sa dalawang bansa. sinundo ako nina mommy. sabi nya, first time nya lang daw sumundo sa airport. parati kaseng sya ang sinusundo ko. namin. hinihiritan nga nila ako na magpakain naman daw ako kase birthday ko. call naman ako. sabi ni mommy, iuuwi muna daw yung mga gamit tapos tsaka lalabas ulit para sa treat ko sa kanila. pagdating naman ng bahay, andaming food. birthday ko daw kase. pa-welcome back treat na rin. touched naman ako. normally kase, dumadaan lang ang birthday ko na parang ordinaryong araw. walang celebration. walang handa. parang wala lang. naisip ko, anlakas ko pala sa nanay ko kase ipinaghanda nya ako. muntik na 'ko maiyak, pramis.

sa mga taong bumati sakin nung birthday ko, salamat. mahal ko kayong lahat. sa mga hindi naman nakaalala man lang na batiin ako, wala tayo. tabla-tabla tayo. hindi ko kayo bati!

one liner

2005-12-14T13:41:00.000+08:00

kung in the mood kang magbasa, click mo 'to!

cd trip

2005-12-10T01:43:00.000+08:00

ano kaya ang mararamdaman mo kapag narinig mong kinakanta ng 6 cycle mind ang alapaap, ni paolo santos ang magazine, ng imago ang spoliarium, ni barbi almalbis ang overdrive, ng southborder ang with a smile, ng sugarfree ang tikman, ni kitchie nadal ang ligaya, ni isha ang torpedo, ni francis m ang superproxy, ng orange and lemons ang wag kang matakot, ng sponge cola ang pare ko, ng mymp ang huwag mo nang itanong, ng cueshe ang hard to believe, ng radioactive sago project ang alcohol, ng brownman revival ang maling akala, ni rico j puno ang ang huling el bimbo, at ng pinagsanib na pwersa ng mga nabanggit na artists ang para sa masa... sasaya ka kaya?

plano ko nang bilhin ang cd na yan simula pa lang nung nalaman kong meron nyan... mga two weeks ago siguro. eh kase, isa sa mga paborito kong banda ang binibigyan ng tribute. pero sabi ko, wag muna ngayon dahil panahon ng kapaskuhan... madaming gastos. pag panahon ng pasko, mas priority ko'ng bumili ng mga ipapamigay kesa bumili ng mga bagay para sa sarili. syempre naman, christmas is a season for giving nga daw. sabi ko pa, next year na lang. sa unang sweldo ko next year, yan ang bibilhin ko.

kagabi... well... malapit nang mag-umaga so technically, nung isang gabi pa... nag-iikot ako sa megamall para mamili ng mga christmas gifts sa mga inaanak. nakaplano naman na yung bibilhin ko kaya mabilis lang. at dahil priority ko nga ang bumili ng regalo para sa iba, bumili ako ng black shoes para sa'kin. hehehe. syempre, alangan namang sila lang, di ba? kung pede namang ako rin, baket hinde? gusto ko pa nga sanang bumili ng pants kaya lang natamad na 'ko.

tapos, napadpad ako sa bilihan ng mga cd/vcd/dvd. ikut-ikot. wala naman akong balak bumili kase nga, hindi yun ang ipinunta ko dun. nakalusot na nga yung sapatos eh. dadagdagan ko pa ng cd/vcd/dvd eh hindi ko naman kelangan yun sa panahon ngayon. pero naaliw ako sa mga vcd na tigwawanhandred. bibili sana 'ko ng dalawang vcd ng ex kong si adam sandler kaso nakita ko naman yung mga vcd ng harry potter. nakipagdebate ako sa sarili ko kung yung sorcerer na lang ba ang bibilhin ko kesa yung mga sandler. naisip ko kaseng kelangan ko ng palitan yung mga pirated copies ko ng hp. teka, wag n'yo ko sunugin ng buhay. hindi ako ang bumili ng pirated vcd's na yun. nagising na lang ako isang araw na nandun na yun sa bahay namin. sa kalagitnaan ng debate, biglang umalingawngaw sa ere si kitchie, kumakanta ng ligaya. hindi ko pinansin. kunwari, hindi ko narinig. sabay kanta sa sarili ng "o tukso, layuan mo ako". pero ang hayuf na kung sinuman ang nagpapatugtog ng cd eh inisa-isa ang mga kanta. next-next kumbaga na parang may hinahanap na kung ano. tapos, huwag mo nang itanong naman ang tumutugtog. mymp. walang duda. hindi na effective ang pagkanta ko ng "o tukso, layuan mo ako" dahil masyadong malakas ang powers ng tukso. sabi ko sa sarili ko, mga paker kayo! baket kung kelang andito ako sa area, tsaka n'yo papatugtugin yan? eh pede n'yo namang patugtugin yan nang wala ako, yung hindi ko naririnig? tapos, nag-ikot ako, hinanap ang cd, tinignan ang presyo, napalunok, ipinikit ang mga mata ng 5 seconds, pumunta sa counter, binayaran ang cd bago pa magbago ang isip.

kaninang umaga... technically, kahapon ng umaga... habang nagpaplantsa ng pantalon na gagamitin sa pagpasok sa opis, pinakinggan ko ang cd for the first time. sulit. wala namang pagsisisi. panalung-panalo. parang ayoko na nga'ng pumasok at makinig na lang buong maghapon. pero hindi yun pwede. kaya binaon ko na lang ang cd sa opis at pinakinggan ko maghapon habang nagtatrabaho. at ngayon, sa kalagitnaan ng gabing hindi na naman ako makatulog, at sa kauna-uanahang pagkakataon pagkatapos ng halos isang buwang pagkakahiwalay kay carene, eto ako at nagsusulat ng isang ewan kung may kwentang article habang pinapakinggan pa rin ang cd. ang husay! kung sinuman ang nag-conceptualize ng paggawa ng album na 'to, maraming salamat sa'yo. ang ganda nya, pramis. kunwari na lang, christmas gift 'to ni reych sa'kin. hehehe.

mahal daw

2005-12-01T09:54:00.000+08:00

ryan : may pahabol ka pang teks saken kagabi a
shadowlane14 : oo eh
ryan : mahal mo ko no
shadowlane14 : mahal nga kita
shadowlane14 : ikaw lang naman ang hindi nagmamahal sakin eh
ryan : saws.
ryan : mahal kita no
ryan : malaki kaya ang role mo sa buhay ko
ryan : di mo lang alam
shadowlane14 : eh ano nga ba ang role ko sa buhay mo?
shadowlane14 : sige nga... ng malaman ko na
ryan : secret
shadowlane14 : ah wala
shadowlane14 : nanchacharing ka lang
ryan : kapag wala akong makausap dito... andyan ka
ryan : pag inaantok ako...andyan ka
ryan : pag may gusto akong sabihin na walang kwenta... andyan ka
ryan : pag gusto kong lumandi... magkwento ng kalandian .. o manglandi... andyan ka...
ryan : malaking bagay yon sa buhay ko
shadowlane14 : ok... fair enough
shadowlane14 : hehehe
ryan : e ako bakit mo ko mahal?
shadowlane14 : kase pag wala kang makausap dyan... naaalala mo ko
shadowlane14 : pag inaantok ka... naaalala mo ko
shadowlane14 : pag may gusto kang sabihin na walang kwenta... naaalala mo ko
shadowlane14 : pag gusto mong lumandi... magkwento ng kalandian.. o manglandi... naaalala mo ko

hehehe. ang labo ko, men!
walang sense amp!

takbo

2005-11-25T09:05:00.000+08:00

dahil binigyan mo ko nito...
hindi ka na pwedeng tumakbo...
dahil kahit saan ka pumunta...
kaya ko nang habulin ka.

eh pano kaya kung...
gamitin ko 'to...
sa pagtakbo palayo sa'yo...
mahabol mo kaya ako?

pointless

2005-11-24T17:31:00.000+08:00

sabi ni sir, there is no such thing as pointless daw. i agree. pero dahil si sir yun at normal na sa'ming dalawa ang kontrahin ang isa't isa, pigaan ng utak sa discussion, ika nga, sabi ko, there is.

siguro nga, there is such a thing as pointless.

kapag ang text messages, hindi nire-replyan, pointless mag-text.
kapag ang cellphone calls, hindi sinasagot for whatever reason, pointless tumawag.
kapag ang sinasabi mo, hindi pinapakinggan, pointless magsalita.
kapag ang sorry, pauli-ulit na hinihingi sa paulit-ulit na paggawa ng similar unpretty things, pointless mag-apologize.
kapag ang tanong, hindi sinasagot, pointless magtanong.
kapag ang pag-iyak, hindi na nakakabawas sa bigat na nararamdaman ng dibdib, pointless ang luha.
at marami pang ibang mga pointless na bagay.

pero dahil sadyang malawak ang pang-unawa ko [ang kumontra, panget!], hindi ko dati naiisip yang mga yan. lately na lang. simula kahapon.

malapit na nga akong maniwala sa sinasabi nila na smart daw ako. sa sobrang hilig kong mag-isip. kung nakakamatay nga lang siguro ang pag-iisip, matagal na kong namatay. nakakasawa rin minsan. nakakapagod. pero ganun pa rin, isip pa rin ng isip.

minsan, nauubusan na ko ng maisip na rason para i-justify ang mga nangyayari. pinipilit kong intindihin lahat. gusto kong bigyan ng excuse ang bawat bagay na ginagawa ng iba na sa tingin ko eh mali, para lang magmukha silang tama. minsan, iniisip ko na lang, ako nga siguro ang mali. nasa'kin nga siguro ang problema. sige, ako na nga lang.

may mga bagay na gusto kong mangyari na during the process eh bumabalik sa'kin. ewan ko kung baket. gusto kong wag ng masaktan yung mga nasasaktan, pero after a while pala, ako rin yung masasaktan. gusto kong patahanin yung mga umiiyak pero pagkatapos, ako rin pala yung iiyak.. hindi ko maiwasang magtanong kung baket ganun. ang labo. lahat ng ayokong mangyari sa iba, sa'kin nangyayari. ang unfair. sobra. ang sarap manisi. ang sarap manumbat. ang sarap sabihing akala ko ba, masaya tayo? pero tapos na 'ko sa stage na yan. gaya nga ng sabi ko, ako na lang... aakuin ko na lang lahat.

sabi nila, baket daw ako tahimik. kibit balikat lang ako. dahil hindi ko kayang sagutin ang tanong.

sabi nila, baket daw ako umiiyak. iiling lang. dahil kagaya ng unang tanong, hindi ko rin sya kayang sagutin. ang ultimate excuse... wala lang po... inaatake lang ng lungkot kaya naiyak.

wala lang daw. isa akong sinungaling na tao sa pagsasabing wala lang. pero sa totoong buhay, gusto ko ng sumigaw. gusto kong ipagsigawan sa lahat kung baket ako umiiyak. gusto ko ng humingi ng tulong at sabihing hindi ko na kaya. ang superwoman, nauubusan na ng lakas. ang astigin, natatalo na ng emosyon. unti-unti ng nahuhulog sa bangin. wala ng makapitan.

pero para saan pa? pointless din naman, di ba?

kapag

2005-11-23T16:52:00.000+08:00

pag nakita mong "single" ang nakalagay sa profile nya sa friendster kahit kayo na...

pag nakita mo yung picture nung dati nyang mahal na naka-display sa first page ng friendster nya [o kung anuman ang tawag dun]... na tinabihan pa ng picture ng kwarto [of all things] nung taong yun...

pag may nakita kang picture ng "kape" sa friendster nung dati nyang mahal na parang nakita mo na rin sa phone nya... na kinuha nung panahong sinabi nyang hindi sila magkasama...

pag pakiramdam mo, meron syang hindi sinasabi sayo... mga maliliit na bagay na nangyari... na mas pinili na lang wag sabihin kesa pagsimulan ng discussion...

pag hindi ka na makapag-isip ng matino dahil nilalamon ka na ng banas [at selos]...

pag gusto mo syang tanungin tungkol sa mga bagay-bagay pero hindi mo alam kung paano sisimulan ang mga tanong mo...

pag pakiramdam mo, niloloko ka nya...

pag nanlalamig na yung kamay mo at malapit ka ng maiyak...

isa lang ang solution dyan...

tama nga ako... ayoko ng friendster !!!!

untitled

2005-11-08T00:16:00.000+08:00

i love you.

i accepted you in my life because i wanted to make you happy. it may sound simple and easy... but it's not. it's actually one of the biggest challenges for me. a task. for i know that you have been sad for a very long time. people, whether they were aware of it or not, have hurt you in the past and were still continuing to hurt you before i came. you cried because of them. you suffered pain because of them. i wanted to put an end to that. i wanted to put you out of your misery. yes, that was my mission.

it was an overwhelming feeling that i was succeeding during the first few days. days became weeks. weeks became months. i was happy seeing you happy. i was happy just thinking that after a long time, someone is happy again because of me.

but as it is considered normal and somehow expected in any relationships, we've had our bad days, too. and at times, i felt that i was desperately trying to reach for the stars, for the task was beginning to be more and more difficult as the days go. sometimes i will just look at something without actually seeing anything... deep inside thinking if i was doing the right thing.

i came to see something in myself that i didn't know even exists. the devil. the dark side. i was trying so hard to make things work the way i want them but i make them worse instead. i tried to change you. i wanted you to become somebody else. i wanted you to be like me. to think like i do. to see things the way i see them. i wanted our relationship to be perfect despite the fact that i know i wasn't perfect myself. and during the process, i always saw the ugly things. the imperfections. and even if i have never admitted it, i have always blamed you. in my eyes, you were always the one doing the wrong things, and i was always the one who's right. what made it worst is that i've said it all to your face. i was lashing you with words that i shouldn't have said in the first place. i was the devil who was trying to make you see how terrible you are at all times, in all cases. i make a big deal out of the small things you say. i misunderstand something because maybe i'm stupid, and then i put all the blame on you. i always see things the wrong way. i push you to talk even if i already know that it's very difficult for you to do so. i make you feel like crap. i make you always end up thinking that i was smart and you were stupid. and as you say, i always had something to say. like something to prove that i was right. yes, i admit it all now. and i'm only a few inches away from hating myself.

i'm sorry.

i wanted to save you from people who were treating you bad. i wanted them to stop hurting you and making you cry. but i ended up being one of them. for so many times, i have made you cry. for so many times, i have hurt you. what kind of a person am i? a monster, perhaps? and to think that in the beginning, i have promised myself that i will never hurt you and that i will never make you cry. i guess promises are really meant to be broken.

i love you. i'm sorry. i won't promise anything anymore. i won't say i'm not gonna make you cry nor hurt you ever again. but i will try not to. just please help me. i hope you will still give me the chance to make you happy. let me serve my purpose. let me fulfill my task. i love you. just that.

i love you, sabado

2005-10-22T22:02:00.000+08:00

kung estudyante ka, malamang paboritong araw mo ang sabado dahil walang pasok. ito ang araw kung kelan hindi mo kelangan mag-aral. pede kang tumambay o matulog maghapon. pwede mong ipahinga ang katawan at isip sa pressure na dulot ng mga subjects at teachers na malupet.

kung trabahador ka naman, [trabahador... taong nagtatrabaho] malamang parati mong inaabangan ang sabado dahil kagaya ng mga estudyante, sabado rin ang araw kung kelan pede mong ipahinga ang katawan at isip sa pressure na dulot ng trabaho at boss na malupet. kung isa kang trabahador na mahilig gumimik, hindi byernes ang favorite day of the week mo kundi sabado, dahil pede kang magpa-sarap buhay pagkatapos ng mahabang gabi ng pag-gimik.

sa kaso ko, may pasok ako ng sabado kaya hindi applicable sa'kin ang walang kwenta kong sinabi kanina. hehehe. pero pede na rin dahil pede na kong umuwi ng alas tres. wala ring masyadong ginagawa sa opis kaya pedeng semi-tambay. magpanggap na lang na busy para hindi halatang nangungupit ng oras sa kumpanya.

sa nakalipas na limang buwan, nasanay na ako nang nakikita at nakakasama ka pag sabado. dati, bumibyahe ka pa mula maynila papunta'ng mandaluyong para lang sabayan akong mag-lunch. nakakatuwang isipin na parang mas matagal pa ang byahe mo kesa sa oras na magkasama tayo. pero ayos lang sa'yo. ewan ko ba kung ano ang meron sa'kin at ginagawa mo yun. masaya naman. effort itoh.

hindi nagtagal, ang saturday lunch, napalitan ng mas mahabang oras ng pagsasama. after office na tayo nagkikita. sabado din nun nung dinala mo 'ko sa bayan mo. byahe pa lang, apat na oras na. lupet. pero ayos lang. masaya, eh. biglang nami-miss ko ang dagat.

hindi ko ugaling makitulog sa bahay ng may bahay. hindi sanay. pero ewan ko ba... hindi nagtagal, nakasanayan ko na ring matulog sa bahay mo pag sabado. masarap ka kase katabi sa pagtulog. kahit na malikot ka minsan. [anong klaseng likot kaya yan hehe]. tsaka kahit na corned beef or sardinas na may itlog lang ang dinner natin, at pancit canton ang breakfast kinabukasan, ayos pa rin. masarap pagsaluhan ang chocolate pagkatapos. pero mas gusto ko yung pakiramdam na kasama ka. kahit ano pa. kaya nga tayo may "i love you, sabado", di ba?

dalawang sabado na kitang hindi nakikita. nagkikita naman tayo ng ibang araw pero iba pa rin pag sabado. siguro nga dahil nakasanayan na. parang hindi na kumpleto pag wala. birthday ng lola mo kahapon [happy birthday!] kaya kinailangan mong umuwi sa bayang sinilangan. parang nung isang sabado din. pero ganun talaga. paminsan-minsan, kailangang lumihis sa mga bagay na nakasanayan.

hindi ko alam kung ano ang ginagawa mo ngayon. siguro nakikipag-bonding sa mga friends. o baka nagkakape. o wala lang.

o baka kasama mo pa rin sya... ang taong ipinagkasundong mapangasawa mo in the future. [insert kulog with matching kidlat] nandun ka sa bahay n'ya kanina, at sa pagkakaalam ko eh lalabas kayo... kagaya rin ng paglabas n'yo last week. pero sa totoo lang, sya ang taong hindi ko siguro pag-iisipan ng masama kahit ano'ng mangyari. mahal ko na nga ata s'ya. siguro dahil parte na s'ya ng buhay mo kahit nung wala pa 'ko. at alam kong hindi s'ya mawawala. at alam ko ring nagmamahalan kayong dalawa. at dahil mahal kita, mahal ko na rin ang mga taong mahal mo. isa na s'ya dun. kahit pa nga sabihing s'ya ang kasama mo ngayon imbes na ako. pero siguro, dahil na rin sa statement na sinabi n'ya... na for the first time, hindi s'ya bitter na may girlfriend ka... na para na rin n'yang sinabing hindi s'ya bitter na ako ang girlfriend mo. [pakisabi, salamat]

kanina, sobrang na-miss kita. dahil nga alam kong hindi kita makikita ngayon. sa sobrang pagka-miss ko sa'yo, nasabi ko tuloy na kumain ka sa jollibee para may i love you, sabado pa rin kahit papa'no.

masyado ko atang sineryoso yung sinabi ko. ang ending, pagkagaling ko sa office, nangingiti akong pumasok sa jollibee. at mag-isang kumain ng chicken joy. at parang naririnig ko sa isip ko yung batang kumakanta ng "i love you, sabado".

*** ito ang isa sa mga pagkakataong pakiramdam ko, nag-iisa ako sa mundo. malungkot akong kumain ng pagkaing masaya [chicken joy]. at for the first time in my life, kumain ako sa fastfood ng nag-iisa. imagine-nin n'yo na lang kung ga'no kalungkot yun. ***

bulaklak

2005-10-18T12:10:00.000+08:00

kahit pansamantalang nagpaalam...
hindi kayang palampasin...

hindi mo alam kung ga'no mo 'ko napasaya...
maraming salamat sa mga bulaklak.

blangko

2005-10-14T12:35:00.000+08:00

shadowlane14 (10/11/2005 7:36:03 PM): oist elma.. may nananawagan sayo sa tagboard ko

elma (10/11/2005 7:36:20 PM): saken?
elma (10/11/2005 7:36:22 PM): taka nga
elma (10/11/2005 7:36:28 PM): elma ang pucha
elma (10/11/2005 7:36:34 PM): nde na ko sanay na tawagin mo ng elma
elma (10/11/2005 7:37:47 PM): teepsee: asan na si anjiedy? bakit nde ko na nakikita ung
name nya sa tagboard? <-- uyy.. close

shadowlane14 (10/11/2005 7:39:04 PM): hehehe

elma (10/11/2005 7:39:36 PM): nakabisita ka na ba ulet sa Manor?

shadowlane14 (10/11/2005 7:39:47 PM): nde pa
shadowlane14 (10/11/2005 7:39:53 PM): yung blog ko nga, nde ko na halos nagagalaw

elma (10/11/2005 7:40:01 PM): pansin ko ren

wala lang... napansin ko lang na nangangalahati na pala ang october eh isang article pa lang ang naipo-post ko. parang hindi ako makapaniwala, pero totoong buhay na iisa pa nga lang.

pansamantala munang mawawala ang anino. sa anong kadahilanan? marami. hindi sa ayokong magsulat. gustung-gusto ko nga. pero sa mga nangyayari sa buhay ko ngayon, malamang na puro reklamo lang ang maisusulat ko. reklamo sa lablayb. reklamo sa trabaho. reklamo sa pamilya. siguro ang title ng article kung sakali eh reklamo. kaya wag na lang. tsaka wala akong oras. sobrang wala na akong oras kahit para sa sarili. ni wala na nga rin akong oras para magreklamo! hehehe.

ayan, pahinga muna sa pagba-blog. pero babalik din. pagkatapos ng maraming patalastas....

pussy

2005-10-02T23:39:00.000+08:00

ayan ka na naman, ha?
nakatingin ka na naman sa'kin
na parang may masama kang balak.
minsan, hindi ko maiwasang isipin
na may gusto ka sa'kin.
kras mo ba 'ko?
may mga tingin kang
parang gusto mo kong kainin ng buhay.
o dilaan mula ulo hanggang paa.
hmmm....
minsan, bigla ka na lang lalapit
at didikit ng walang pakundangan.
nakakagulat pa
dahil bigla-bigla lang,
nasa tabi na pala kita
nang hindi ko man lang namamalayan.
sipain kaya kita palayo?
wag, bayolente.
kawawa ka naman kung sakali.
pero sana, kung pwede
wag naman ganyan.
hindi maganda yang iniisip mo, eh.
sa iba mo na lang ibaling yan.
kase, hindi naman tayo pwede.
dahil tao ako, miming...
hindi ako pusa.

bond

2005-09-19T09:05:00.000+08:00

i love it when you do that ...
... do what?
when you play with my hand, it's cute ...
... hmmm. ok, i'll keep that in mind.

one year in the making

2005-09-16T09:12:00.000+08:00

isang taon na pala... parang kailan lang. sobrang bilis nga ng panahon. yung akala mong nung isang araw lang nangyari, nung isang taon pa pala. ang galing!

99 articles... 100 kasama 'to.
694 comments.
55 links.
21 yahoo messenger contacts... lahat, nakuha ang ym id ko sa blog ko.
8,257 visitors... and counting... since 11 days after the blog was created.
dalawang beses nagpalit ng message board... hindi mabilang na tags.
dalawang layouts... salamat kay lexie sa layout na ginagamit ko ngayon.
maraming maraming maraming memories.

all in one year. the numbers will still be growing, for sure.

naaalala ko pa dati, pabasa-basa lang ako ng blogs. kaaliw magbasa. mahilig akong magsulat dati pero natigil. sabi ko pa, nawala ang talent. wala nang powers magsulat. pero sa kababasa, na-inspire din. ginustong magkaroon ng sariling blog pero walang tiwala sa sarili. nakakahiya. baka pagtawanan ang mga writings ko. so wag na lang. with the primary excuse being.. hindi na 'ko marunong magsulat. pero sabi ni kramer, kaya 'yan. sulat lang ng sulat. masaya mag-blog. mas masarap magsulat ng sarili mong articles kesa magbasa lang ng gawa ng iba. matagal bago ako na-convince gumawa ng blog ko. ngayon, after a year, eto na... salamat kay kramer sa malakas na convincing power.

salamat sa nagsimula ng lahat. salamat sa mga naging inspirasyon sa likod ng mga articles. kahit na ang pinakamaliliit na posts, may itinatagong kwento. may lalim. may asim.

salamat sa lahat ng mga nagbabasa. sa lahat ng mga napapadaaan ng hindi sinasadya. sa lahat ng sadyang dumadaan. sa lahat ng compliments. sa lahat ng puna. sa lahat ng natuwa, naluha, natawa, napraning. sa lahat ng mga tumulong sa akin na kumbinsihin ang sarili ko na marunong nga akong magsulat. sa lahat ng mga tumulong at nagturong pagandahin ang bahay ko. sa lahat ng mga naging kaibigan dahil sa blog.

marami pang susulatin, ikukwento, babasahin, pagsasamahan....

taguan

2005-09-10T01:17:00.000+08:00

sabi nila, ang tao daw, hindi pwedeng mabuhay ng nag-iisa. kailangan ng katuwang. ng kasama. ng katropa. walang duda, naniniwala ako sa sabi nila.

may mga panahon din namang nabuhay kang walang kasama. masaya rin kung tutuusin. wala kang iniintindi kundi ang sarili mo lang. kumikilos ka para sa sarili mo. walang inaasahan kaya mas pursigido kang harapin ang lahat ng hamon ng buhay. kung magkagipitan man o malagay sa isang alanganing sitwasyon o gumawa ng isang palpak na hakbang, wala kang ibang masisisi kundi ang sarili mo.

pero habang tumatagal, unti-unti mong nakikita ang kakulangan. hindi na masayang ipagdiwang ang tagumpay ng mag-isa. hindi na rin nakakabuti sa'yong sarilinin ang mga problemang dumarating.

ang solusyon... buksan ang pinto palabas ng mundong binuo mo para sa sarili mo. malalaman mong mas marami pa palang magagandang bagay ang pwede mong maranasan at matutunan kasama ng ibang tao sa paligid. kaya pinag-aralan mong makisalamuha sa iba. makisayaw sa tugtog. makisaya sa mga naliligayahan. makisimpatya sa mga nalulungkot. at nakita mo ang kaibahan ng nag-iisa sa may kasama. di kalaunan, nakumbinse mo ang sarili mo na oo... mas masarap ngang mabuhay kapag hindi ka lang nabubuhay para sa sarili mo.

ang isang kaibigan, naging dalawa. naging barkada. naging tropa. at dumami pa ng dumami hanggang sa hindi mo na mabilang. natutunan mong makisama. sa paglipas ng panahon, natutunan mo ring mamuhunan ng emosyon. binuksan mo ang puso mo para papasukin ang mga gustong pumasok. may mga pagkakataon ding may lumalabas at hindi na bumabalik. mahirap kapag dumarating ang ganitong pagkakataon. pero kailangang tanggapin. kasama yan sa proseso.

ngayon, iba na ang mundong ginagalawan mo. hindi ka na nag-iisa. sa lahat ng bagay, sa lahat ng oras, may kasama ka. kapag masaya ka at gusto mong ipagsigawan sa mundo ang nararamdaman mo, may mga taong makikisaya at makikitawa sa'yo. kapag nalulungkot ka naman at gusto mong may karamay sa pag-iyak, may balikat kang pwedeng sandalan. may mga kamay na pwedeng kapitan sa oras ng kagipitan. yun ang akala mo. dahil yun ang itinatak mo sa isipan mo nung magdesisyon kang isama ang buong mundo sa mundong binuo mo para sa sarili mo.

minsan, nakakatawang isipin na sa dinami-dami ng mga taong nakapaligid sa'yo, may mga oras pa ring makikita mo ang sarili mong nag-iisa. kung kailan pang hindi ka na sanay mabuhay ng mag-isa. may mga pagkakataong kailangan mo ng makakapitan pero sa hindi maipaliwanag na dahilan, yung mga taong inaasahan mong parating nandyan para sa'yo, na inaakala mong sasalo sa'yo kapag nahuhulog ka na sa kawalan, sabay-sabay na nawawala. naiintindihan mo naman na may kanya-kanya din silang problema. may iba't ibang lungkot at sakit ding kinakaharap. hindi lang ikaw ang may problema sa mundo. sila, meron din. wala kang ibang pwedeng gawin kundi unawain yun. at tanggapin. tanggapin ng maluwag sa dibdib na sa kabila ng lahat, nag-iisa ka pa rin.

tapos, makikita mo na lang ang sarili mo na nagpapakalunod sa kape. nagpapakahilam sa usok na nanggagaling sa sigarilyo mo. kinakausap ang sarili. nag-iisip ng malalim kung saan ka ba nagkamali. saang aspeto ka pumalpak. hanggang sa unti-unti ka na palang nawawalan ng lakas. dahan-dahan ka na lang na nilalamon ng dilim. ng kawalan. yuyuko ka na lang. at mararamdamang umiiyak ka na pala. magdadasal ka na lang na sana, matapos na ang lahat. suko na sa laban. talo na. may mga pagkakataon pang sasabihin mo na lang na sana sa pagtulog mo, hindi ka na magising ulit para wala na. tapos na. sa likod ng isip mo, nandun ang tanong kung nasaan na sila. nasaan sila sa mga sandaling kailangan mo ng karamay. sa mga sandaling kagaya nito.

nasaan kayo?

h.b.t.y.

2005-09-02T19:20:00.000+08:00

birthday mo.
happy birthday sa'yo!

hindi ko alam
kung maa-appreciate mo pa
kapag binati kita.

kaya dito na lang...
dito na lang kita babatiin.

at least, dito...
sigurado ako, hindi mo makikita 'to.
mas ok, di ba?

hindi ako mag-e-expect ng "thank you"
or ng kahit anong positive reaction.

wala ka mang isagot sa pagbati ko,
hindi ako masasaktan o malulungkot.
o kung anuman.

ayoko namang hindi ka batiin.
kaya tama, dito na nga lang.

wala lang.
basta.
ewan!

teaser

2005-08-23T00:10:00.000+08:00

The wind was blowing straight on my face. My eyes were half closed, adjusting to the darkness. Maybe I was just imagining it, but it was as if I could smell the sea. I was too close to the water. And beside me, there you were.

I was smoking my second stick and you were getting furious about it. You have told me so many times to quit it, but being my stubborn self, I just don't want to. I wanted to smoke. I needed to smoke. Because deep inside my head, I was having thoughts that maybe you weren't even aware of. I was analyzing myself, asking myself what I was doing here. Why did I come here with you in the first place? And as fast as the question went came the answer: because I love you. And I want to spend some time alone with you. No doubt about it anymore.

You were sitting very close to me. I think it was the first time I ever got to you this close. I was sometimes looking at you only to find out that you were looking at me, too. The view was perfect. Even if it was dark, I could imagine that the water was clear and there were creatures happily having a great time in it. The moon was shining proudly in the sky. The stars weren't so many, but with you sitting very close beside me, holding my hand, it was just perfect. Like nothing could go wrong.

I had the very strong urge to touch your face and kiss you. But I wasn't so sure. I didn't want to do something that would probably spoil the moment. But you were so close. At times you would lie with your head on my lap and it was simply freaking hard to hold myself back. So I joked. I told you not to stay too close to me and not to look at me the way you were doing. You asked why. I said because there is something that I wanna do so bad. You asked what. I said to kiss you. You laughed. That kind of laugh that implies that I just said the most gross thing there was. I laughed with you. But the urge was still there, and even growing stronger. I contented myself in just holding you.

After like endless minutes, you said it was time to go back to the house. It was getting cold and it was late. We were both tired. Almost four hours on the road was no joke. I didn't want to leave the sea, but the wisest thing to do was go inside the house with you. So I went along.

Being so got used to sleeping on the couch at home, I thought your bed was so huge. I found comfort in it. I'm not really used to sleeping in a different house, but I found myself surprisingly comfortable lying down on your bed. Maybe because you were there, lying beside me. I was wondering what was gonna happen next. I was laughing inside at myself because I still had that thought of kissing you. I was going crazy in a funny way.

Strange. I felt so tired but my body just didn't wanna doze off. I just found my heart beating a bit faster than it was supposed to. I asked you if you could feel it. You said it felt normal. You were kidding. I know you were, for it was as if I was hearing my own heartbeat with my very ears.

You were embracing me from my back. I felt the warmth of your body next to mine. I haven't felt so secured like that for a long time. Then you started to move the tip of your finger down my arm, on my face, on my ears. I started to take deep breaths. Was I getting excited? I wasn't sure. But I will be lying to myself if I will say I didn't like the feeling. It was a new thing for me, being touched by you like that. Because the most I had with you was a peck on the cheek. Nothing more.

It was all going on too slow, and fast at the same time. You were playing with my skin with the tip of your finger, and I was craving for more. I wanted more, but I was afraid to ask. I didn'tknow what you had in mind. I just found myself getting closer to you, hoping you'd understand what I wanted to say. What I wanted to happen. And you did.

Then you kissed me. At last! You were kissing me and I kissed you back. Your hands and your mouth were exploring my body like it was the first time you saw another human body apart from yours. And whenever I feel your warm hands touch an inch of me, I'd flinch inside. But I didn't want you to stop. Just go on and never stop. For you set my body on fire, something that I wasn't even aware of being possible, at least not with you. I was even surprised with myself, for I was doing something for the first time, yet it felt like I have been doing it forever. Exactly how I felt when I was on the shore with you. It was simply perfect and nothing could possibly go wrong.

And with so much pleasure and intense heat, I wanted to scream my heart out. But no. I couldn't. I shouldn't. For it should be a secret between us that nobody must know. It's a secret that should be well kept, at least for now. I have no idea for how long.

Amidst all that, I was able to tell you the words that I have been keeping to myself for quite a while. For the first time in two months that i've been with you, I found the courage to tell you straight in the face that I love you. No hesitation. No thinking if it was right or wrong. No more. I simply put into words how I feel. You may not have any way of knowing, but right after I said those words, I cried. Silent tears just fell down my eyes because it was a moment when I have indeed accepted and admitted to myself that I have been loving you well too deep all this time. I struggled long enough to fight this feeling, but I simply cannot go on with this fight anymore. I was scared to admit it before, for I know that once I accepted it, I will have as well to accept the fact that I will be facing a very difficult and complicated life. I wasn't ready for that. I still am not ready, but I don't care much anymore. Being honest with myself and with you was all that matters. Let time take care of the rest.

I waited for you to say you love me, too. Even if I already know it too well. But you didn't say the words I was expecting to hear. Instead, you said you love me so much. Very much. And with all the strength left in me, I finally gave up the fight. I surrendered myself to you, the whole of me. My heart, my body, my soul. I'm all yours now. And if there's anything more left, I would still be willing to give it to you. With this thought, I let out one last deep breath and one last silent scream before I allowed the darkness to embrace me.

I was only asking for a kiss. But i got more than what I wanted. Some parts of me that I have been missing, that I didn't know were just there. I felt like I know myself even more now that before. It's simply an overwhelming feeling.

I was smiling. I couldn't help myself. For I know it now. I want you. I am in love with you. I was smiling, realizing the fact that for the first time in my life, I have made love to another woman.

ulap

2005-08-19T13:41:00.000+08:00

gusto kong lumipad
patungo sa isang lugar
malayo.. malayung-malayo
kasama ng mga anghel.

pero ang problema,
wala akong pakpak
kaya gustuhin ko man...
hindi ko naman kaya.

nandito na lang ako
walang ibang kayang gawin
kundi ang tumingin sa lugar
na ni hindi man lang maabot ng tanaw.

ikaw, na hindi kayang abutin
kahit anong pilit man ang gawin
tumatanaw ka rin ba sa kawalan
patungo sa lugar na kinatatayuan ko?

dahil hindi ko kayang lumipad,
sana na lang, isang araw
dumating ka at ilipad ako
sa tulong ng mga pakpak mo.

system halted

2005-08-09T09:31:00.000+08:00

maganda ang pasok ng umaga. for a change. it was a crappy day yesterday. monday pa naman. i expect it to be a bad week. but not really. may mga bad moments, pero may mga feel good pa rin naman kahit papa'no. pang-offset.

palabas ako ng street namin kanina papunta sa work, nakita ko yung childhood kras ko, si arnold, nagbabasa ng dyaryo sa kubo. pinsan sya ng isa sa mga kapitbahay prends. minsan ko na lang makita yun. sa ibang planeta na kase sya nakatira. dumadalaw-dalaw na lang. well, kras ko sya during grade and high school days. pero bata pa ko nun. ahead sya sa'kin ng six or seven years ata. natural, hindi naman ako papansinin nun during those days. pero hindi ko na sya kras ngayon. malaki na 'ko eh. pagkakita nya sa'kin, smile sya. syempre, smile back. tapos tumayo sya, lumapit, sumabay maglakad palabas. umakbay, sabay chika kung kamusta daw work, blah blah. wala naman syang balak lumabas talaga. ihahatid lang pala ako hanggang makasakay ng tricycle. answit! at akbayan ito. hehe. sige na nga, oo na.. kras ko pa ren sya. slight. para nga akong high school kid na nagba-blush. akbay pa lang yan. hehehe. bagalan natin ng onte ang lakad para mas matagal ang akbayan. wahahahahaha!

teka, teka... sino ba sa mga kapitbahay ko ang nagbabasa ng blog ko?!!!
[isip]
oist, weng! sikwet, ha? hihihihi [malandeng tawa]

kahapon...

bad moment. sad moment. frustrating moment. i received a message from the only person who can either make or break me. si angel. ang aga-aga pa lang. masyadong malaki ang participation ni angel sa buhay ko, na capable syang pasayahin ang araw ko sa isang simpleng text lang, at the same time, he's also capable of giving me a miserable life, sa isang simpleng text lang din. baket ba kase nauso pa ang text messaging. kung pwede ko lang syang puntahan kahapon at kutusan para ma-realize nya kung ano'ng kaplipan na naman ang ginagawa nya, na nakakapagpa-plip din sa'kin. paksyet na life.

late morning, dumating si DHL boi. a stranger who can make me smile without me knowing it. kras ko nga sya eh. napapag-usapan na rin lang ang mga kras-kras. wehehehe. dati, pag dumarating sya para magpa-receive ng documents, contented na 'kong tingnan lang sya. itinitigil ko talaga kung anuman ang ginagawa ko para lang tingnan sya. pogi, eh. tsaka mukhang mabango. eh bihira ata sa mga messengers ang mukhang mabango. tapos one time, many months ago, ako ang nag-receive ng dala nya. sinadya kong hindi lagyan ng printed name ang sheet na pinapirmahan nya. naturally, hindi sya umalis agad. sabi nya, "ma'am, print mo naman name mo". ako naman, habang print ng name, sabi ko, "number ko, ayaw mo?" hehehe... talk about style! pero hindi ako seryosong ibibigay ko talaga ang number ko, ice breaker lang yun kumbaga. [defensive] since then, naging chums na kami. pag dumarating sya, dumederecho na sya sa table ko para magpa-receive, nakikipagkulitan. uhuyyy... close! matagal din syang hindi napunta ng office. kahapon lang ulet. sakiting bata kase. medyo paos pa nga sya kahapon nung sinabi nya sa'kin... "musta na? na-miss kita, ah!" wushu!!! the catch: kamukhang-kamukha nya si angel. yun lang!

nag-lunch out kami ni bes kahapon sa shang. actually, may ka-meet kase sya kaya sya lumabas. eh dahil isa akong epal na tao, sabi ko, sama na lang ako sa kanya tas mag-grocery ako habang punta sya dun sa kausap nya. saglit lang naman yung meeting nila, so sabay pa rin kaming nag-lunch. bago kami bumalik ng office, nagpunta sya washroom. hinintay ko na lang sya sa radio city. hindi ako mahilig bumili ng cd. mas preferred ko ang libro kesa sa cd. pero paker na rainsong yun ng imago, sobrang patay na patay ako sa kantang yun, gusto ko tuloy bumili ng luma nilang album. ilang record bars na rin ang napuntahan ko, pero wala. nagtanong na 'ko sa radio city a few weeks back kung meron sila, eh out of "stocks" daw sabi nung babae. nagbaka-sakali lang ako ulet, pero wala talaga. wahhhh!!! nagtanong na lang ako kung may cd na sila ng acoustic album ni alanis. wala naman akong balak bumili, nagtanong lang ako. eh ibinigay ng babae... pagkita ko, nangati yung kamay ko, sabay kuha ng wallet, hugot ng credit card, may i swipe sa counter. antanga ko... nasanay ako sa opm cd's na 250 to 300 pesos lang ang presyo, hindi ko na tinanong kung magkano yung alanis. pagpirma ko sa resibo, 425 pesos ampotah. woah! hehehe... kung pede lang bawiin hahaha! pero sabi nga ni bes, ayus lang yun, masaya ka naman. tama naman sya! lagi ko ngang sinasabi, pag may gusto kang bilhin, kahit mahal basta gusto mo at ikakasaya mo, sige lang, bili lang ng bili. treat yourself, ika nga. mahal ko yung si alanis, so ayos na rin. asenso ng onte... dati, pa cassette-cassette lang... ngayon, pa cd-cd na.

nung college ako, and during the early working years, mahilig talaga ako bumili ng cassette. plip pa nga ako dati, pag nasa mall tas napadaan sa record bar tas maganda sa pandinig ko yung pinapatugtog na song, bibili na agad ako ng cassette. pero never pa ko bumili ng cd. the first and only time na bumili ako ng cd, it was a few months ago. cd ng orange and lemons ... ipinamigay ko lang. i wonder... napapatugtog pa kaya ang cd na yun?

anyways...

it's very unlikely for me to write at this hour of the day. at dito pa sa office. wala, eh. walang magawa. sira ang server. manual invoicing kami for two days now. kahapon, sa hindi ko alam na kadahilanan eh ayaw bumukas ng server. to the rescue ang technician, kelangan nyang dalhin sa kung saan ang cpu ng server, ngayon daw ibabalik.

kaya walang choice... manual invoicing, a.k.a. sulat kamay. kakapagod. nakakatawa pa kung iisipin kase nung nag-start akong mag work dito four years ago, manual invoicing naman talaga. mid last year lang naging computerized invoicing. ehyun nga... nawindang ang server. kaya back to the old ways. sulat galore. kung tutuusin, wala dapat reklamo kase ganun naman ang gawa dati. pero dahil nga nasanay sa mas madaling paraan, reklamo dito, reklamo dun ang maririnig mo sa mga tao. lahat kase, gumagamit na nung program. kaya lahat, apektado. nakakairita, pero hindi mo rin masisi. dahil ako mismo, mainit din ang ulo dahil sa lintik na dami ng kelangan sulatin. hindi nga siguro maiiwasan... na kapag nasanay ka sa isang bagay tapos biglang mawawala, lalo na kung hindi mo naman gustong mawala, ramdam na ramdam mo talaga yung difference.

dati, kapag may nawawala, ang parati kong sinasabi, kaya kong mabuhay ng wala sya. kase, nakaya ko namang mabuhay dati nung wala pa sya. pag wala na sya, parang babalik lang ako sa dating kong buhay. simple. nga ba? simpleng sabihin, pero pag andyan na, mahirap pa ring gawin. pinipilit na lang gawin kase wala naman nang ibang choice. kung pwede lang sanang wala na lang mawawala.

sana bumalik na ang server.

alkohol

2005-08-04T23:50:00.000+08:00

"buong buhay ko, lahat ng lalaki, ang tingin sa'kin, mumurahing babae ako. pero ikaw lang... ikaw lang ang nagparamdam sa'kin nun. akala ko iba ka. magaling ka lang mag-english. mayaman ka lang. pero katulad ka rin nila. pare-pareho kayong mga lalaki. pare-pareho kayong walang kwenta! wag ka ng magpapakita sa'kin kahit kelan. lalo na sa anak ko. ayokong mahawa sya ng kahayupan mo."

or something to that effect...

dialogue yan ni judy anne santos kay ryan agoncillo sa isang eksena sa maalaala mo kaya... bago mag-commercial. ngayon-ngayon lang.

walang kinalaman ang dialogue na yan sa buhay ko. pero ewan ko ba... sobrang apektado ako ng eksena. umiiyak kase sya, eh. ramdam na ramdam ko yung sakit na nararamdaman nya habang sinasabi nya yan. nakakaiyak ang pag-iyak nya, ang husay. artista nga!

tapos... umiyak na rin ako. isang eksena lang pala sa tv at medyo maka-bagbag damdaming linya lang pala ang katapat ko para umiyak ng ganito. hindi ko na napigilan ang paglabas ng nakakalunod na emosyon. sakit, lungkot, galit, hinanakit sa buhay. sa kung anu-anong dahilan. umiyak ako ng umiyak na parang walang bukas. audition piece? siguro.

ang jologs! potah! sheng na ko! makatulog na nga lang!

por yirs

2005-08-01T18:01:00.000+08:00

anniversary ko sa work ngayon.

four years na... yey!!!

maraming nakakatawa, nakakatuwa, nakakabwiset, nakaka uplift ng spirit, at kung anu-ano pang nakaka ang nangyari sa nakalipas na four years. dito, sa table kung saan ako nagsusulat ngayon, at sa apat na sulok ng opisinang 'to.

ilang beses ko na ring binalak umalis dito. pero wala, eh... mas maraming pa ring masayang factors kesa sa hindi, kaya andito pa rin ako.

masaya pa rin naman... pero may hinahanap pa. soon...

reborn

2005-07-24T15:23:00.000+08:00

just when you thought it's all gone...
with a promise never to leave again,
the angel has flown back
and is in the arms of the princess once more.

gone

2005-07-21T23:21:00.000+08:00

you've flown away
up high
never to return

i watched u go
hoping you'd look back
but u didn't

i wept
closed my eyes in a prayer
then wept some more

empty space
lifeless journey
silent cries

freedom at last
then death
it's all over

30

2005-07-20T23:30:00.000+08:00

birthday ni bes.
happy birthday, bes !!!

...

it's been 30.
and counting...
i hope it goes on longer, if not forever.
happy!
i love you.

fly high

2005-07-18T22:42:00.000+08:00

i will be hiding in another kingdom, where i will be a king of someone's heart and not just a slave. so goodbye. i am gone, princess.

five days

2005-07-08T23:33:00.000+08:00

as i watch you sleep,
i just can't believe
that you're back in my arms again.
i wish this night will never end...

panaginip

2005-06-30T18:28:00.000+08:00

tinanong ako ni bes kung ok lang daw bang magkwento ng panaginip kahit na masama. sabi ko, ok lang naman. it's just a dream. hindi totoo. panaginip nga eh. hehe.

sabi nila, ang panaginip daw ang naglalarawan ng kung ano'ng nasa isip ng isang tao. kung ano yung mga gusto mong mangyari na hindi mo magawa sa totoong buhay, lumalabas na lang sa panaginip.

pero ako, medyo matagal na 'kong hindi nananaginip. ewan ko ba. siguro dahil na rin hindi naman ako mahilig matulog. managinip ng gising kaya? pede din!

anyways... napanaginipan daw n'ya ako. masaya daw kaming naglalakad habang nagkukwentuhan, kasama ng isa pang prend na hindi nya alam kung sino. hindi n'ya nakita ang mukha, pero sigurado sya na isa sa mga kaibigan namin ang taong yun. otherwise, baket namin kasama? hmmm... makes sense.

tapos, medyo nauuna daw kami sa paglalakad nung isa. bale nasa may likod namin si bes. tapos, sumigaw sya, pinigilan kami sa paghakbang. sabi nya, "wag dyan!" [wag dyan, wag dyan.. may kiliti ako dyan hehehe] eh pero derecho daw kami sa paglakad. tapos, para daw lumindol at bumuka ang lupang kinatatayuan namin nung "prend". tapos, unti-unti kaming nilalamon ng lupa. tapos, may tubig galing sa ilalim. naging parang dagat yung bumukang lupa. hanggang sa tuluyan na kaming nilamon ng tubig papalayo kay bes. kumakawag-kawag pa nga daw yung kamay ko na para akong nalulunod habang inaanod ng tubig. tapos... tapos na.

nakita nya ang sarili nyang nakatayo sa may gilid ng pinangyarihan ng krimen. hehehe. tamang onte na lang eh malalaglag na rin sya. swerte lang dahil nauna kami sa paglalakad nung "prend". somehow, parang nakita nya yung mangyayari kase pinigilan pa nya kami sa paglakad. tapos nun, ang lungkot-lungkot daw nya. nagising syang mangiyak-ngiyak.

tapos, naalala nya yung mga habilin ko sa kanya. ano na nga daw ba yung mga ipinagbilin ko sa kanya dati. hehehehe.

natakot sya... pano daw kung magkatotoo. sabi ko naman, panaginip lang yun. usually, ang panaginip, kabaligtaran ang nangyayari sa totoong buhay.

syempre, nag feeling dream interpreter naman ako. ako ata ang involved sa panaginip nya. AT NAMATAY LANG NAMAN AKO !!! scary.

sabi ko, siguro mamamatay na nga ako talaga. hehe. joke. siguro, somehow, may threat syang nararamdaman na baka may umaagaw na sa bespren nya. kaya sa dream, tatlo kami, tapos yung isa, faceless. aagawin ako sa kanya ng faceless na taong ito at isasama sa paglubog ng kumunoy. errr... drastic masyado. hehehe. pero nauuna kaming maglakad ng faceless na tao, nasa likod lang namin si bes. so parang in a way, naiiwanan ko sya dahil mas nagbibigay ako ng oras sa taong yun. na baka in the long run, tuluyan ko na syang ipagpalit at i-declare na lang isang araw na ang faceless na taong ito na ang bes ko!

sabi nya... siguro nga.

tapos, may mga binanggit sya na kapag daw kase magkasama kami, parang may hinahanap pa akong ibang tao. nung nanood kami ng avril, sabi ko, sana nandito si gracey. uyyy... lumalabas ang mga hinanakit. hehehe. pero tama naman sya dun. hindi naman sa hindi ako enjoy na sya lang ang kasama. ang akin lang, mas marami, mas masaya.

tapos, indirectly na sinabi nya na mas madalas daw akong mag-spend ng time kasama yung ibang mga friends ko.

isa lang ang isinagot ko sa sinabi nya... sabi ko : "eh may oras ka naman ba para sa'kin?"

magkasama kami sa trabaho. araw-araw kaming nagkikita. pero madalang kaming mag-usap. ang weird nga. magkasama kami mula umaga hanggang gabi, anim na araw sa isang linggo. pero hanggang office lang ang pagsasama namin. hindi na nga kami lumalabas. ang pinakalabas lang namin eh mag lunch out. madalas ko syang ayain gumimik pero parati syang tanggi. madaming reasons. most of the time, madami daw syang gagawin. trabaho, trabaho, at marami pang trabaho. pag inaaya ko syang sumama sa labas namin ng iba kong friends, ang parati nyang sinasabi, maa-out of place lang sya. reasons. excuses. ewan!

si bes ang taong balancing figure ko. kung gaano ako kakulit, ganun din sya ka-reserved. pero lately, natututo na rin syang mangulit. which is a good thing.

si bes ang taong may gustong sabihin pero kinikimkim. gustong magreklamo pero pinipilit manahimik. iyakin pero sinosolo ang sama ng loob. ako, kung ano gusto kong sabihin, sinasabi ko. ilag na lang ang mga tatamaan. pag gusto kong umiyak, umiiyak ako. wala akong pakialam sa sasabihin ng makakakita.

si bes ang taong ayaw na ayaw humingi ng tulong. minsan, obvious na obvious naman na hindi na nya kaya ang isang bagay, at oras na para humingi ng saklolo, pero mas gugustuhin nya pang magpakahirap kesa sabihin na... "oist, patulong naman." madalas kesa hindi, ipaparamdam nya sa'yo na hindi ka nya kailangan at kaya nyang mabuhay mag-isa. ako, pag hindi ko kaya, sisigaw agad ako ng "saklolo!!!" mas gusto kong ipaalam sa kapwa ko na kailangan ko sila sa buhay ko.

marami pa. maraming-marami pang differences. mas malamang nga ata ang differences kesa sa similarities naming dalawa. yan si bes.

pero kahit ganyan si bes, kahit maraming bagay kaming hindi pinagkakasunduan [na hindi namin nadi-discuss dahil nga mas gusto nyang manahimik at itago sa sarili nya ang opinions nya], kahit pa sabihing magkaibang-magkaiba kami... mahal ko yan.

minsan, itinanong ko sa kanya kung ano ang gagawin nya kung sakaling meron akong makaaway tapos ako yung mali. kakampihan ba n'ya ko? hindi sya nakasagot agad. pagkatapos ng mahabang pag-iisip, sabi nya, "hindi kita kakampihan kase ikaw yung mali, eh".

sabi ko... "yan ang malaking pagkakaiba natin. kase kung ikaw ang mapunta sa ganung situation, may nakaaway ka at ikaw yung mali, kakampihan pa rin kita. kase bestfriend kita, eh. kahit pa mali ka, parati akong nasa side mo. kakampihan kita sa harap nilang lahat. tapos, pag tayo na lang dalawa, tsaka ko sasabihin sa'yo kung ano yung sa palagay kong mali mo." yan ang bes ni bes.

siguro, kaya kong talikuran ang lahat ng mga kaibigan ko pwera lang si bes. nag-iisa lang kase yan. kahit madalas na napi-plip yan, at minsan medyo paling mag-isip, mahal ko yan. marami pa sigurong tao ang darating sa buhay ko pero hindi na ko makakakita ng pamalit kay bes. kahit siguro lamunin pa ko ng lupa na may tubig, pipilitin at pipilitin kong umahon pabalik sa kanya. iisa lang yata ang balancing figure ko sa buong mundo. :)

sorry

2005-06-22T11:50:00.000+08:00

mahal na nga kita.
dahil sa simpleng sorry lang na sinabi mo,
muntik mo ng mapatulo ang mga luha ko.

...

text files

2005-06-15T21:02:00.000+08:00

1 message received

mahal : gud pm. sorry to disturb you. was trying to call you kaya lang kanina pa busy landline mo. anyway, just really wanted to say thanks for the package. ang lupet! galing mo.

reply... empty screen...

free na po ang line. pwede ng tumawag. [isip: ayoko ma-disappoint pag hindi 'to tumawag. ako na lang tatawag]

clear text

dial

usap. discuss about the package and stuff.

[may nararamdaman akong sakit na hindi ko maintindihan. naiiyak ako na nanginginig ang kamay na ewan. jitters. magpatawa ka para hindi halata]

usap ulit. hang up.

1 message received

mahal : wala po ako masabi. i really owe you big time. you really went out of your way just to give me that. ty talaga. i appreciate it very much.

reply... empty screen...

sa'yo talaga kase yun, eh. i wanted so much to see you just to give that to you. kaso, ayaw mo naman ako makita. :)

message sent

1 message received

mahal : never ko po sinabi na ayaw kita makita. kung alam mo lang. hirap lang talaga humanap ng sked. pasensya na if kung ganun ang dating pero di talaga ganun. i also want to see you.

reply... empty screen...

kung alam ko lang? nde! nde ko alam! hehe. kung gusto talaga, may way naman eh. proven. nakahanap nga ako ng way to send you the gift, di ba? pero ok na yun. happy na 'ko. :)

message sent

1 message received

mahal : next week, nasa cavite ako, mga wed, may tutorial ako until 8pm. gusto mo meet tayo kahit sandali lang kaya lang late ka na makakauwi. yun lang inaalala ko. di bale, hatid naman kita.

reply... empty screen...

eh gaya ng dati, inform mo na lang ako. :)

message sent

1 message received

mahal : sorry kung nadala ka na, ha? isang tanong na lang. what time yung curfew mo?

reply... empty screen...

hehe. nde po ako nadala or anything. ganun lang talaga yun. bata lang ang may curfew.

message sent

1 message received

mahal : ah, ok. sabi mo yan. sige, inform you next week of the arrangements. ty ulit sa pen. ganda na tuloy ng sulat ko. hehehe.

reply... empty screen...

see? i told you, inform mo na lang ako. hehehe. mahalin mo yung pen, ha? mahal ka ng nagbigay nyan.

message sent

1 message received

mahal : mahal ko rin yung nagbigay. di nya lang alam at di lang napaparamdam sa kanya explicitly. pero alam ko, deep inside, alam nya. ingat po pag-uwi.

reply... empty screen...

:)

message sent

drama mode on

2005-06-14T02:38:00.000+08:00

first day of school for most students. hmm... so what? i'm not really sure. but i do know one thing. six months of waiting was more than enough. it's time to take the final step, to do the final act.

it's funny when you think about how things work. sometimes, things work out the way you wanted, but most of the time, they don't. and it's more often that not that when they don't work, it hurts.

maybe it was all a make-believe. it was all a big joke. it was all an act. it was all lies. it was all sweet words that meant nothing. all the while, you were telling me that you love me, but in reality, it wasn't true. you just made me see something that wasn't really there at all... these are my thoughts when i think about you these days... but i know you better than that. i still want to believe that you never meant to hurt me. that i was really special to you and that you weren't lying when you told me you love me. and then i'd simply tell myself that this is just one of the many times when things don't work out the way i wanted. it just wasn't meant to be.

i try not to, but i still look back at those days. five years is a very long time. i was building a very wonderful friendship with you and making you a part of my life. i was leaning on you, running to you whenever i was feeling down. and being your wise self, you've always had the right words to say at the right time. it went on for years. i was secretly calling you my soulmate. funny, right? i was like a child. and as it always does, the friendship led to something deeper. at least on my side. i just didn't know about yours. but do you still remember that time when i asked you... maniniwala ka ba kapag sinabi kong mahal kita? you simply said... maniniwala, kase mahal din kita. i was contented knowing it. i couldn't ask for more. and i didn't ask any other question after that. it was a magical moment for me. it still makes me smile whenever i think about that night. still... after all these years.

"i am smiling. and my friends are asking me why."

was it too much to assume that you were thinking about me and it made you smile? you were somewhere, with your friends. i was ... i don't know, i can't remember exactly. but i was for sure minding my own life when you sent me this message. i imagined that you were thinking of me, i just didn't know what your exact thoughts were, and then you were smiling without you knowing it, and then your friends saw you were smiling for no reason and asked why you were smiling. and then you sent me the message. i understand now why people smile after reading a text message or while they look at their phones. hehe. me and my thoughts. but maybe i was just assuming too much. if so, then be it.

hmmm... ok... admitted... it was a kilig moment. i actually have lots of kilig moments caused by you. i could go on forever mentioning them all... but i won't. this article is not for that.

we both know that during the long years of our friendship, i have lost you more than once. it was like one moment, you were there, then the next, you were gone. it would be long months of not hearing anything from you. and when i got used to not having you around, you would simply come back. and after a while, you would be gone again. and come back. it happened so many times. it was strange that you kept coming back. but i was always thankful everytime you did.

our friendship was somehow put to a test when your girlfriend broke up with you. i was feeling too bad for thinking that i was one of the reasons why she did. i couldn't blame her, though. there were lies on your part, and you certainly lied to her about me. things went sour. i guess it was luck that you got back together. and then i lost you again after that. when you became silent for a long time, i knew that i had lost you for good. i went on with my life and left all your good memories somewhere. life must go on, somehow.

but i was wrong. after what seemed like forever, you were back. it was maybe one of the reasons why i should be thankful for not changing numbers.

"i love you more than you will ever know. one day i just might let you experiece what i said."

so that was a very powerful statement. the previous year was the witness of it all. it was maybe during this time that our feelings for each other really grew deep. but as i always say, i can only speak for myself. i knew that deep inside me, i was loving you more and more. and i became too weary that one day, you might leave again for some reason. i came to a point when i had to tell you that if ever you will have a new girlfriend or you get married, tell the girl not to get jealous of me because i'm just a friend. like a nobody. i got scared that if the girl finds out about me, she will get really jealous and will make you stay away from me just like what happened before. i simply couldn't bear the thought of losing you again. not this time. not ever. and so i made you promise that whatever happens, you won't be gone again. and you promised that you will be there forever. you even joked that you will be my clown for the rest of my life. i held on to your every word.

and so i was having happy days with you. be it a movie, a quick lunch, phone conversations, endless exchange of text messages, even emails. you have been constantly telling me that you love me. and i was the same. i would be lying flat on my face if i will say i didn't hope for something more. i knew we had something more than friendship. it just wasn't the right time to go and have a formal, official relationship. you were too busy with your students, with school, with your papers, with everything. and you simply didn't have the time for.. well... a relationship. and so i got contented with what i have. as long as i know you love me, and as long as i know you are there for me, there is no reason for me not to be happy. one day you just might... one day. i have never had high hopes for anything except this one.

the months went by so fast. i wasn't seeing you as much as i wanted, but it was ok. like i said, as long as you are there, i'm happy. you still didn't fail to make me feel special. you still made me laugh. and then we went on to the next level that made me ask you a stupid question that well.. changed something. it was stupid, alright, but i told you something like what would you say if i asked you to be my official boyfriend from that time on. you said that i still don't know a lot of things about you and that i deserve someone better. it was meant to be a joke but the answer was way too serious and not funny at all. it was like a slap. because i had this belief that if someone tells you that you deserve someone better, it was just a polite way of saying i don't want you. it was... well... yeah... painful.. but i had to live with it as if nothing happened. whatever happened to one day i just might?

but you know what bothered me? i couldn't understand why you kept saying and making me feel you love me but you didn't want anything serious to do with me. for sure, you had your reasons. and whatever those reasons were, i have no other choice but to understand them. though i don't know them at all for you never said anything. i didn't dare ask. after all, i was just a friend. and a friend doesn't have the right to ask just anything.

maybe it was my fault that i didn't ask for answers. because up until now, i am still wondering about that. i am still longing for answers to the questions that i should have asked before, not knowing that these questions would be added with even bigger ones.

soon enough, it was december already. i was getting too excited about it, but i didn't know why. it was maybe still the last week of november and i was already thinking of what to give you on christmas. i'm not really into giving out expensive gifts but i wanted to give you something special. not really that expensive, but at least something a little bit out of the ordinary. it was a hard task, thinking of a special gift, that is. while i was busy looking out for gifts, i had no idea that you were also busy, not with work, not with school, but with something else.

i was hoping to see you before the year ends, but for the whole last three weeks of december, i didn't hear anything from you. you were very silent. you weren't replying to my texts, you weren't picking up my calls, you didn't greet me merry christmas, and worst of all, you didn't greet me on my birthday. strange. scary. i knew that something was terribly wrong. i just couldn't figure it out that time. first week of january and i still have nothing from you. i stopped texting. i stopped calling. i was furious, worried, but i couldn't do anything. what was there to do, anyway?

and then after a long silence, i finally received something from you. i was happy to see your name on my yahoo inbox. you sent me an email, that means you are fine. nothings serious happened or anything. i was thinking that maybe it was just one of your silent moods. but then, christmas and my birthday? i couldn't wait to open the email.

and then i was reading it and i thought i might have fainted. my heart was beating so fast and my hands were so cold. and i couldn't see anything except the computer screen. i couldn't believe that you were saying it through an email. you didn't even have the guts to see me in person to tell me that you got married? oh my god, is this for real? i had a very good reason to cry. i didn't even bother to go to the bathroom. i cried right there in front of my pc at my office table. i felt too weak to move.

so that was it. while i was busy looking for your christmas gift, you were too busy preparing for your wedding. it doesn't make sense. tons of questions came rushing through my mind. how did it happen? who was the girl? where was i in your life when all these confusing things were happening? i felt so stupid and lost, really.

i never thought that you are capable of hurting me that much. you, of all people.

it took me three days before i was able to answer your email. i had to play it cool. i was hurting... really hurting... everything happened so fast. i had so many questions... so many that i didn't know which one to ask first. i decided not to. there is a proper time for that. and i certainly didn't want to ask you anything in an email. i want my questions to be answered face to face. the only thing i asked you was if i could still see you. you said yes. and i wanted to see you more than ever.

there were three things on my mind that time: the christmas gift, my book, and my questions.

you said i could still see you. and for so many times during the last six months, you have been setting dates. and i was always counting the days til i can finally see you again. but strangely, something always comes up. life went on. the so called friendship still went on. i was stupid, maybe, but i still love you. and you were still consistent in saying that you still love me and you still care for me and that i will forever be special to you. that will never change, you said. you said it wasn't over between us. sometimes, i can't help but to think it's all crap. but i know you better than that. i still want to believe that you were true to your every word. but, funny, it always happened. you will set the date, you will cancel on the day itself saying that something came up. once, twice, three times... i could accept that. but it was happening for so many times already. i got tired of your excuse, which has always been "something came up". and just like before, i never knew of this something that kept coming up for you never said anything.

i still don't understand why it was so hard for you to see me. and what hurts me more is that you were always the one to bring it up and ask about when we are going to see each other again. and you were always the one to spoil it. it was like i was trying all the time to forget about it and then when i was just feeling all too ok, you will remind me of it again. what were you trying to do? i still don't get it. was it too hard for you because you were expecting me to get mad but i didn't? and after everything that has happened, i was still treating you good? was it because i didn't say anything bad? what if i reacted violenty? could things have been different? ahh.. questions.

i got tired of waiting. and for the first time in so many years, i began to doubt your words. i wasn't questioning your feelings for me, because in more ways than one, you were able to make me feel that you were sincere when you said you love me. i still want to believe you did. but it was tiring to wait for the day when i can see you again, only to feel frustrated when it doesn't happen. something came up. something always comes up.

sometimes, i can't help but to feel really sad. sadness mixed with confusion could sometimes lead to anger. but i have promised you years ago that i won't get angry at you no matter what happens and no matter what you do. i am a person of too few promises and once i make a promise, i'd rather die than to break it. but i won't lie. everytime you set a date and "something came up", i was too close to feeling angry. maybe you still have that email i sent you when i had an outburst. forgive me for that. you always found me to be the coolest person, but sometimes, i lose my cool, too.

little by little, i lost interest in my questions. i have learned to accept the fact that maybe these questions will remain unanswered. and what good will it do to me if i find out what really happened? i got hurt when you told me about it, and for sure, i will get hurt again when i hear all the details from you.

and after a while, i lost interest in my book. it was just a book. i can get another copy for myself if i wanted to. it was as easy as that.

it was also too easy for me to just forget about the christmas gift. i can simply forget the whole thing and go on with my life. but i was being too stubborn to let it all go just like that. i think it was too precious to just be kept inside my office drawer. i had to do somethng about it. i had to.

a few weeks ago, i got too frustrated because i haven't heard from you for so long. well, it always happens. you will be silent for a couple of weeks. no texts, no whatever. and when i got used to it already, you will suddenly text me as if nothing happened. just like the old days when you would be gone and would come back after a while. i think this thing will go on forever. once, i asked you if you still want me to be a part of your life or you want me out of it totally. you said you don't want to lose me and that you still want me to be here... so i am still here. but sometimes, the silence really makes me so sad and hurt. remember when you promised me that you will always be there? i have always held on to that promise. you know me. and you sure know that i have always been very easy to please. so when you ignore me for weeks, for months, i simply get hurt. and everytime, i would think that your silence was your way of telling me that you don't want me in your life anymore. thinking of it was painful enough. but i can't do anything about it.

during this time, i was so much thinking of ways to give you the gift. i don't know if he told you, but i contacted your bestfriend and asked him if he could see me. i was planning to give him the gift so he could hand it out to you. but my heart sank when he told me that you haven't seen each other for a long time and he wasn't sure if he will be seeing you soon. i immediately dropped the plan.

i remember that i was stupid enough to ask you one day if you can give me the address of the school so i can send you the gift via postmail. stupid because i was sure you won't give it to me, but i asked it anyway. you said you'd rather get it from me in person. oh yeah? then why not come and see me?

and so, my brain was rushing. i must find a way, i kept telling myself. i started searching the net. i should have done this a long time ago, but i didn't know exactly what to seach for. i didn't know the whole name of the school. all i know was that it was an exclusive school for boys and the name had a word that starts with an S [shall i say the word here? hehe. better not]. the results were like... brilliant. because some things were matching. the location of the school. the little things i know about the school. i started reading until i came across a page with your name on it. bingo!

i was smart after all. sure, i was. i was too excited that i wanted to send the gift via fedex that same day. but school was still out. i was too smart not to think that even if the students were on vacation, the teachers would still go to school. i had the guts to text you and ask you how you were and when will the classes start. i usually kept silent when you were silent, and i won't text unless you text me first. but for a good reason, i'd forget all about that text-me-first-and-i-text-you-back thing. you said that classes will start on june 14th. it was still the last week of may.

after that, you were silent again. and once again, i was attacked by silly ideas brought about by your silence. i should be thankful for that because it makes me become too creative and it makes me smarter. after all, i was in this state when i was able to search for the address of the school. i was talking to a friend about the fedex thing and that i was planning to give you something more. i was planning to burn a cd for you, farewell songs all burned on a black cd matched with a black cd casing. she said i was being bitter. i had a great laugh about it. me being bitter was so far from happening. i just wanted to get it over and done with. but come to think of it, maybe i was really becoming bitter. i handled everything way too coolly and maybe i couldn't admit to myself that i was feeling angry because of the pain i felt that i didn't notice i was already becoming bitter. but then, maybe not. i've had so many good memories of you and i won't allow myself to end up being bitter just because things didn't work out for us.

the next thing i know, i was downloading jill sobule's bitter and was using the song on my blog for two straight weeks.

i was thinking, maybe it really wasn't meant to be. i gave myself a deadline. if before june 14, we won't see each other, then i will definitely use the address that i searched on the net and fedex the gift to you. i am not certain if you will be able to receive it and it will be a long shot, but i'll take it anyway. two weeks ago, it almost happened. you asked me if i was free to see you and i was free, but i was sick. it almost happened, but it didn't.

and now, i am only a few hours away from executing my plan. i dropped the cd part, thanks to your text when i was sick. i told you, i come up with crazy ideas only when you treat me with silence.

i should be happy. finally. this is what i've always wanted to do. some sort of a closure. i didn't want to call it a closure. there wasn't anything to close in the first place. but i don't know. a part of me is feeling so sad about it. is this really the way i wanted things to end between us? as long as i am holding this gift, there is still a great chance of seeing you one last time. but it's been almost six months. give it another three months and it will be a year since i last saw you. this thing belongs to you and i would do everything i can to be able to give it to you. it's just sad that it has to be this way.

it's been a while. i haven't heard from you for two weeks now, and maybe i won't hear from you ever again. i'm being paranoid for saying that, i know. but you should know by now that i go crazy everytime you become too silent. i'm tired and sick of that feeling. i try not to be saddened by the thought that one day you will be gone for good. i don't know what's gonna happen after this. i guess i can say that i can finally go on with my life completely. i have moved on a long time ago because i didn't have any other choice. but now, i can fully say that it's over. i'm over it and there is no turning back.

relasyon

2005-06-06T18:18:00.000+08:00

sabi ng friend ko

tutal naman daw

single pa rin ako

liligawan daw nya 'ko

tapos

gagawin nya ko girlfriend

uy

exciting

relasyon ito

hehehe

...

babae sya

...

amazing!

ubo!!! ubo!!!

2005-06-05T17:26:00.000+08:00

yan ang status ko sa ym for about a week, hindi dahil wala lang. talagang literal na umuubu-ubo ako ng isang linggo. madalas kaseng umulan. at ako ang taong walaaaannnggg kahilig-hilig magdala ng payong. ang katwiran ko, hindi naman umuulan nung umalis ako ng bahay, bakit ako magdadala ng payong? hehe. oo na, alam kong matigas ang ulo ko. ganun na talaga yun kahit dati pa.

linggo pa lang, medyo masama na ang pakiramdam ko. pero ayos lang. kaya pa. at dahil dalawang beses kung umulan [isa sa umaga, isa sa gabi], dalawang beses din akong nababasa sa isang araw... pataas din ng pataas ang level ng ubo ko. [totoong may iba't ibang levels ang ubo, hindi n'yo lang siguro alam]

tuloy ang buhay. trabahong walang humpay kahit isinisigaw na ng mga senses ko na 'hoy, may sakit ka, umuwi ka na!!!' ang reason ko naman, ayoko sa bahay, mainit. dito na lang ako sa office, libre aircon. libre din ang trangkaso. in fairness, monday pa lang eh umiinom na ako ng gamot sa ubo [carbosixteen hehehe]. ang gamot eh kamag-anak ng payong. kung ang payong eh dinadala lang kapag umalis ka ng bahay ng umuulan, ang gamot naman eh iniinom lang kapag feeling mo eh mamamatay ka na sa sakit.

wednesday, feeling ko, kelangan ko ng umabsent sa work. pero hell day yun, hindi pwedeng umabsent. hell day = bank day. walang ibang authorized pumunta sa bank kundi ako lang kaya pwede akong magkasakit, mamatayan, masunugan, at dapuan ng kung anu-ano pang kamalasan kahit anong araw, wag lang wednesday. sa 'mapagpala' kong mga kamay nakasalalay ang sweldo ng sangkatauhan. bwehehehehehe. kaya ayun, kahit medyo nilalagnat na at sobrang paos, pasok pa rin sa work. partida, nag-overtime pa ko nyan hanggang 9pm.

tinext ako ni sir last week. yun eh pagkatapos ng mga 15 years na wala syang paramdam. ang sabi nya, kelan daw kami magkikita. eh pag tinatanong nya 'ko ng ganito, natatawa na lang ako. pero sinagot ko na rin. sabi ko, kung seryoso yung tanong nya eh seryoso ko rin syang sasagutin ng.. ikaw, kung kelan ka pwede. sabay... NOOD TAYO STAR WARS!!! hehehe. sabi nya, either last week daw kami nonood or this week. ako naman, kiber lang. ok lang kung matutuloy, ok lang din kung hindi. sanay na ko. hmmm... walang sense ang mga pinagsasabi ko. pero may sense yan, maniwala ka. darating din tayo dyan.

anyways... after a week eh nag-text ulit si sir. sakto dahil wednesday din last week sya nag-text. nangungulit. nangangamusta. nagpaparamdam. siguro naisip nyang masyadong mahaba yung 15 years bago magparamdam ulit kaya one week na lang. sabi ko, still longing to watch star wars. tapos, biglang sabi... 'gusto mo, ngayon eh. libre ka ba? kung hindi, ok lang'.

putaena!! baket naman sa dinami-dami ng araw na aayain ako netong magkita eh ngayon pang nasa highest level ang ubo ko? [ubo!!! ubo!!!] taena talaga. 100 years na ang nakakaraan nung huli kaming magkita netong si sir. at marami 'tong utang sakin. ngayon na ang oras para maningil... eh pa'no 'ko maniningil kung gantong maysakit ako? paksyet talaga. paksyet na paksyet!!!

tinext back ko sya para tanungin kung ok lang bang may kasama syang sumisinghut-singhot at umuubu-ubo. eh syempre, hindi naman papayag yun na aalis kami kung maysakit ako. pero sabi nya, kung kaya ko daw, eh di sige. pero concerned lang sya. kung sick talaga ako, may next time pa naman. baka lang matuluyan akong magkasakit at hindi pa ako makapasok. eh isip ko, sayang naman. ang next time na sinasabi neto eh mga after 50 years pa siguro. tinawagan ko sya para patunayang wala naman akong sakit. ang una nyang sinabi pagkasagot nya ng phone eh baket daw boses lalaki ako. hahahahaha! gusto ko sanang tumuloy pero naisip ko rin na kung manonood kami ng star wars tapos eh aatakihin ako ng ubong non-stop eh hindi ata cool yun. kaya sabi ko, sige next time na lang. inasar ko na lang sya ng inasar na siguro masaya sya kase at least, hindi nya gagamitin ngayon ang gasgas nyang linyang "something came up". sa sobrang daming beses na syang nag-ayang magkita na hindi natuloy na ang parati nyang excuse eh something came up... ahhhhh basta.. darating tayo dyan.

siguro, mga 12:30am ng thursday, napagdesisyunan kong hindi ako papasok sa office. feeling ko kase, pati mga kuko ko sa paa eh inaapoy ng lagnat. at natulog ako'ng naka-jacket. pagpapatunay lang na inaamin ko na sa sarili kong maysakit nga ako.

masarap ang buhay sa bahay. tulog, kain, nood movie, tulog ulit, kain ulit, nood ulit. internet ng onte. telebabad ng onte. at syempre, ubo!!! hindi effective ang carbosixteen. kase naman, hindi rin gagaling ang sakit kung gamot lang. mas kelangan ang pahinga. kaya sinulit ko yung isang araw na hindi ako pumasok. nagpahinga talaga ako na parang wala ng bukas. ang sarap sana kung ganito araw-araw. hehehe.

tinawagan ako ni mommy. normally, monday yun tumatawag. kung hindi man eh gabi. pero tinawagan nya ko, past 9am. nakaramdam sigurong maysakit ang prinsesa nya. ayun.. inasar lang naman ako... kulang lang daw ako sa inom. wag na kayong magtaka kung baket ganito ako kakulet. mana kase sa'kin ang nanay ko.

nag-text ulit si sir... nangangamusta na naman ulet. sabi ko, sana tumuloy na lang kami kase hindi rin naman ako nakapasok. sabi nya, buti di tayo tumuloy kase baka di na kita inuwi nun at inalagaan na lang kita. waaahhhhhh!!!! taena, tunaw puso ko dun ah! ang lakas mambola amp! hehehehe.

tapos, friday, syempre, back to work na naman. hyper mode. kahit medyo maysakit pa rin, sige sa trabaho. na-miss ng isang araw ang mga papers, eh. pero umalis din ako ng maaga. nagkita kami ni gracey. hindi ko alam kung ikakatuwa nyang gracey ang tawag ko sa kanya ngayon dito. hehehe. pero nung minsang nag-post ako ng article sa mailing list ng bobongpinoy.com tungkol sa call center eh ginamit ko syang sample... at gracey ang ginamit kong code nya instead of her real name. ang luka-luka, nung mabasa ang article eh gusto na atang gracey na lang ang nickname nya eh samantalang galit na galit sya sa'kin dati pag tinatawag ko sya ng ganun. malapit sa puso ko 'to eh. eto ang taong pwede mong kausapin tungkol sa kahit anong bagay sa mundo. ka-share sa lahat ng topak at saloobin. sumbungan. kakulitan. may mga instances ngang nagbibiruan kami ng tanong na baket ba hindi tayo ang mag bestfriend? hehehe. matagal na rin kaming hindi nagkikita. siguro mga two weeks na. nyahahaha! dati, pag nagkikita kami eh sml lang parati ang katapat. at iisang bar lang ang pinupuntahan namin. ewan ko ba, may special something sa puso namin ang bar na yun kaya dun lang kami parati tumatambay pag gustong uminom. pero lately, iba ang trip namin. nung nagkita kami two weeks ago, kumain kami ng half choco roll ng goldilock's. tag-kalahati kami ng half. that makes it .... ahmmm... one-fourth? hehehe. sinet aside pa nga nya yung box kase baka daw magamit pa. natatawa kami parehas nung na-realize naming ubos na yung cake. ganun na ba talaga kami katakaw?

pero nung friday, ibang trip naman. tumitiwalag na nga ata kami sa masarap na parte ng buhay na kung tawagin eh alcohol. parehas kaming uubu-ubo kaya gamot sa ubo ang kinain namin. tapos, nagyosi kami. ansarap! nagmabait ako ng limang araw kaya halos isang linggong walang usok. tapos, syempre, kwentuhan, kwentuhan, at marami pang kwentuhan. hindi kami masyadong close. magka-ym kami five days a week, may phone sessions pa once in a while, tapos pag nagkita kami, kwentuhang umaatikabo na para bang antagal na naming hindi nakakapag-usap. hinde... hindi talaga kami masyadong close. pramis.

"gamot sa ubo"

what's up, manila?!!!

2005-05-23T00:45:00.000+08:00

kasalukuyan akong nanonood ng bonez tour concert ni avril lavigne sa kapamilya channel. kasama simple plan. at dahil concert talaga ni avril yun, simple plan ang unang nag-perform. eh feeling ko, nasa concert ako samantalang sa tv lang naman ako nanonood. hehehe. eh kase naman, ramdam ko pa ang excitement, ang pagod, ang pagpapawis at pagsakit ng lalamunan kakasigaw kasama si bes dun sa concert. simple plan pa lang, wala na akong lakas. may avril pa. pagod. paos. medyo nahirapan umuwi. pero sobrang enjoy. march 31, 2005. masyadong exciting ang araw na yun.

mga past 2 a.m. yun. kasarapan ng pagtulog ng may narinig akong ingay. akala ko may away. hindi ko pinansin. normal lang kase sa'min ang paminsan-minsang pagkakaroon ng away pag ganung oras. lalo na pag may nag-inuman.

pero boses ng tito ko yung naririnig ko. at ang isinisigaw... sunog! sunog!

syempre, nataranta ang natutulog kong nerves. ang naisip ko agad, aksyon 'to! aksyon nga, dahil less than a hundred meters lang ang layo nung scene sa bahay namin. creepy. nakakapanindig balahibo yung laki ng apoy. yung sigawan ng mga tao sa di kalayuan. yung pagsabog ng mga kung anu-ano. yung init sa mukha na akala mo andyan lang sa tabi mo yung sunog. at ang mas nakakakilabot pa... walang serena. hindi yung serena sa dagat, tange! yung serena ng bumbero! imagine-nin mo na lang na may isang malaking sunog sa malapit tapos wala kang naririnig na kundi ingay ng mga natatarantang tao at nasusunog na bagay. wala man lang ingay ng mga sasaklolo. scary. siguro mga 10 minutes kong pinanood yung sunog kasama si ipe bago nag sink in sa'kin na may mas importante akong dapat gawin kesa manood lang.

tawag si tatay sa libis, humingi ng saklolo sa mga kapatid nya. may takot sa boses, parang nasisigaw na ewan. to the rescue naman yung bayaw nya kasama yung apat kong pinsan. habang busy sina tatay at ang tatlo kong kapatid sa pagbabalot ng mga damit at paglalabas ng mga gamit sa bahay, busy naman ako sa kakapaikot-ikot kakaisip kung ano ang gagawin ko. ganun pala yun. pag nasa gitna ka ng panganib, hindi mo maiiwasan matanta. dumating ako sa point na parang gusto kong mag throw up sa takot. pero hindi magandang idea ang matakot sa ganitong eksena. inakay ko muna si nanay, lola ko sya sa totoong buhay, palabas ng bahay papunta sa safer place, ika nga. tapos, focus.

ano ba'ng dapat kong unahin? appliances? damit? bahala na sila dun. isip ng mabilis. documents! buti na lang, sama-sama lahat ng papel sa isang metal box. kuha backpack, lagay lahat ng kasya. wallet. wallet ni nanay. mga wallet ni nanay. na-discover kong tatlo pala ang wallet nya hehe. old people. mga alahas na bigay ni mommy. cellphone. laptop. ano pa??? syet, ano pa?? yung mga regalo ni angel. pero masyadong malaki yung box. set aside muna. bitbitin na lang pag talagang masusunog na ang bahay, sabay bulong, wag naman sana. wala na sana akong interes ilabas yung mga damit ko. nakakatamad. hahaha. pero sabi ng better judgment ko, kelangan ko i-save lahat ng kayang i-save. tapos, feeling ko all set na. hintay na lang ng mga susunod na mangyayari. sabi nga eh, bahala na si batman. kung aabutin ng apoy ang bahay, malas. kung hindi naman, salamat. tapos, bigla ko naalala... ang mga libro! taena.. ang mga anak ko!! hehehe. balik ako ng bahay, bitbit backpack. ibinilin ko sa isang pinsan ang laptop. tapos yung mga libro, inilagay ko ng ubod ng ayos sa isang malaking transparent na plastic bag. tapos, stand by ulet. tatawagan ko sana si mommy pero ayoko sya mag-alala so quiet na lang.

well, wala naman masyadong nangyari. napatay din ang apoy eventually. masaya. it was quite an experience. ok din palang nakaka-experience ng mga ganung bagay once in a while. nakikita mo yung capacity mong magbuhat ng mga hindi mo kayang buhatin in normal circumstances. at nare-realize mong kahit gaano ka pala ka-cool eh marunong ka rin matakot. pagkatapos ng kaguluhan, nag-umpukan ang mga relatives and prends sa kubo. may nagtimpla ng dalawang pitsel na kape, may bumili ng tinapay sa 24 hours na bakery. tapos, sangkaterbang kwentuhan as expected. mga past 4 na ata napatay yung apoy. ang daming bloopers. nagtawanan na lang pagkatapos ng mahigit dalawang oras na pagkataranta. sabi ko na nga ba, aksyon eh. may mga ilang gabi ko ring nakita sa pagtulog yung apoy. may instances pa na nagigising ako sa kalagitnaan ng gabi na akala ko, may sunog na naman. yun pala, panaginip. ganun yata talaga yun.

hindi ako nakapasok sa trabaho nung araw na yun. yung less than thirty minutes na paglalabas ng mga gamit sa bahay, inabot ng isang buong maghapon para ibalik sa dating ayos ang lahat. nakakapagod. pero ayos na rin. salamat pa rin. kesa naman walang bahay na ibabalik sa dating ayos.

tapos kinagabihan, punta sa fort para sa concert. at ngayon, pinapanood ulit ang concert sa tv. walang kasawa-sawa hehe. at dahil sa concert na 'to, naisip kong magsulat. baket nga ba hindi ko naisulat ang tungkol dito dati? ewan....

sulyap

2005-05-22T22:58:00.000+08:00

nasilayan ko ang ngiti sa'yong mga labi
ang saya sa'yong mga mata
ang liwanag sa'yong mukha

kasabay nito ang lungkot
na dumudurog sa puso
at ang tahimik na pagluha

nasasaktan ako hindi dahil masaya ka
nalulungkot ako hindi dahil nakangiti ka
masakit lang talagang isipin
na hindi kita kailanman napasaya
ng kagaya ng ginagawa nya

tipa ikalawang yugto

2005-05-14T00:48:00.000+08:00

sa kabilang banda... ok din palang wala akong maisulat. pwede rin palang pakinabangan ang writer's block. dahil nagkakaroon ng oras magbasa. nabasa ko ang blog ko mula sa pinakaunang post hanggang sa pinakahuli. ang dami ko na palang articles na naisulat sa loob ng nakaraang walong buwan.

masarap din palang magbasa ng sariling gawa paminsan-minsan. nakakatuwa. nakakatawa. nakakalungkot. nakakaiyak. nandun pa rin ang ngiti. nandun pa rin ang sakit.

tapos, naisip ko... habang binabasa ko kaya ang blog ko, may ibang tao rin kayang kasabay kong nagbabasa nito?

tipa

2005-05-13T22:19:00.000+08:00

sabi ni anjiedy, sampung araw na daw akong hindi nagsusulat. sampung araw lang ba yun? baket parang antagal-tagal na?

siguro, dahil mahaba ang mga araw. siguro, dahil maraming araw akong sumubok magsulat pero walang lumalabas na ideas. parang papunta na nga ata ako dun... parang ititigil ko na nga ata ang pagsusulat. o siguro, baka marami lang iniisip. syet.. narinig ko na ang linyang 'to. maraming-maraming beses na.

maraming umangal. maraming umalma. maraming umapela. wag ko raw itigil. sige, subukan natin ulit.

isip... ano ang pwedeng isulat?

blangko.

isip ulit... sige, isip pa.

pero wala talaga.

masyado bang maingay sa paligid? kulang sa concentration? distracted? alam ko na... isisi na lang natin sa panahon. masyado kaseng mainit ang panahon. kaya lusaw ang mga ideas. kaya hindi makapagsulat. tama, yun nga siguro yun!

subukan ko na lang isulat ang mga nasa isip ko. baka sakali...

jordan.

angel.

baby.

pictures.

text.

webcam.

the da vinci code.

ballpen.

mommy.

tv.

choco roll.

bulaklak.

salamin.

peter pan.

singsing.

pangako.

credit card.

sine.

harry potter book 6.

ice monster.

beer.

ulan.

wala na... wala na akong maisip. andami palang laman ng isip ko sa mga oras na 'to. kung paano 'ko paiikutin ang mga yan para makabuo ng isang article, eh hindi ko alam.

nakakatawa... nakakatuwang tingnan... ang mga daliri ko, nasa keyboard.. pero wala naman tina-type. marami sana akong oras magsulat ngayon. pero wala talaga. ayoko na. sa susunod na lang. baka sakali...

carpe diem

2005-05-02T13:44:00.000+08:00

we don't read and write poetry because it's cute. we read and write poetry because we are members of the human race and the human race is filled with passion. medicine, law, business, engineering... these are noble pursuits and necessary to sustain life. but poetry, beauty, romance, love...these are what we stay alive for. to quote from whitman, "o me! o life!...of the questions of these recurring, of the endless trains of the faithless...of cities filled with the foolish; what good amid these, o me, o life? answer. that you are here...that life exists, and identity; that the powerful play goes on and you may contribute a verse." that the powerful play goes on and you may contribute a verse. what will your verse be? - john keating

Dead Poets Society
seize the day...
one of my all time favorites.
big thanks to my sister anjiedy for giving me the cd :)

yahoo messenger

2005-04-30T00:23:00.000+08:00

ma'am : mahirap ba akong kitain?

sir : di po.

ma'am : eh baket?

sir : eh wala lang sigurong mukhang ihaharap sa'yo.

ma'am : eh baket? ok naman tayo, di ba?

sir : sobrang ok ka nga eh kaya lalo ako nahiya

ma'am : kung hindi ako ok, mas magiging madali ba para sa'yo?

sir : ang galing mo mag-psychologize and mag-reverse wala akong ma-say

ma'am : nagtatanong lang po ako.

sir : honestly, hindi ko po alam. it's not that i don't want to meet you, i really want to whether you believe it or not. dami lang siguro iniisip.

ma'am : ok

sir : binabasa ko ulit yung pagsuka mo sa blog. naalala ko yung unang pagsuka ko. hehehe.

ma'am : hahaha! nakakasuka ang article na yan.
alam mo bang sa blog ko eh may nagtatagong article? ah, hindi mo pala alam yun kase hindi naman nakikita yun. hehehe.

sir : buti naman, ikaw din nakapuna sa sinabi mo. nakatago nga, eh. hehehe.

ma'am : pero importanteng article yun. lahat ng naramdaman ko dati, nandun. hindi ako makapag-decide kung ipo-post ko sya o hinde kaya andun lang sya sa drafts. madugo masyado yun

sir : ilagay mo para mabasa ko.

ma'am : naka-open ang blog ko sa pc mo?

sir : yup. why?

ma'am : punta ka sa articles sa gilid. open mo yung "para kay sir"

sir : nabasa ko na po. ty.

ma'am : yun ang pinaka-unang post ko. actually, second. kase yung una, tungkol sa blog mismo. pero ipinanganak ang blog ko nung birthday mo last year.

sir : and what does it mean?

ma'am : wala. wala ngang sense eh. hehehe... simply put, ikaw po ang nagbigay isnpirasyon sa paggawa ko ng blog.

sir : sabi ko na nga ba at napaka esoteric mo for yourself. hehehe. thanks a lot, ha? malas lang at di magandang inspirasyon ang nakuha mo.

ma'am : oh well... maraming articles sa blog ang nabuhay dahil sa'yo. tungkol sa'yo. para sa'yo. hindi naman halatang at one point in my life eh ikaw ang naging sentro ng buhay ko?

sir : di naman mashadow. hehehe. lalo tuloy ako nahiya. lalo ako walang mukhang ihaharap ah

ma'am : tse! tapos na yun. sinasabi ko lang 'to para at least alam mo. kahit wala ng sense.

sir : tapos na yun? tinapos mo na?

ma'am : tse! wag kang ganyan. anyways... may naisip ako. kase di ba, "parang" para sayo yung blog? hehehe parang. naisip ko, magsusulat ako ng isang matindi-tinding article para sayo. actually, nasa drafts na sya partially. tapos, ipopost ko sa blog, tapos yun na yung last article ever. tapos, ayoko ng mag-blog. brilliant idea, di ba?

sir : nope. it's not a brilliant idea. in fact, it's a stupid one. ask me why.

ma'am : why? utu-uto ako kaya i'm asking you why.

sir : first, your blog is not about me, it's about you. second, i was a part of your life and i will remain a part of your life forever. but emphasis is given on part. third, making your blog is your destiny. that's why you keep on improving it. it's like you're improving your life, too. masyadon na bang serious?

ma'am : umiisip ako ngayon ng pang-asar sa sinabi mo pero wala akong maisip.

sir : wala kang maisip kase totoo.

ma'am : ang malaking consideration kung bat kelangan ko ituloy... kase... mami-miss ako ng mga fans ko. nyahahahaha. paksyet.

sir : di po consideration yun kase wala ka namang fans. major consideration is will you be able to stop yourself from writing?

ma'am : sabagay, ilusyon lang naman yung mga fans. hmmm... oo madali lang yun. plastik. hehehe. pero seryoso, minsan may mga bagay na mahirap gawin pero kelangan. kaya siguro, yeah... i will be able to stop myself from writing.

sir : and that, my dear, will be the end for you.

ma'am : doesn't matter. matagal naman ng nagkaroon ng end for me. finalization na lang ang kulang.

sir : don't go into that line of thinking, please. i assure you, it will not do you any good. just do the things you usually do and continue writing in your blog. at least assured ka na may isang magbabasa.

*** hindi ko alam kung bakit ko ito ipi-nost ***

scratch paper ulit

2005-04-25T00:28:00.000+08:00

ONE LAST TIME

one last time, let me hold you
just before you go
to make me feel the warmth
of your love i used to know
to help me ease the pain
of letting go of you
and keep it in my mind
how much you've loved me, too.

one last time, let me hug you
to let you know i'm here
that even if you've gone too far
to you, i'll still be near
and though you're leaving me all alone
i'm always here to stay
to wait for the day you're coming back
to never go away.

one last time, let me kiss you
and bade you now goodbye
to wish you won't forget
this day that i did cry
before you go, i'm here to say
this vow that i will make
your memories will still remain
this promise, i won't break.

***

luma na 'to... more or less, kasabayan ng IF. nakalkal ulit kasama ng mga lumang gamit... ni wala man lang date. para kanino kaya ito?!? hmmmm.... [kunwari, hindi ko maalala hehehe]

nagsimula akong sumubok magsulat nung college ako. mostly ng mga writings eh mga jologs na tula, mga madamdaming letters na hindi naman naibigay sa dapat pagbigyan dahil sa kawalan ng lakas ng loob, at kung anu-ano pang anu-ano. marami rin akong friendships na nagawan ng tula dati. yung iba, tula tungkol sa mga iniirog nila nung panahong yun. yung iba naman, tulang may kinalaman sa mga buhay nila. may mangilan-ngilan ding writings nung high school pero mga kinain na ng lupa. wala kasi sa isip kong karirin ang pagsusulat kaya hindi ko itinago yung mga naisulat ko dati. magsusulat, isisingit sa libro or sa notebook, hanggang sa mawala na lang. wrong move. kung ang pagtatago ng mga isinulat eh isang category ng pagiging writer, dun pa lang, hindi na 'ko uubra. kaya frustrated writer na lang. hehehe.

hindi ko alam kung baket ako nagkalkal ng mga lumang gamit. siguro, sa kawalan na rin ng magawa. senti mode tuloy ako. dami kong gustong balikan. kung pwede lang sana. kaso, hindi na pwede....

scratch paper

2005-04-24T23:50:00.000+08:00

IF

if you love someone, let him know you do
if he loves you back, be glad
if he doesn't, thank him
there's so much to be thankful for.

if someone says he loves you,
tell him you love him, too
but let him know if you're not in love with him
you don't have to be in love to love.

if someone makes you cry, forgive him
there'll come a day when he'll cry, too
if it happens, give him a hand
and tell him to cry no more.

if you feel like laughing without any reasons
laugh out hard
and the world laughs with you
you don't have to have reasons to be happy.

if you feel like dying of pain and misery
and it's as if you all alone,
pray with all your heart
god will always listen

october 23, 1997
psba-qc room 414
business letter writing class

[ganito pala magsulat ng business letter. hehehe]

sipa

2005-04-16T23:42:00.000+08:00

hindi ako pumasok kahapon. may isang critical na bahagi ng pagkatao ko na dapat kong ayusin. sabihin na lang nating it was a matter of life and death... ok, fine... OA na sabihing matter of life and death. basta!!! basta kelangan kong i-sacrifice ang isang araw ng trabaho para maayos ang dapat ayusin. kinailangan ko pang sabihin sa opis na may sakit ako kaya ako a-absent. well, it was partly true. masama talaga ang pakiramdam ko. but then... monday pa lang, naka-set na ang isip ko na a-absebt ako ng friday. nakisama lang ang mabait kong ulo... sumakit sya ng ubod ng sakit nung wednesday. nung thursday, masakit pa rin. at mukha na talaga akong may sakit, sabi nila. kaya hindi ako nahirapang paniwalain sila na natuluyan nga akong magkasakit ng friday. isa akong sinungaling na tao sa mga oras na yun. pero masakit talaga, pramis. [wink] buti na lang, it was worth it. naayos naman. pwede na 'ko ulit mabuhay ng parang normal. bwehehehe... labo mo, men!

natapos ang 'business' mga past 1pm. walang dinner, walang breakfast. natural, sobrang gutom na ako. sinalakay ko ang kusina... hmmm.. masarap ang pagkain. nilagang baka. sabaw... tamang-tama sa maysakit. hehehe. tapos, nakapulot ako ng red horse sa ref. bubuksan ko na sana pero umaapila ang pogi kong utol na si goge. kanya daw yun! sabi ko, sa'yo 'to kanina, pero ngayon, akin na 'to. kaya wala syang nagawa. sabi lang nya, medyo matapang daw ang red horse ngayon. sya nga daw, nalalasing na sa dalawang bote lang. sabi ko naman... sus! wala ka ng magagawa. nabuksan ko na, eh!

umakyat ako sa taas dala yung pagkain at yung red horse. ansarap!!! sabaw tsaka red horse. hehehe. hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko at ginawa ko yun. siguro, na-overwhelmed sa accomplishment ko nung umaga at feeling ko eh kelangan kong mag-celebrate. pagkatapos ng aking luxurious lunch, feeling ko, bangenge na 'ko. syet, totoo nga atang matapang ang red horse.

wala na 'kong magawa for the rest of the day. binalak kong magbasa pero masakit ang ulo ko. sinubukang magsulat pero natatamad. nanood na lang ako ng save the last dance ni julia stiles. nabuhay na naman ang pagiging frustrated dancer ko. at naalala ko yung panahong sinayaw namin ang jenny from the block sa christmas party namin two years ago. [ngiti]

tapos nung gabi, tinawag ako ng kakambal ni goge. kung gusto ko daw uminom, punta daw ako sa kubo. birthday pala ng girlfriend nya. hehe. must be my lucky day. pero wala akong balak makipaglasingan. lumabas ako ng bahay, pumunta sa kubo, binati ng happy birthday ang may birthday. yun sana ang balak ko. ang kaso, pagdating ko sa kubo, parang ang saya-saya nila. ang dami palang tao. ipinakilala ako ng kapatid ko sa tropa nya. sumigaw lang sya... hoy, hoy!!! ate ko!!! syempre, ang ate, kaway sa audience. hindi ko alam kung sino nagbigay sa'kin ng bote. basta tinanggap ko na lang sabay salamat. dalawang grupo sila.. yung isa, mga bagets. yung isa, yung mga tropatids sa neyborhud, medyo may mga edad na. ang mga 'tito' at 'kuya' namin sa looban. dito ako sa table ng mga ka-age ko... sa mga tropatids.

syempre, pag may inuman, may kwentuhan. walang humpay na kwentuhan. bolahan. asaran. walang kamatayang kantahan ng happy birthday. mamayang onte, dumating yung mga bagets aka mga pinsan at prends na medyo bata. 15 to 22 ata ang mga age nila. kaya mas masaya. iba-ibang generation sa iisang table. actually, maraming table na pinagdikit-dikit. ah basta!

naubos ang isang kaha ng yosi sa loob lang ng isa't kalahating oras. ang lalakas nila humingi. [palusot] ang isang beer, nasundan ng isa pa... at isa pa... pero yung pangatlo, hindi ko na nagalaw. maya-maya, sabi ko kay kuya [pinsan sya ng nanay ko pero nakasanayan ko na syang tawaging kuya] hatid nya na 'ko sa bahay. sabi ng tropa... mamaya na, maaga pa. sabi ko, solb na po ako... sheng na, totoong buhay. kaya inakbayan na 'ko ni kuya pauwi. sira ang daan. gewang ang lakad, eh. saktong pag-akyat ko ng bahay... umikot ang mundo. potah, babagsak ata yung bahay namin sa ulo ko. hindi ko kayang saluhin yun pag nagkataon. tapos, bigla na lang, itinakip ko yung kamay ko sa bibig ko. anak ng kwago... nasusuka na 'ko. hindeeeee!!!!! it can't be true!!!! masisira ang reputasyon ko pag nagkataon. kelangan pigilan 'to.... ibalik sa baba yung elementong gustong umakayat pataas at palabas ng bibig ko. hindi pwedeeeee!!!!!!

pero tumakbo na ko pababa ng hagdan. at naganap ang hindi dapat maganap. ggwwaaarrrrkkkkk!!!!! pato? manok? bibe? uwak? pili na lang ako kung ano ba ang tinatawag ko sa mga sandaling 'yun! for the first time in my drinking life, nagpatuka ako! at sa kauna-unahang pagkakataon, naramdaman ko ang sipa ng hinayupak na kabayo! bwahahahha... paksyet!!!

nag-panic ang sambayanan! kabi-kabila ang kantyaw. sabi ni goge... ONE DOWN!!! sabi ni tatay... sige, red horse pa! sabi ng isa [hindi ko alam kung sino] nakupo! bumigay na!!! sabi ni kuya, 'naknangteteng... sa tinagal-tagal na nakakainuman ka namin, ngayon lang nangyari 'yan sa'yo!! sabi ko lang... ggwwaaarrrkkkk!!!

banas ako sa mga taong sumusuka pag umiinom. ang katwiran ko kase, binibili ang alcohol, sayang ang pera kung isusuka mo lang. kung malakas ka pang mamulutan, sayang ang pulutan kung ilalabas mo lang ulit sa hindi tamang labasan. kaya nagbitaw ako ng salita... kapag ako, nagsuka, hindi na 'ko iinom ulit KAHIT KAILAN.

hindi ako makapaniwala na napatumba ako ng dalawang bote lang. tatlo kung isasama yung isang boteng itinumba ko nung hapon. may reputasyon akong pinangangalagaan sa looban... na malakas akong uminom. na hindi ako nashe-sheng ng ganun-ganun lang [kahit itanong n'yo pa sa mga kaibigan kong hindi taga neyborhud]. na ako lang ang nakikita nilang umiinom ng hard na ang chaser eh beer.

kaya syempre... kelangan ko itayo ang bandera at mag come up ng excuses sa kahiya-hiyang eksena. kagaya ng: masama talaga ang pakiramdam ko bago pa ako uminom; mainit ang beer; hindi muna ako kumain bago uminom; may nagpainom sa'kin ng isang basong gin-pineapple at ayon sa mga eksperto, masamang pinaghahalo ang iniinom; may nag-abot sa'kin ng isang shot ng empi at ayon sa mga eksperto...; matapang nga ang timpla ng red horse ngayon kagaya ng sinabi ni goge; at kung anu-ano pang excuses.

pero ang bottom line... nagsuka ako. nakakahiya mang aminin. hehehe. kaya kelangan kong tuparin ang sinabi ko dati na kapag nagsuka ako, hinding-hindi na ako iinom ulit.

kaya simula ngayon... ipinapangako ko... hinding-hindi na ko iinom... ng red horse!!!

feel good

2005-04-12T13:36:00.000+08:00

pretty nice, huh?
something to feel good about.
thanks to my sister janice :)

itim na ulap

2005-04-11T18:17:00.000+08:00

wala lang.
wala akong ipo-post.
napansin ko lang na dalawang magkasunod na article pala ang ipinost ko na tungkol sa namatay.
hmm... medyo ano lang...
kelangan baguhin ang trend...
mahirap ng may kasunod na patay article ulit.
hehehe...
sa kabilang banda...
pwede ring tungkol ulit sa patay ang post na 'to.
dahil pakiramdam ko...
unti-unti na akong namamatay...
konti na lang, bibigay na...
konti pa...

karol wojtyla

2005-04-03T23:30:00.000+08:00

mahabang panahon ka naming nakasama.
at sa maraming pagkakataon,
hinaplos mo ang mga buhay namin.
pakiramdam ko, malakas kami sa itaas dahil sa'yo.
ikaw ang gabay patungo sa liwanag.
hindi mo 'ko kilala,
pero alam kong mahal mo 'ko.
hindi ako relihiyosong tao,
pero isa 'ko sa maraming fans mo.
at ngayong iniwan mo na kami,
sa gitna ng pagluluksa ng sangkatauhan,
alam kong hindi ito pamamaalam.
dahil magkikita pa tayo ulit.
ikamusta mo kami kay bosing.
hintayin mo kami dyan.
hanggang sa muling pagkikita.

**** Pope John Paul II (1920-2005) ****

wrinkles

2005-03-27T23:06:00.000+08:00

i attended a funeral this afternoon. well, i was forced to attend. i didn't wanna go because i was busy working on my blog, making changes, adding stuff, etc. but my grandmother was so persistent that i decided to go. i wasn't up to having any arguments with her.

anyways... she was a neighbour, an old woman, maybe about 65 years old. i didn't particularly like her when i was a kid. well, all of the kids in the neigbourhood didn't like her. for the little people, she was a witch. she would always shout at children and make them stop playing. she would splash water to the ground to stop the kids from running around. i didn't know a single kid who grew up liking her.

even the old people never seemed to like her so much. if she was a witch to the little kids, she was a bitch to the older ones. sure she has lots of friends. but all of them has a little something bad to say about her. and about her children. and about her family as a whole. she wasn't nice. in the afternoons, the neighbours used to play bingo and they say she cheats. she would change cards even if the numbers were already being called out. at the end of the game, she will owe someone a few bucks and won't pay it back. there were times when i played bingo with them and i myself had some bad bingo experiences with her. [i was the bingo princess hehehe] start asking people about her and i'm pretty sure they will say a lot of bad things and only a few good ones. some people even joked that they should play the song 'pasaway' at the funeral march.

i didn't care much about it when i was getting older. for me, she was an old lady that needs to be understood a little more and be patient with. if i see something bad that she does, i would simply let it go or ignore it. and then i will just tell myself "ahh.. old people".

she was always smirking if you see her pass by. always had a hard face. if it was just her nature, i wasn't sure. but she was nice sometimes. she would start a small talk when she sees me, which i usually answer with an 'opo' or just a nod. because she knew i was working in a company that makes bathroom tissues and table napkins, and she was aware that i do bring home some 'reject' from work, she would secretly ask me if she could have some napkins. 'ilalagay ko lang sa likod ng apo ko' has always been her excuse. though i didn't like her, i would always say yes because she always had the good reasons when she asks for things. i would secretly give her a pack of table napkins, sometimes two. we would have this silent agreement that my grandmother will never know about it. the two women didn't get along well. they used to always fight about something. it makes me laugh sometimes when i see them acting like kids. well... old people.

i still remember her face. the thin lips that always had red lipstick on. the eyebrows that were perfectly plucked and penciled. the dark eyes that were deep. the short hair that was always brown. as a child, and even when i was growing up, i have been amazed by how well she looked. the make up and accessories and everything. oh.. and there's one thing that i think i will never forget about her. she smokes. in a weird way. she puts the lighted end of the cigarette inside her mouth. and that's not all. she talks while smoking that way. once, i tried doing it and i felt sick. i'm still wondering now how she did it. maybe i should try it again sometime.

anyways...

people say that once you die, you will know what kind of a person you were when you were still alive. the number of people that will go to your wake will somehow tell what kind of life you lived. if no one goes... well... but from what i saw, there were too many people who went. if what people say was true, well, maybe she was nice after all.

i found it funny that her children and their children, as well as her other relatives were crying in the church after the service. from what i remember, these people never showed her that they cared when she was still alive. it wasn't a surprise that the neighbours didn't respect her so much. but her family not respecting her was something else. the little grandchildren, little as they were, used to shout at her when she was trying to stop them from doing things. even her children didn't respect her. she cursed them, they cursed her back. it makes me shiver when i think about it. a child cursing his own mother. is it because she was a bad parent, or simply, she had been given evil kids? maybe she wasn't a good kid herself. maybe she cursed her mother, too. that's why she was given children who cursed her. but if this was the case, then maybe her mother wasn't a good kid either. and it will go on and on. damn my thoughts.

funerals make me sick. especially this one. people cry, but i'm always not sure if they cry because they lost a loved one, or they cry just to make a show. if they didn't care about the person who died while she was still living, then why on earth will they care now that she's dead? maybe they realized what she meant to them now that she was gone... but aren't they too late for that? ahh... maybe she stated in her last will and testament, if ever there was one, that the relative who cried the most will take the bigger part of the properties she left behind. fine... fine... i was trying to be funny, alright?!

well... maybe i should end this with a reminder that we should never forget to tell our family and all the people we love, how much we love them and how much we care for them. make them feel loved and cared for NOW... while they are still here... and not later when they can't smell the flowers anymore.

fortress

2005-03-16T17:25:00.000+08:00

another gloomy day.

i think of you and the way you make me smile.
how you make my day better when it starts the wrong way.
hell days that turn out to be great ones because of you.

i drift away.

and into the other world, i go.
our world.
where everything is sweet.
and everything works out the way we wanted.

no worries.
no heartaches.
no tears.
no pain.

i smile.

in here, i will remain.
to share my solitude with you.
in a world only known to us.
my refuge.
my hiding place.
my home.

picture courtesy of http://www.deviantart.com/deviation/16195458/

check mate

2005-03-14T01:22:00.000+08:00

the first was good. something to smile about coz the first normally sucks. shoot me if this ain't true.
the second was better. hmmm... pretty interesting. you both were getting in to it, perhaps.
the third was great. like you've been doing it with each other for years. cheers!

two hours of casual sex. no, not really. it was more of two hours in a private room. not sure about how many minutes were consumed doing sex, how many minutes were spent talking nonsense, and how many minutes of silence, just lay there doing and saying nothing. listening to each other's heartbeats? maybe. thinking about the next move? maybe. no one really knows what the defeaning silence was all about. two hours. three hits. or should i say rounds instead of hits? whatever.

oh by the way, the book says it's eleven minutes per... hmmm... session? foreplay not included. so if it's 3, then the minutes consumed doing sex would be more or less 33. but then again, there's foreplay. hehehe.

fun? hot? intense? sure, it seemed passionate at some point. and yeah, sweet. like you were in love or something. but reality check: casual = meaningless. no feelings involved. no emotional attachment. no commitment. the whispered words, the silent screams, the body language, the way you called each other's names... these were just said and done for the heck of it. it doesn't necessarily mean anything. so just let it be. don't think like it means something. maybe the situation was calling for it.

but the moment you pick up your clothes and start getting dressed, and the moment you step out of the room you shared for two hours, well sometimes three... four... doesn't really matter how long... everything will be gone. as if nothing happened. you won't even talk about it, or ask if you are going to see each other again. you shared something. you did something. maybe it was magical. but magical as it may seem, it's just casual. and casual IS casual. plain and simple sex. NOTHING more.

what happens next? you whine? you spend hours and hours thinking about what happened and why you let it happen? then you regret what you did? i think not! come on. you should know and do better than that. you thought you were grown up enough to allow yourself to get into that situation? now, be grown up enough to get out of it. leave it. let it go. forget. move on. the other person has forgotten. you should too. it was just casual in the first place. no one asks what's next. so just forget and go on with life. plain and simple.

anyway... i'm not sure why i'm writing about this thing. this article was specially written for those people who engage in casual sex and start to go crazy about it the next day. casual is casual. don't make a big deal out of it. don't let the other person make a fool out of you by being too affected. don't let your head spin too much. otherwise, don't even think of getting into a situation that you cannot handle. to all those who can relate... more so, to all those who got offended... my apologies. no intention to offend whatsoever. i'm merely pouring out my thoughts.

i've been tagged!

2005-03-08T16:41:00.000+08:00

disclaimer: i don't normally do this kind of thing.. but just for friendship's sake... anjiedy, you are gonna pay for this, big time! hehehe... what the heck.. here goes...

Tag I'm IT! I've been tagged by anjiedy ...

My Favorite...

1.color: black

2.flower: roses, regardless of the color

3.perfume: ck1

4.author: grisham, sparks, coelho, albom, etc

5.book: the five people you meet in heaven, eleven minutes, arrggg... lots!!!

6.condiment: ketchup

7.shoes: err.. rubber shoes?

8.local channel: kapamilya

9.beauty product: lips stick, pressed powder, blush on

10.magazine: not really into magazines

11.cookie: anything that has chocolate in it

12.ice-cream: double dutch

13.chocolate: are we talking brand name here? well... anything would do

14.junk food: burgers, potato chips, ahmm... are chocolates junk?

15.restaurant: ahmm...

16.month/s: december

17.number: five

18.day: saturday

19.fast food joint: kfc, mcdonald's

20.t.v.show: survivor series, will & grace, etc

21.car: gotta learn to drive first.. lol

22.comedian: robin williams

23.subject: english, math

24.radio station: rx 93.1

25.occasion: christmas

26.cartoon character: next!

27.fashion designer: eh?

28.clothing store: divi hahahahaha

29.pet: dog, cat

30.athlete: pass

31.sport: volleyball, basketball

32.sports theme: come again???

33.jeans: jag, penshoppe

34.season: winter... yeah right hehehe

35.hobby/ies: [reading] books, [listening to] music, blogging, [watching] movies

36.accessory: anything silver

37.fruit: banana?

38.vacation spot: baguio

39.drinK: coffee, beer

40.food: chicken, pasta, sweets

41.hang-out: what the hell does that mean? hehehe

42.dessert: ice cream, chocolate cake, leche flan

43.movie: lots

44.cable channel: pass

45.website: http:// ... hehehe

46.toothpaste: close up, colgate

47.cake: black forrest, chocolate roll

48.expression: what the??

49.attire: jeans, shirt, rubber shoes

50.place: where?

who am i gonna pass this thing to? hey, shane! your turn.

time to strangle some neck now. hehehe. anjiedy!! where the #$%& are you???

new toy

2005-03-04T15:16:00.000+08:00

i've got a new toy !!! [view here]
bought it last night.
wee-hee!! la lang. wala lang akong ma-post.
wala rin akong oras magsulat.
tsaka na ang wento, mga prends!

si carene

2005-02-25T21:36:00.000+08:00

naka-internet. nakatingin sa monitor. nakatingin lang. naka-online sa ym at msn pero hindi sumasagot sa mga IM. isnabera mode on. gustong magsulat pero hindi alam kung saan magsisimula. magulo ang isip. inaantok pero ayaw matulog. nakatatlong stick ng yosi, sunud-sunod, walang patayan. nagpapakamatay? siguro. bumili ng bagong libro kanina pero hindi naman binabasa. constantine ni john shirley. ewan ko ba. nakatambay ako sa bookstore kanina, bigla ko na lang binili. walang pakundangan. may dalawa pang bagong libro na naluluma na pero hindi pa nagagalaw. a painted house ni grisham at the rescue ni sparks. na-realize kong may bago pala akong hobby: bumili ng libro at ipila sa kabinet. ansaya. nasisiraan na ata ako ng ulo. o baka sinasapian ng kung anong elemento.

may bagong tao sa buhay ko, si CV. bagong nagdudulot ng ngiti. bagong nagbibigay ng atensyon. bagong inspirasyon. bagong nagpapaganda ng araw. bagong nagsasabi sa'kin na mahal ako. baka ang itim na rosas, maging pula na ulit. papayagan ko ba? maniniwala pa ba 'ko? o isa na namang kalokohan? isa na namang mananakit pagdating ng araw? ewan. mahirap nang sumugal ulit. wag na muna. tsaka na lang.

tapos... tapos...
wala na. blangko na naman. yosi na lang ulit.

***inaalay ko ang post na 'to kay carene. bakit? wala lang. gusto ko lang. isang pasasalamat sa pagiging saksi sa masasayang araw sa buhay ko. higit sa lahat, sa walang sawang pagdamay nya sa'kin sa oras ng kalungkutan.***

"carene"

bakit

2005-02-21T22:23:00.000+08:00

kagabi, mag-a-alas dose na pero gising pa rin ako.
madalas naman mangyari yun.
ako ang taong walang kahilig-hilig matulog.
naaaliw lang ako sa pagbabasa ng blog ng kung sinu-sino.
blog hopping.
kaya ang tagal ko sa internet.
eksaktong alas dose, dinapuan ako ng antok.
sinamantala ko.
pagkakataon ko na para matulog.
pag pinigilan ko, magtatampo yun.
at matagal na naman bago ako dalawin ulit.
kaya diniskonek ko ang internet.
pinatay ang laptop.
pinatay ang ilaw.
humiga.
pumikit.
gusto ko ng matulog.
pero kung baket, hindi ko alam.
pagpikit ko, biglang naglaho ang antok.
gusto ko na lang ulit mag internet.
pero natatamad na ko bumangon.
kaya nandun lang ako.
nakahiga.
nakapikit.
hinihintay ang pansamantalang pagkawala sa mundo.
wala naman akong iniisip.
hindi na lang talaga makatulog.
parang magic.
parang sumpa.
antok na biglang nawala.
ang tahimik.
walang ibang ingay.
yung ingay lang na nanggagaling sa electric fan.
tapos, bigla na lang.
may narinig akong boses sa isip ko.
boses ko yun.
nagsasalita.
nagtatanong.
ang sabi... bakit mo ko iniwan?
tapos, hindi ko namamalayan.
walang ka-warning-warning...
tumulo na lang yung luha sa mga mata ko.
nararamdaman ko na naman yung sakit.
na hindi ko alam kung sa'n nanggagaling.
bakit mo ko iniwan?
inabot na ng umaga.
masakit na ang mata ko sa pag-iyak.
hilo na rin dahil sa kawalan ng tulog.
pero wala pa ring sagot.
bakit nga ba?

bukas

2005-02-20T02:32:00.000+08:00

animo'y sinag ng araw
na nagmumula sa mga ulap
at unti-unting humahalik
sa lupang kinatatayuan
dumaloy ka
hanggang sa kaliit-liitang ugat ko
na parang dugo
na nagbibigay buhay
patungo sa puso
sa pinakamalalim na bahagi
ng aking pagkatao
hanggang sa isip
at sa kaluluwa
hanggang sa ikaw na
ang maging buhay ko
kailan ka mawawala?
kailan ako makakalimot?
hindi ko alam
siguro nga, hindi na.

valentine

2005-02-14T18:08:00.000+08:00

a picture... a symbol...
that speaks of a thousand words
i won't say a thing
just dig deeper to understand.

happy valentine's day, everyone.

christmas gift

2005-02-03T01:50:00.000+08:00

may isang bagay na parati kong dala araw-araw. ewan ko ba kung bakit. simula nang binili ko 'to almost two months ago, parati ko ng 'tong bitbit. pampasikip lang 'to sa bag ko pero hindi pwedeng hindi ko 'to dadalhin.

hindi ko maiwan sa bahay dahil baka bigla mong maisipang makipagkita sa'kin para sabay tayong mag-lunch... gaya ng dati. hindi mo siguro alam, pero sobrang napapasaya mo 'ko kapag nagte-text ka na nasa malapit ka lang at kung pwede tayong sabay mag lunch. syempre, pwedeng-pwede. kahit pa sabihing maglalakad ako sa ilalim ng init ng araw para lang makapunta sa lugar kung san ka naghihintay, wala akong pakialam. basta makita lang lang kita, kahit ano pa, ok lang. baka rin bigla kang mag-text para sabihin sa'kin na kita tayo after office. masaya rin yun.

hindi ko rin maiwan sa office dahil malay mo, sa hindi inaasahang pagkakataon eh makasalubong kita sa daan. o sa kung saan man. sayang naman yung chance, di ba? sayang ang pagkakataon na maibigay ko 'to sa'yo. dahil binili ko lang 'to para sa'yo lang talaga.

kaya parati lang s'yang nasa bag ko. malay mo. baka sakali.

minsan, tinanong kita kung ano'ng middle initial mo. hindi ko kase sigurado kung tama yung alam ko. inaasar pa nga kita nun, paulit-ulit kong sinasabi yung mapangit mong pangalan. tapos, tinanong mo kung para saan ba. biniro kita. sabi ko, papadalhan kase kita ng wedding invitation, and i wanted to make sure na tama yung pangalan mo na ilalagay ko.

tapos, bigla kang nawala. maraming-maraming araw ang dumaan na wala akong narinig na kahit ano galing sa'yo. pasko. birthday ko. new year. pagkatapos ng ilang linggo mong pananahimik, bumalik yung joke ko sa'kin. ang pagkakaiba nga lang, hindi sya joke. totoo sya. yun nga lang, hindi mo 'ko pinadalhan ng wedding invitation.

december 21, 1998 - una kitang nakilala.
december 21, 2004 - namatay na pala ang isang bahagi ng pagkatao ko nang hindi ko man lang namamalayan.

christmas gift ko sana 'to para sa'yo. dito ko ipinalagay ang pangalan mo, pero walang middle initial. sabi mo kase, "nickname surname will suffice". ito nga ang pinakamahal at considered pinakamagandang christmas gift na binili ko last year. mas mahal pa kesa sa regalong binigay ko sa nanay ko. pero kahit ga'no pa kaganda 'to, mawawalan ng saysay kung hindi ko maibibigay sa'yo. kung pwede nga sanang akin na lang. o kung pwede sanang ibigay sa iba para hindi sayang. pero hindi pwede, eh. may pangalan. mas lalong sayang naman kung itatapon. christmas gift... pero malapit na ang valentine's day, nasa akin pa rin 'to. pwede na ring valentine gift. ang swerte ko naman sa'yo, ang tipid mong regaluhan.

may mga pagkakataong tinitingnan ko lang 'to. hindi ko napapansin na umiiyak na pala ako habang hawak at tinitingnan ko s'ya, at iniisip kita. ito ang saksi kung gaano ako kalungkot nung pasko at nung birthday ko dahil hindi mo ko binati. ang babaw ko, noh? pero madali lang naman kase ako pasayahin eh. isang text lang basta galing sa'yo, tumatalon na sa galak ang puso ko. pero dalawang pinakamahalagang araw ng taon ang pinalagpas mo. hindi kaya ng powers kong initindihin kung bakit.

ito rin ang saksi sa lahat ng sakit na naramdaman ko nung nabasa ko ang email mo. ito rin ang kasama ko nung gabing yun... nung gabing binalikan ko ang lahat ng mga masasayang ala-ala mo. masaya, pero umiiyak ako. ganun yata talaga.

ito ang dahilan kung bakit gusto kitang makita. kung bakit nung araw na bumalik ka at nalaman ko ang kwento sa likod ng pagtahimik mo, ang isa sa mga una kong itinanong sa'yo eh kung pwede pa kitang makita ulit. marami akong tanong. pero hindi ko sigurado kung gusto ko pa bang malaman ang sagot o hindi na. kung kakayanin ko ba o pababayaan ko na lang. pero sa ngayon, isa lang ang gusto ko. ang maibigay ang pinaka-espesyal na regalong binili ko sa pinaka-espesyal na tao sa buhay ko. noon. hanggang ngayon. at hindi ko alam kung hanggang kailan. isang huling pagkikita lang ang hinihingi ko. isang huling sulyap. isang huling hiling na sana mapagbigyan.

kailan kaya?

*** bigla kong naalala ang the da vinci code ko. napangiti ako. isang mapait na ngiti, sabay sabing... may pag-asa pa. hindi pala talaga pwedeng hindi na tayo magkita ulit. hindi pa pwede. ***

optical shop

2005-01-31T01:23:00.000+08:00

mainit ang umaga. pawis na pawis ako at madungis dahil sa paglilinis ng bahay. tumunog ang telepono. hmmm... sino kaya? wala namang tumatawag sa'kin ng ganung oras.

babae. ako ang hinahanap. kaibigan ko daw sya. pero hindi ko sya kilala. hindi pamilyar ang pangalang ibinigay nya.

ang sabi nya, kaya daw sya tumawag eh para ipaalam sa'kin na nag-break na daw kayo. nagulat ako. bakit kayo nag break? at bakit nya sinasabi yun sa akin?

at ang pinakamalaking tanong... bakit nya alam ang number ko? kelangan ko pa bang tanungin? syempre, ibinigay mo.

babae sa babaeng usapan.

sino ka sa buhay nya? magkaibigan lang kami. baket ka nakikipagkaibigan sa kanya? dont you have any other friends? he's a nice guy. takbuhan ko sya pag may problema ako. is it that bad? he said he doesn't talk to you anymore. matagal na daw kayong walang communication. i didn't know he said that to you. kung alam ko lang, hindi na sana ako nakikipag-usap sa kanya. [pause] so you broke up with him because of that phone call? no. lots of reasons. but it trigerred. because he lied. sabi nya, wala ka na. tapos, bigla kang tatawag sa bahay nya, ako pa ang makakasagot. so you're blaming me for what happened? no. i just wanted you to know that we broke up. i'm sorry. don't be. it's over.

oo nga... hindi nga n'ya ako sinisisi sa nangyari. ini-inform nya lang ako. tama. ang husay.

ang sabi mo, napilitan kang ibigay ang number ko dahil ayaw nyang maniwalang magkaibigan lang tayo. hindi ko alam nun kung magagalit ako o matatawa sa reasoning mo. kung tatawa man ako, hindi ko rin alam kung sino sa inyong dalawa ang mas pagtatawanan ko. pero hindi nakakatawa ang sitwasyon. hindi rin ako pwedeng magalit dahil minsan ko ng nasabi sa'yo na hindi ako magagalit sayo kahit kailan. kahit ano'ng mangyari. at kahit ano'ng gawin mo.

naisip ko, ano kayang sagot ang inaasahan nya'ng marinig galing sa'kin? ah, yun? eh kami na nun eh! mahal daw kasi n'ya ako. bwe-he-he. tinanong ko rin ang sarili ko kung bakit kailangan mong i-deny ang existence ko. kung nagiging cause pala ako ng problema n'yo, dapat sinabi mo sa'kin para ako na mismo yung nagputol ng kung anuman meron tayo. para walang gulo. para hindi ako nasisi sa desisyong kayong dalawa mismo ang may gawa. ano naman ang kinalaman ko dun?

pero kahit inis ako, medyo na-guilty din ako sa nangyari kahit na sa tingin ko, wala naman akong kasalanan. sabi din ng best friend mo, hindi ko daw kasalanan yun dahil hindi ko naman alam na nagkakagulo pala kayo dahil sa'kin. pero hindi ko maisip kung bakit hindi mo sinabi sa'kin. dahil ba sa tingin mo, lalayo ako kapag nalaman ko at ayaw mong mawala ako sa buhay mo kaya hindi mo na lang sinabi? hehe. pasensya na, medyo OA ako mag-isip. alam kong may reason ka. hindi ko nga alam kung ano yun. mahirap mag-speculate. ayaw mo naman sabihin so... hayaan ko na lang.

sabi ko sa'yo, balikan mo. suyuin mo. sabihin mong wala lang naman ako at hindi nya dapat pinagtutuunan ng pansin. sayang ang 6 years kung mauuwi lang sa wala. malalim na ang foundation ng relationship n'yo. sayang naman.

ang sabi mo, pa'no ako nakakasiguro na gusto mo sya'ng balikan. pa'no ko nasabi na hindi mo gusto na nagkahiwalay kayo. malay mo, matagal ko ng gustong lumabas sa relationship pero ngayon lang ako nagkaroon ng chance... yan ang statement mo nun.

pero eventually, nagkabalikan din kayo. ang una kong naisip, absuwelto na ko. kung nasisi man ako nung nagkahiwalay kayo, at least burado na yun dahil kayo na ulit. tapos, wala na. dahil kailangan ko nang um-exit sa eksena pagkatapos nun.

mahabang panahon ang lumipas bago nagkaroon ng karugtong ang kwento ng buhay ko na kasama ka sa casting.

wala lang. naalala ko lang. dahil masakit ang ulo ko at pakiramdam ko, kelangan ko nang magpagawa ng salamin sa mata.

***isa sa mga tanong ko... sino? isang dating mahal na bumalik? isang bagong dating na minahal? kailan pa? paano? nasaan ako sa buhay mo nung dumating sya?***

karma

2005-01-30T02:02:00.000+08:00

"pa'no mo nasasabing mahal mo 'ko eh may girlfriend ka?"

"pwede naman yun... sabay"

"ha? loving two people at the same time? imposible ata yun"

"bakit ba ayaw mo maniwala? hindi po imposible yun... mahal kita, mahal ko sya... pero different levels"

hindi ako convinced. hindi talaga. pero dumating sa point na naniwala din ako. dahil nangyari din sa'kin. minsan sa buhay ko, nagmahal ako ng dalawang tao ng sabay. mahal ko sya, mahal din kita. different levels. mas mahal ko sya. hanggang sa naging mas mahal na kita kesa sa kanya. pinayagan ko kase ang sarili kong mas mahalin ka.

dati, sobrang nasaktan ko yung taong mahal na mahal ako. ang pangit ng pakiramdam nung alam mong nakasakit ka, lalo pa kung ang nasaktan mo eh yung taong nagmamahal sa'yo. ngayon, ako naman ang sinasaktan ng taong mahal na mahal ko. hindi ko alam kung alin ang mas pangit sa dalawa. pero ang bilis lang ng balik. tama nga ang sabi nila... pana-panahon lang.

yung susunod na darating, kung may darating man, sana lang wala ng masasaktan, wala na ring mananakit. kase kung sino man ako dyan, baka hindi ko na kayanin.

sana

2005-01-29T08:39:00.000+08:00

sanay masabi sa awit kong ito
lahat ng ninanais nitong puso ko
sana saan man patungo sa buhay
may pag ibig
may pag asa
may saya at saysay
sana sa bawat sandali matikman pa
sarap ng pagsasama at simpleng ligaya
tara na sakyan lang malay mo
andyan lang, andyan lang
ang hinahanap mo

wala lang... umiinom kase ako ng coke.

next level part 2

2005-01-28T09:28:00.000+08:00

Date: Wed, 26 Jan 2005 08:39:07 -0800 (PST)
From: "name undisclosed" *&^%$#@!*&^%@yahoo.com
Re: Sorry
To: "name undisclosed" +^%$*!&@yahoo.com

andy,

hmmm... ano ba'ng pwede kong sabihin sayo? ilang beses ko ng nabasa 'tong email mo pero wala pa rin akong maisip sabihin. masakit kase ulo ko kaya siguro mahirap mag-isip.

well... wala yun. ok lang. ano nga ba naman yung christmas, new year, at higit sa lahat, yung birthday ko? mga normal na araw lang naman yun. walang difference kung na-greet mo ako o hinde. hehehe. nangonsyensya eh, noh? pero seryoso, ok lang yun. wag mo na masyado isipin. naiintindihan ko ang reason mo. naiintindihan kong hindi mo kayang sikmurain na i-greet ako ng anything merry or happy habang alam mong nalulungkot/malulungkot ako dahil sayo. bwahahhaha!!! sige na, tama na nga. basta kalimutan mo na yun. ok na.

medyo nag worry lang ako nung mga panahong hindi ka nagpaparamdam. muntik ko na nga tawagan yung nanay mo at itanong kung ano na ang nangyari sa'yo. hindi mo kase sinasagot yung calls ko. hindi ka rin nagte-text. eh alam mo naman ako. mawala ka lang ng ilang araw, natataranta na 'ko. kung anu-ano ang naiisip kong baka nangyari sa'yo. alam mo ba kung ano'ng mga naisip ko? eto... tingnan mo...

baka nawala ulit yung phone mo. kagaya nung mga nangyari dati kapag nawawala ka. remember? bigla ka lang mawawala ng matagal na panahon tapos babalik din, iba na yung number mo. buti na lang hindi ako nagpalit ng number ever. salamat kay homer na itinatago pa rin yung number ko hanggang ngayon. pero kung nawala lang yung phone mo, may email naman. may landline. di ba you still know my number by heart, sabi mo? at tsaka ang alam ko, ni-save mo yung number ko sa telepono ng nanay mo. sabi mo, para kung sakaling mawala yung phone mo, may back up source ka ng number ko. so.. imposibleng nawala lang yung phone mo eh hindi ka na nagparamdam.

baka namatay ka na. hehe. pero kung namatay ka nga, siguro naman kahit papa'no, mare-recover ng family mo yung telepono mo at ite-text yung mga number na nandun. o kaya, syempre ipapaalam nila kay homer na namatay ka na tapos si homer, ii-inform lahat ng kakilala nya na kakilala mo rin. isa na ko dun. kung sakali namang karumal-dumal yung pagkamatay mo at hindi na na-recover yung phone mo, siguro naman ite-text ng nanay mo yung mga number sa phone nya na alam nyang connected sa'yo.

baka nag-asawa ka na. nung naisip ko 'to, medyo natawa ako. hindi kase sumagi sa isip ko na posibleng gawin mo yun sa mga panahon na 'to. at least hindi muna. hindi ko in-expect na yung naisip kong pinagtawanan ko eh yun din pala ang magpapaiyak sa'kin. sabay tinadtad ng madaming tanong ang utak ko.

pero ngayon, alam ko na kung bakit ka nawala.

ok ka na siguro kase you got it out of your system na. good for you. mahirap yung pakiramdam ng sa tingin mo may dapat kang sabihin pero hindi mo sinasabi. sigurado, maluwag na ang dibdib mo ngayon kase nasabi mo na finally.

you hope that i am happy. ahmm... salamat po. hindi ko masabi kung masaya nga ba ako. ang alam ko, may nararamdaman akong sakit. pero ok lang, lilipas din 'to. bukas lang, ok na 'ko. pero masaya ka ba? kung masaya ka, syempre masaya rin ako para sa'yo. yun ang mas importante sa'kin ngayon. yung kung masaya ka.

hopefully sana makatext ka sa'kin. hopefully na nga, sana pa. ibig sabihin ba nyan, sobrang gusto mo pa rin mag text sakin? eh di magtext ka! ang dali-dali lang naman nun. hehe. pero seryoso, kung gusto mo ko i-text, mag text ka lang. walang namang nabago sa'kin. kung ano ako the last time na nag-text ka or the last time na nakita mo ako, ganun pa rin ako. makulit pa rin. senti pag minsan. i remain the same. nakausap mo ako kanina sa phone, ganun pa rin naman ako magsalita. ganun pa rin ako tumawa. ganun pa rin ako ka-comfortable kausap ka. nag-text din tayo kanina, ganun pa rin naman yung way ko ng pagte-text. so walang nabago. hindi nga lang ako sanay na hindi ka tinatawag ng mahal sa text/phone. hindi rin ako sanay ng hindi mo ko tinatawag ng mahal sa text. pero makakasanayan ko rin yun. yun nga lang, mababago ang set up natin. hindi ako magte-text sa'yo hanggang hindi mo ako ite-text. syempre, iba na ang situation mo. may magbabantay na ng phone mo for sure. baka mamaya, may mang-aaway ulit sa'kin kagaya nung dati. play safe. i-text mo ako para i-text kita. simple, di ba? hindi awkward ang mag-text sakin. ikaw lang naman ang nag-iisip na magiging awkward. ano nga ba ibig sabihin ng awkward?

well, ano pa ba? medyo gabi na rin, 1230 na pala. masakit na rin yung mata ko sa kakatingin sa screen. ano pa ba'ng masasabi ko? marami pa. pero wala na kong lakas. oras na para ipahinga ang pagod na isip at katawan.

congratulations po. goodluck sa bagong buhay. ninang ako ng first baby, ha? sana magkita pa tayo ulit. stay happy. kung may problema and you want to share it with me, alam mo naman kung nasaan ako. pag inaaway ka nya, sabihin mo sa'kin, aawayin ko rin sya. ingatan mo yung sarili mo. mahal na mahal kita.

ingat din po.

reych

bagong bahay

2005-01-27T01:01:00.000+08:00

bagong layout.
bagong bahay.
bagong buhay?
sana nga.

salamat kay Lexie :-)

next level

2005-01-26T22:34:00.000+08:00

Date: Tue, 25 Jan 2005 22:27:24 -0800 (PST)
From: "name undisclosed" <+^%$*!&@yahoo.com>
Subject: Re: Sorry
To: "name undisclosed" <*&^%$#@!*&^%@yahoo.com>

reych,

i wrote to say im really sorry for not texting u, calling u or even writing you thru email. i was not even able to greet you merry xmas, happy new year and even happy birthday. nahihiya kasi ako. i dont know if this is a bad day for you pero i wrote to say that something changed in my life thus the defeaning silence on my part. I got married na po before christmas, dec 21 to be exact. yun po dahilan kung bakit di ko sinasagot mga calls mo. i just didnt know how to say it to you. matagal na kasi tayo magkakilala pero u know me naman, i have a low emotional quotient.

i just wanted to get this out of my system and i just wanted to say hi. i hope that everything is alrite with you. I hope that you are happy and hopefully sana maktext ako sa yo kaya lang baka awkward na.

ingat ka po.

andy

*** o, tapos? iiyak ba ko? tatawa? o iiyak at tatawa ng sabay? tsaka na ang reaction. pag kaya na ***

ikaw, si paulo, at ang box ng chocolate

2005-01-23T04:19:00.000+08:00

natapos ko na ang Eleven Minutes. ang husay! tama ka nga nung sinabi mong magugustuhan ko s'ya. dahil nagustuhan ko talaga.

hindi ko kilala si paulo dati. ikaw ang nag-introduce sa'kin ng mga libro n'ya. kagaya din ng pag-i-introduce mo ng mga libro ni bob. nga pala, nakumpleto ko ang apat na libro ni bob. hingin mo na lang sa kanya ang commission mo dahil ang galing mong mag sales talk.

balik tayo kay paulo... natatandaan ko pa nga nung sinabi mong basahin ko ang The Alchemist dahil parang sya'ng the little prince pero phylosophical ang dating. eh alam mo naman, malakas ka sa'kin kaya hindi ko sinunod ang sinabi mo. hehehe. o, wag kang magalit. nagbibiro lang ako. nabasa ko na rin yun. binaon ko sa puerto gallera last year dahil hindi naman ako pwedeng maglangoy dahil sa... bloody reason... kaya nagbasa na lang ako.

pero hindi The Alchemist ang una kong nabasa kahit yun ang una mong sinabing basahin ko. matigas nga kase ang ulo ko. hindi ko sinusunod ang mga sinasabi mo sa'kin. pero nung minsan, nagtanong ka kung ano ba ang binabasa kong libro nung panahon na yun. hindi ko na matandaan kung ano ang isinagot ko sa'yo. isa ata sa mga libro ni grisham dahil sabi mo, ang kakapal pala ng mga librong binabasa ko. tapos, sabi mo, try kong basahin yung By The River Piedra, I Sat Down & Wept ni paulo. hmmm... paulo na naman. bigla akong naging interesado. mahanap nga yang paulo na yan.

syempre, naghanap ako sa bookstore. pero wala akong nakitang by the river. Veronica Decides To Die ang nakita ko. interesting ang plot. title pa lang, ulam na. pero hindi ko binili dahil wala akong pera. hehehe. well, nag-uumpisa na 'kong sumunod sa'yo. sabi mo, by the river... eh di by the river. ibinalik ko sa shelf si veronica. sabi ko, sa susunod na lang, baka may by the river na. ok, sige... inaamin ko na. nagpapalusot lang ako. wala talaga akong pera nun. hehe.

nung sumunod kong punta sa bookstore, may by the river na nga. PERO magkatabi na sila sa shelf ni veronica. na-confuse ako bigla kung ano bibilhin ko. binobola lang kita nung sinabi ko kaninang gusto kong sumunod sa sinasabi mo. ang sabi ng sarili ko... by the river? o veronica? ano ba talaga? parehas na lang kaya? hmmm... kulang budget. di pedeng dalawa. hehe. si sir! teka nga, matawagan si sir. kaya tinawagan kita. banas ako sa telepono ko nun dahil nagloloko yung baterya. tatlong beses ata akong tumawag sa'yo dahil namamatay ang telepono ko bago ko pa man masabi yung gusto kong sabihin. sabi ko pa nga sa'yo, nasa labas ako ng school mo pero ... well ... hindi ko naman alam kung san yung school na pinagtuturuan mo so malabo yun. pinapili kita... veronica o by the river. isang matigas na by the river ang sinabi mo. bumili ako ng bagong battery ng cellphone ko kinabukasan.

ayun! mga ilang araw ata ang lumipas bago ko nasimulang basahin ang libro. busy kase sa trabaho, walang masyadong oras para magbasa. pero nung nasimulan ko naman, ayoko ng tigilan. hindi ako nagbabasa ng libro pag nasa byahe pero sinapian yata ako ng espiritu ni paulo. dala-dala ko yung libro nya kahit saan ako magpunta. basa sa fx, sa bangko, pag lunch break, bago matulog. hindi ko tinantanan hanggang hindi ko natapos. ansaya! nung tapos na, si veronica naman ang binili ko. wala yatang dalawang linggo ang pagitan. oo na, adik na kung adik!

sa ngayon, apat na ang libro ni paulo na meron ako. sayang, hindi ka pedeng humingi ng commission. lima sana yun, eh.pero binigay ko sa'yo yung isa.

hinihintay kita sa bookstore nun. magkikita kase tayo. exciting. finally. medyo may takot din. may kaba. ganun yata talaga. sabi ko sa sarili ko, bahala na. mahal mo naman ako, eh. bahala ka na sa'kin. gusto kitang bigyan ng isang bagay na makakapagpaalala sa'yo ng araw na yun. special sa'kin ang araw na yun eh. at gusto kong sweet ang dating ko. hehe. pero konti lang ang oras ko. wala akong panahon na mag-ikot para maghanap ng gift para sa'yo dahil maya-maya lang, darating ka na. eh since nasa bookstore naman ako, naisip ko, libro! libro ni paulo! pero Fifth Mountain lang ang nandun. nagdadalawang-isip ako kung magugustuhan mo ba yun o hinde. pero naisip ko, gusto mo si paulo, kaya malamang, magugustuhan mo yung libro. sabi ko sa sarili ko, "wala ng ibang araw. wala ng bukas. kelangan ko ng bumili nito, ngayon na!" bahala na.

pagkabili ko ng libro, nagpunta ako ng wash room. tapos, tumambay sa food court para tanggalin yung presyo. muntik ko na nga makalimutan. tapos, binasa ko. bigla kong pinag-interesan yun libro na parang ayoko ng ibigay sa'yo. haha! loko lang. nasa page 3 pa lang ako, biglang tumunog ang phone ko. nasa bookstore ka na. eto na.. lagot!

ang usapan natin, dadalhan mo 'ko ng chocnut. ayaw mo kasing maniwala na kumakain ako nun. sabi mo, isa akong sosyal na tao na nagpapanggap lang na makamasa. hindi ata! kaso pagdating mo, isang box ng totoong chocolates ang dala mo. wala ka kaseng nabiling chocnut. buti nga!. hehehe.

natatawa ako nun kase para tayong nag-exchange gift. binigyan mo 'ko ng chocolate, binigyan kita ng libro. sabi mo, basahin ko na lang muna tapos ikwento ko sa'yo. pero hindi ganun yun. wag kang tamad. dapat ikaw ang magbasa tapos kwento mo sa'kin. nahiya ka. sabi mo, ang mahal ng libro tapos ibibigay ko lang sa'yo. sabi ng puso ko, ok lang, mas mahal naman kita kesa dyan. [sus!]

nanood tayo ng sine. ang romantic nga eh. imagine, ang first date natin, sine. at ang palabas, The Lord of the Rings: The Return of the King. ang sweet, di ba? patay na patay pa ako kay legolas nun... ikaw naman, patay na patay kay gollum. at nasaksihan natin ang wagas na pag-iibigan nina sam at frodo.

ang saya. hindi ako makapaniwalang kasama kita. kung pwede nga lang na wag ng matapos. lagi natin sinasabi dati na mahal natin ang isa't isa. pero nung gabing yun... ewan ko ba. basta, masarap ang pakiramdam ng kamay mo sa kamay ko. may lambing na kung anong hindi ko maintindihan yung dantay ng braso mo sa braso ko. dun ko lang nasabi ng totoo sa sarili ko na mahal nga kita talaga. mabilis ang tibok ng puso ko, eh. habang nandun ka sa tabi ko. parang mahal mo rin naman ako. o baka akala ko lang yun. baka ginogoyo lang ako ng nararadaman ko. ng mga kilos mo. ng mga sinabi mo. ewan lang din.

yung chocolates na bigay mo, parang ayoko kainin. parang gusto kong i-preserve na lang s'ya habambuhay. para akong sira-ulong nakatingin lang sa chocolates habang ngumingiti. sabay buntung-hininga at sabi ng...haaaaayyyy... pero hindi ko natiis, kinain ko rin. sayang eh. chocolates ata yun. pero itinago ko yung box. nandun sa drawer ko sa office. dahil mas madalas naman akong nasa lugar na yun kesa sa bahay o sa kung saan man, mas minabuti kong doon itago ang box para mas lagi kong nakikita. ang babaw ko, alam ko. pero kase, masyadong masaya ang mga memories na nakapaloob sa box na yun. ang hirap itapon.

yung libro ni paulo na binigay ko, nabasa mo na kaya? hindi pa rin siguro. nung huli kitang tinanong tungkol dun, sabi mo hindi mo pa nababasa. may pagka-biblical kase yung plot. hindi mo masyadong gusto. pero sabi mo naman, nakatago. tama! itago mo na lang.

naisip ko tuloy, malaki ang pagkakaiba natin. special ka sa'kin. kung ako ang binigyan mo ng libro, kahit yan pa ang pinakamapangit na libro, magiging pinakamagandang libro na yan sa buong mundo. at least, sa mundo ko. hindi na ko magpapatumpik-tumpik pa. babasahin ko na agad, kahit ano pa ang kwento nyan. wala ng tulugan. pero yung librong bigay ko, itinago mo lang. hindi mo binasa. ibig sabihin ba nun, hindi special sa'yo yung taong nagbigay? pero naisip ko rin, hindi naman ako ikaw.

sana nga, naging ako na lang ikaw. para alam mo kung ano ang nararamdaman ko ngayon.

"chocnut"

glass window

2005-01-22T02:14:00.000+08:00

don't look me in the eye
for you will see my soul
and you will know how much it speaks of you

you will hear the unspoken words
that i didn't have the chance to say
for you never listened

you will feel the love
which overflows from the heart
that is intended just for you

you will see the tears
that i've been holding back
for i didn't want you to know i'm weak

you won't find the light
that used to be there
but has went away with you

don't look me in the eye
for i'm afraid that when you do
you will see that i see nothing but you

hikbi

2005-01-17T23:52:00.000+08:00

iniwan na ni vivian si carlo. dahil yun ang inaakala n'yang tamang gawin. kahit mahal na mahal nya 'to. at mahal na mahal din s'ya. ang labo, di ba? nakakalungkot. masyadong mabigat ang mga eksena. mabigat ang mga binitiwang salita. nakakaiyak. naiyak ako, totoong buhay. buong episode 'ata, umiiyak ako. kahit pag commercial na. buti na lang patay ang ilaw at ako lang mag-isa ang nanonood ng tv. kung may kasama 'ko, sigurado, pinagtatawanan nila 'ko. ang babaw ko kase. umiiyak ako sa isang palabas na ni hindi ko nga alam ang totoong boses ng mga gumaganap. masyado akong nadala sa pinapanood ko. hindi ko sigurado kung baket ako umiiyak. dahil lang ba sa palabas? o may mas malalim na pinaghuhugutan ang mga luhang 'to?

umiyak ako.
umiyak ng umiyak na parang wala ng bukas.

nasasaktan na 'ko, eh.
sobrang nasasaktan.
bakit hindi ka sumasagot?
kelan ka ba babalik?

"si carlo at si vivian"

saloobin

2005-01-17T03:07:00.000+08:00

disclaimer: hindi ako galit. kailangan ko lang ng pang-unawa n'yo. naisip ko lang...

bakit nga kaya sa dinami-dami ng mga kaibigan ko at ng mga nakakakilala sa'kin, parang walang nakakaalam kung ano/sino talaga 'ko? mahirap ba 'kong intindihin? o ayaw n'yo lang talagang bigyan ng pagkakataon ang mga sarili n'yo na intindihin ako?

magaling akong makinig. kahit ano pa ang gusto mong ikwento, papakinggan ko. kahit paulit-ulit pa yan, wala akong pakialam. basta kung gusto mong mapakinggan ka, magsalita ka lang. pramis, makikinig ako. at hindi ako magpapanggap lang na nakikinig. kahit ipaulit mo pa sa'kin ang lahat ng sinabi mo, gagawin ko. mapatunayan ko lang sa'yo na pinakinggan talaga kita. minsan, wala akong masabi. yun yung mga pagkakataong alam ko na hindi mo kailangang may sabihin ako. gusto mo lang may makinig sa'yo. pero minsan, dumarating din sa point na ako naman yung gustong magkwento. ako naman yung gustong may makinig sa'kin. sana paminsan-minsan, hayaan mo akong magsalita. wala kang dapat gawin. makinig ka lang. kahit magpanggap kang nakikinig, ok na rin yun. basta sana lang wag kong makitang nagpapanggap ka lang. dahil masakit para sa'kin yun. nakikinig ako, tapos pag ako na ang magsasalita, walang magbibigay ng oras na makinig man lang? sana nga, alam mo kung kailan ko kailangang tanungin mo ko kung "may gusto ka bang sabihin?"

masayahin ako, oo totoo yun. sobrang dali ko lang patawanin. hindi mo kelangan ng maraming effort para mapatawa mo 'ko. may mga araw pa nga na natatawa ako kahit sa napakababaw na bagay. lalo na kapag wala akong tulog. nag-aaliw ng sarili para magising. masarap daw ako tumawa, sabi n'yo. nakakahawa. madali ko ring napapatawa ang mga tao sa paligid ko kung gusto ko. makulit daw kase ako, sabi n'yo ulit. pero ang hindi n'yo alam, hindi lahat ng tumatawa eh masaya. may mga pagkakataon ding itinatago ko lang sa likod ng mga matutunog na halakhak ang lungkot na nararamdaman ko. pwede siguro akong artista. dahil hindi n'yo man lang alam kung kelan ako masaya talaga o nagsasaya-sayahan lang. o baka naman wala lang talaga kayong pakialam.

kapag tahimik ako, iniisip n'yo agad na galit ako. wala ako sa mood. may topak. may sumpong. na para bang ang gusto kong iparating eh "wag kayong haharang-harang sa dadaanan ko at baka pagsisipain ko kayong lahat". pero maraming dahilan kung bakit ako tahimik. pwedeng galit nga ako... o may sariling problema akong iniisipan ng solution... o may problema ng ibang pinuprublema ko na rin... o ngumingiting mag-isa dahil sa isang masayang pangyayaring binabalik-balikan ko sa isip ko... o may ina-analyze na bagay... o may trabahong hindi matatapos kung hindi ako tatahimik... o nakikipag-argumento sa sarili/napapraning/nalulungkot/nape-pressure... o sadyang gusto lang ng tahimik na mundo. maraming dahilan. pag ang tao ba, masyadong maingay at masayahin, wala na bang karapatang tumahimik paminsan-minsan? kapag tahimik ako, ni isa ba sa inyo, nagtangka man lang na lapitan ako at tanungin, "bakit ka tahimik? may problema ka ba?" walang gumagawa nu'n. dahil nga iniisip n'yo agad na galit ako at baka masigawan ko lang kayo kapag kinausap n'yo ko. pero hindi ganun yun. minsan, tumatahimik ako dahil gusto kong tanungin n'yo ko kung baket ako tahimik. pero hindi ganun ang nangyayari. baket? dahil takot kayo sa'kin? baket? o baka ulit dahil wala kayong pakialam? siguro nga.

hindi ko rin maintindihan kung bakit kapag kausap kita at bigla akong tumahimik, ina-assume mo na agad na nagalit ako sa'yo. sikat ka ba para maging dahilan ng pagbabago ng mood ko? hindi mo man lang naisip na baka natahimik akong bigla dahil sa isa sa mga dahilang sinabi ko kanina. bakit mo iisiping nagalit ako sa'yo kung alam mong wala ka namang ginagawang masama sa'kin? pwera na lang kung may ginawa ka talaga na alam mong ikagagalit ko. kilala mo naman siguro 'ko kahit papa'no at alam mo yung mga bagay na pwedeng maging dahilan para magalit ako. pero kilala mo nga ba 'ko? o nagpapanggap ka lang na kilala mo nga ako?

hindi ako pabaya sa trabaho. siguro minsan, iniisip n'yo na pinagwawalang bahala ko yung mga bagay na dapat pina-prioritize ko kapag trabaho ang pinag-uusapan. pero mali kayo. hindi ako masaya kapag nade-delay ang mga reports ko. naranasan ko ng matambakan ng trabaho nung mga panahong pinapatunayan ko sa inyo na hindi nyo dapat ginagawang issue ang pag-o-overtime ko. dahil pare-parehas nating alam na sobrang dami talaga ng trabaho natin at hindi natin matatapos lahat sa loob lang ng walong oras kada araw. ewan ko sa inyo, pero para sa 'kin, may mali sa sistema. ang daming trabaho, kakaunti lang ang oras. bagong taon na. hindi pwedeng kagaya na naman tayo nung mga nakaraang taon. kailangang may mabago. kaya binabago ko ang style ko. gusto kong gumawa ng sariling sistema para matapos ang trabaho ko. hindi n'yo nakikita yun. kase ang nakikita n'yo lang eh yung gusto nyo'ng makita. yung pabor lang sa inyo. puro kayo reklamo, wala naman kayong ginagawa. magreklamo kayo kung inaabot din kayo ng hatinggabi sa opisina kagaya ko. maswerte nga kayo, nakakauwi pa kayo sa oras na gusto nyo'ng umuwi. palit kaya tayo? tingnan ko lang kung makaya n'yo!

madali lang akong kausapin. ang dali-dali ko nga lang lapitan kung gusto n'yo talaga. bakit ba kayo natatakot sa'kin eh ang bait-bait ko?!? masyado bang malakas yung personality ko? masyado ba 'kong maangas? masyado ba kayong nai-intimidate sa presence ko? masyado ba kayong natatakot kapag inaakala nyo'ng galit ako? sus! ako lang 'to! ang simple-simple lang ng mga bagay para sa'kin. kung may gusto kayong sabihin, sabihin n'yo lang. kung sa tingin n'yo masama ang ugali ko, sabihin n'yo. kung may gusto kayong ireklamo, ireklamo n'yo sa'kin ng derecho. wag n'yo na padaanin sa iba para tapos na ang usapan. para naman maitama ko yung maling iniisip n'yo tungkol sa'kin. para naman maipagtanggol ko yung sarili ko sa mga taong kagaya n'yo. ang simple lang di ba?

'eto lang naman yan, eh... kung sa tingin n'yo mali ako, tatanggapin ko ng buong puso yung pagkakamali ko. siguraduhin n'yo lang na kaya n'yong patunayan na mali talaga 'ko. dahil kapag alam kong tama ako, kahit saang argumento tayo makarating, ilalaban ko na tama ako. sutil ata ako! at matigas ang ulo ko sa alam kong tama!

at isa pa... tao ako sa mga totoong tao. pero hindi sa mga taong nag-aasal hayop. bati-bati tayong lahat. kung ano ang trato mo sa'kin, asahan mo, doble ang gagawin kong pagtrato sa'yo. kung mabait ka, mas mabait ako sa'yo. pero kung salbahe ka... well... ibang usapan na yun. tingnan na lang natin kung sino ang mas salbahe sa ating dalawa.

o sya, sige na... mahal ko kayong lahat. peace tayo!

running shoes

2005-01-16T23:29:00.000+08:00

i guarantee that we'll have tough times. and i guarantee that at some point one or both of us would wanna get out. but i also guarantee that if i don't ask you to be mine, i'll regret it for the rest of my life because i know in my heart, you're the only one for me.

arrrgggg!!!! these loves stories really suck! big time!!! why am i watching 'em anyways? still kind of torturing myself, ain't i? screw me! maybe i should go find some horror film to watch next time.

well... didn't we try to say these lines together back then?

red

2005-01-15T23:25:00.000+08:00

fact :
reading half of Paulo Coelho's Eleven Minutes and watching Pretty Woman is not a very bright idea. it makes people sad.

but then again, maybe i'm just talking shit. coz i have been sad weeks before i started reading the book. just looking at it was already making me sad. for some reason. but i was kinda in the mood to torture myself so i picked it up two days ago and started reading it. i can't believe the receipt states that i bought the book november 20th of last year, and i'm reading it just now. i guess i'm starting to lose interest in books. nah... can't be. almost impossible.

it's making me sad.
because i'm reminded of the person who told me to read that book. that's why i haven't touched until recently.

Pretty Woman was a very good movie. everyone says so. i say so. it's a classic. the first and the only time i've watched it was when i was about... i don't really remember. but it was years ago. it was the typical and-they-lived-happily-ever-after kind of thing. should make the viewers happy, i guess. i wanted to see it again hoping that it will somehow lift my spirits up and have a more positive view on certain things, specifically this little freaky thing called love... or falling in love to be even more specific. and life in general. but strange, it made me feel otherwise.

it made me sad.
because i was reminded of the person who mentioned that movie to me not so long ago, that made me want to see it again. i had a clearer view of that particular scene he told me about. oh well...

the book. the movie. the similarities. the sadness. the bit of confusion that's starting to build up... which i'm afraid will eventually lead to a bit of anger... and i don't know what else.

i've got so much to say. but i'm still picking up the trash. one day soon, i will be able to say it all. one day soon...

power up

2005-01-14T21:56:00.000+08:00

the silence has been way too long...
it's time to pick up the trash.

you'll be safe here

2005-01-08T13:45:00.000+08:00

-rivermaya-

nobody knows just why we're here
could it be faith or random circumstance
at the right place at the right time
two roads intertwine

and if the universe conspired
to meld our lives
to make us fuel and fire
then know
wherever you will be
so too shall i be

close your eyes
dry your tears
coz when nothing seems clear
you'll be safe here
from the sheer weight
of your doubts and fears
weary heart
you'll be safe here

remember how we laughed until we cried
at the most stupid things like we were so high
but love was all that we were on
we belong

and though the world would never understand
this unlikely union
and why it still stands
someday we will be set free
pray and believe

when the light disappears
and when this world's insincere
you'll be safe here
when nobody hears you scream
i'll scream with you
you'll be safe here

save your eyes from your tears
when everything's unclear
you'll be safe here
from the sheer weight
of your doubts and fears
wounded heart
when the light disappears
and when this world's insincere
you'll be safe here

when nobody hears you scream
i'll scream with you
you'll be safe here
in my arms
through the long cold night
sleep tight
you'll be safe here

when no one understands
i'll believe
you'll be safe
you'll be safe
you'll be safe here
put your heart in my hands
you'll be safe here

bertdey bertdey!!!

2004-12-30T00:10:00.000+08:00

birthday ko na!!!!
lahat ng babati, may libreng kiss. hehe

[translation]

it's my birthday.
all gifts are welcome.

hahahahahahaha!!!

slumbook

2004-12-29T23:43:00.000+08:00

"si bes at ang bes nya... nung bata pa sila"

february 10, 1989

to gerald,

thank you very much for letting me to write here.

love,
richard

dedication ko yan sa slumbook ni best friend nung first year high school kami. hindi pa kami mag best friend nun. totoo, classmates kami since kinder pa pero first year high school na kami nagsimulang maging close. college na kami nung napagdesisyunan naming maging best friends. napilitan nga lang ata yun eh. sinabihan ko kase sya ng "ikaw ang best friend ko" kaya wala... wala syang choice kundi gawin din akong bestfriend.

tawa kami ng tawa sa phone nung pinag-uusapan namin ang tungkol sa slumbook. ewan kung ano ang naisipan ng lukaret na yun at bigla-biglang nangalkal ng mga lumang gamit.

ang sagot ko sa space para sa TELEPHONE eh NONE. kung ngayon ako papasagutin ng slumbook at may tanong na ganito, tatlong set of numbers ang ilalagay ko : office phone, house phone, at mobile. o di ba? ang laki ng pagbabago. pero kung sakaling wala pa rin akong phone number eh hindi NONE ang ilalagay ko kundi N/A. none applied. bwahahahhaha!!! [napraning]

punta tayo sa FAVORITES...

hobbies : P-E-D-R-O-S
anlufet!!! teka, iisipin ko kung ano ibig sabihin nyan... sana tama ako...
playing-eating-dancing-reading-outing-singing.
syet!!! hehehe. alam kong isang malaking kabulastugan ang sagot na yan pero wala akong magagawa. yan ang uso dati. walang pakialamanan.

favorite book : english books.
pero wag ka... ang english book na tinutukoy ko dyan eh yung textbook namin sa English I. nakakahiya atang isulat na ang mga binabasa kong libro nung mga panahong yun eh ang mga obra nina gilda olvidado, helen meriz, and the likes.

favorite dish : native.
native na ano? native na manok? hehe. native ata kase mukhang native ang hitsura ko. basta! wala siguro ako maisip isagot kaya native na lang.

favorite sport : ball games.
totoo 'to. kahit gaganito-ganito lang ako eh magaling ako mag-volleyball. nakaka-miss maglaro. basketball, pede rin. baseball. sipa bola. o wag ka umangal. ginagamitan ng bola yun kaya ball game pa rin yun. jackstones. o baket? may bola rin naman yun a!

favorite pet/animal : dog, bird.
akalain mo nga naman. first year high school pa lang ako eh mahilig na pala talaga 'ko sa bird. hehe.

favorite place : clean places.
obvious... produkto yan ng kawalan ng maisasagot. ano ba naman ang isasagot ko dyan eh wala naman akong ibang alam na lugar kundi bahay at school? isama mo na ang simbahan para tatlo.

favorite friends : good people like you [referring to bes]
hindi talaga ako friendly dati. masyado akong mahiyain. sabi nga ni bes eh hindi daw nya akalain na magiging ganito ako kakulet kase sobrang tahimik ko daw dati sa klase. tatayo lang pag magre-recite, magsi-cr at magre-recess. kung ibabase mo sa kung ano gaano ako kakulit ngayon eh ibang-iba sa sobrang bait ko naman dati. wag ng umangal... mabait talaga 'ko kahit noon pa.

favorite color : colors of nature.
aba, nature lover!!

favorite cartoon character : popeye

favorite tv program : many.
etong many na 'to, hindi ko alam kung bakit ko 'to isinulat. wala akong kahilig-hilig sa tv dati. ni hindi ko nga alam kung kelan kami unang nagkaroon ng tv. basta ang natatandaan ko eh kapag gusto kong manood ng tv, kelangan ko pang pumunta sa kabilang bahay [bahay ng mga pinsan ni mommy] para makinood. nakakatamad ata yun. hindi naman masyadong interesante ang tv. [asus!! tamad ka lang talagang maglakad]

favorite film : many.
isa na namang kasinungalingan. hehe. kung tv nga, di ako nakakapanood eh. film pa?!? san ba pinapanood yun? o baka naman film na nilalagay sa camera ang tanong na 'to. kung yun nga eh mas lalong malabo dahil wala kaming camera nung araw.

[ang tumawa sa mga susunod kong sasabihin... bwakanangbits kayong lahat!!!]

favorite actor : cris villanueva

favorite actress : kristina p.
syempre, pag my cris, may kristina

favorite song : hand in hand.
matay ko mang isipin, hindi ko maalala kung ano 'tong kantang 'to. ayon sa matinding pagsisiyasat, ang kantang 'to daw ang theme song ng THAT'S ENTERTAINMENT. hand in hand, we stand... blah blah blah blah blah. tama! yun nga yun! naalala ko na nga.

akalain mo yun??? JOLOGS NA JOLOGS AMPOOTAH!!!! hehehehe. ayan sige.. pwede ng tumawa. tawa pa!!!

describe yourself : look at me na lang.
tainang sagot yan. hehe.

what traits do you like in a person: good traits like honest.

who is your crush : richard o.
hanep, derecho sagot. sabi nga ni bes eh ang kakapal daw ng mga mukha namin dahil ipinangangalandakan ang pangalan ng mga crush.

what attracted you the most : his good traits.
malamang, honest na tao 'to.

happiest moment : when i was born.
ako ay isang gifted child. alam ko na ang pakiramdam ng "happiest moment" nung kalalabas ko pa lang sa mundong ibabaw. para bang sinabi kong WOW, KAPAPANGANAK PA LANG SAKIN. ANG SAYA-SAYA KO NAMAN!!! pakinsyet. bwahahahaha!

seryoso ng onte...

hindi ko akalain na minsan pala sa buhay ko eh naging unforgettable place/person ko ang church/jesus christ.

kagila-gilalas!!! kahit sila, hindi rin makapaniwala gaya ko. pero panigurado, totoo ang sagot ko dito. parang gusto ko na tuloy magpakabait ulit. hehehe.

ok, back to regular programming...

what is a friend? : someone who loves you.
yeah, right.

what is love? : love is the most important thing in me.
sino lalaban? hehehe.

what is your greatest dream/ambition? : to be an honored student.
aba!!! ambisyosa! at take note... honored!!

famous people you've seen or met : my crush [joke only]
hehehe. hindi ko akalaing sikat pala sya. at literal na may [joke only] talaga yung sagot ko. buti naman. kung seryoso yan eh baka nabigwasan ko na ang sarili ko.

if you had three wishes, what would they be? : to have more friends, to finish my study.
hehehe. ang sabi, three daw. eh bat dadalawa yang sagot ko??? binali-baligtad ko na yung page pero wala talaga eh. dalawa lang talaga. at nagsisimula ng sumablay ng tuluyan ang english ko. to finish my study yurpeys. hehehe.

most embarrassing moment : when i fall down from the tree
bwahahahahaha! eto, seryosong nakakahiya na 'to. sino'ng mag-aakalang ang una kong "what do you want to be when you grow up?" eh "to become an english teacher?" kaya sa mga taong nagsasabing magaling daw ako sa english eh eto ang patunay na nagkakamali kayong lahat.

motto : what is beauty when brain is empty.
o, ha? laban kayo dyan? defense mechanism yan ng mga panget!! hehehe. napaghahalata. pero in fairness, kahit sablay sa english eh yan na ang pinakamatinong motto sa buong slumbook na yun. pangalawa lang ang walang kamatayang mottong alam kahit ng mga langgam na TIME IS GOLD.

wala na. tapos na.

si richard nga pala ang aking ultimate crush nung mga panahong yun. ahead sya sa'min ng one year at kapitbahay sya ng pinsan kong nakatira sa may tapat ng simbahan. [as if naman alam nyo yun]

si gerald naman ang ultimate crush ni bes nung mga panahong yun. isa syang maliit na tao na may dedication na "thank you a lot for writting in this autograph book". malupet masyado ang dedication na yan, hindi kinaya ng powers ko.

kaka-miss. parang gusto ko ulit bumalik sa high school.

bertdey bertdey!!!

2004-12-28T22:57:00.000+08:00

happy birthday to the coolest mommy in the world.
i love you so much.
damn, how i miss you!

merry christmas

2004-12-25T22:57:00.000+08:00

merry christmas everyone.

merry. i should be happy. everyone is. well, i'm happy somehow. christmas day is one of the happiest days for me. it always is.

a part of me is happy. i've given so much today. it feels good. really good. i think i've made a lot of people happy, too. that feels good... twice.

some of the gifts are still with me. i didn't get the chance yet to see the people these gifts are for. maybe tomorrow. or the day after. or... i'm not really sure.

i'm happy.

but as much as i don't want it, a part of me is sad, too. lots of reasons. it's odd because i have reasons to be happy but i have a lot more reasons to be sad. on christmas day. what a life.

i miss my mom.

i miss my angel.

i miss my friends that i don't see anymore.

crazy, but i miss my sweet thing. dammit. he made me cry just a few minutes ago.

all the calls that i've made today have been taken except for one - the second most important one, the first being the call i've made to my mom. ahh... one gift might stay with me forever. i have a feeling that i won't be able to give out this one because i might not be able to see him again. why? no reason. just a feeling.

i think there is something that i must have done but i wasn't able to. i just don't know what it is exactly. sigh.

an hour more and this day will be over. a brand new day. i'm just not sure if it will be a brand new feeling. i hope so. i wasn't supposed to be sad. i don't even know why i feel this way. might be pms. hell, yeah. that must be the reason.

where is my fairy dust when i need it the most?

merry christmas, all!

caramel

2004-12-21T01:22:00.000+08:00

ito ay isang masayang araw. pasko na!!!! yahoong-yahoo!!!!
har! har! har!

kausap ko si ditse kanina sa ym.. at ang tanong ng mahadera kong kapatid... baket daw parehas kaming har har har kung tumawa ng bunsong kapatid naming si ganda. sabi ko... eh sister eh! san ka pa? kaya dapat pag tatawa ka, har har har na din para kumpleto na ulit ang mga anghel ni charlie. HAR! HAR! HAR!

seryoso... masaya 'ko kase nakita ko si mannix pagkatapos ng mahabang panahon... hmmm... kung mahabang panahong maituturing ang pitong taon, eh di sige... mahabang panahon nga!!!

ni sa hinagap [ika nga ni jonie], hindi ko naisip na makikita ko pa sya ulit. alam kong nandyan lang sya... medyo nasa malayo pero nandyan lang. nagpaparamdam pero malabong makita. parang multo. parang pangarap na pwedeng abutin pero mahirap. pero kanina, nag text ang lolo... hihintayin daw nya ko sa galleria ng lunch time. aba! magmamaganda pa ba 'ko? syempre hindi na. maraming beses na 'tong nangyari pero hindi natutuloy. papalampasin ko pa ba eh andun na sya? syempre... go fly ang lola!

sa mga malalapit kong kaibigan... alam nila kung ano si mannix sa buhay ko. at malamang, alam nila kung gaano ako kasaya ngayong nakita at nakasama ko sya ulit.

dalawang oras. dalawang mushroom soup. isang family pan pizza. isang basong iced tea. isang basong pepsi. at 'sangkatutak na kwentuhan. nagtawanan. binalikan ang nakaraan. [uyy... nakaraan daw hehe] nagsenti. nagtitigan. naghawakan ng kamay. nag... kwentuhan ulit. pitong taon yun! kung isasama sa bilang ang halos tatlong taon na magkasama kami dati eh pumapalo ng sampung taon ang pinagusapan namin sa loob lang ng dalawang oras.

ang saya-saya!!!!

pero ang saya, napalitan ng lungkot nung kailangan na nyang umalis. ang hirap ngang bitiwan ng kamay nya nung kailangan na naming maghiwalay. ang lungkot dahil kakaunti lang yung oras na magkasama kami. bitin. kulang. ang lungkot din dahil aalis na sya at hindi ko alam kung babalik pa. kung babalik man, kelan? pagkatapos ng pitong taon ulit? ang tagal naman nun. pwede ko sya'ng bigyan ng dahilan para bumalik agad. sagutin ko lang ng OO ang tanong nya KUNG PWEDE BA, sigurado, babalik agad yun. may kasama pang pramis! pustahan pa tayo kung gusto mo?!?

nami-miss ko na sya. totoong buhay. pero ngayon lang 'to. bukas, balik sa dati ang ikot ng mundo... na parang walang nangyari.

miss

2004-12-12T22:59:00.000+08:00

may nami-miss akong tao.
hindi ko nga alam kung bakit ko s'ya nami-miss.
nami-miss din kaya n'ya 'ko?
tanungin ko kaya?!?
wag na.
hahayaan ko na lang.
lilipas din.

my sweet thing

2004-12-11T23:13:00.000+08:00

A smile that says it all
is what you give
something that breaks the silence
and makes the heart long for more.

Dazzling eyes, pretty face
kind heart that's full of love
a promise of something that lasts a lifetime
i can never ask for more.

Rough times and long days
all these i can endure
as long as i start the day with you
things will always be good.

I find myself lucky
because you came into my life
to bring a smile on my face
something i didn't have for a long time

Another day has come to an end
it's time to bade goodbye
and look forward to the next day
to see you again

Now i say a little prayer
to be with you someday
to see that smile you have for me
that will never fade away.

tulog

2004-12-07T23:23:00.000+08:00

ang daya mo. tinulugan mo na naman ako. nagkukwentuhan lang tayo kanina, ah! sabay din tayong kumain. ipinagluto pa kita ng paborito mong lucky me instant pansit canton with toyomansi kase mas gusto mong kumain nun kesa sa tinatawag mong sinigang na "buto". ang lakas mo sa'kin, 'noh? nagulat pa 'ko kaninang pagdating ko galing sa office dahil nandito ka sa bahay. hinihintay mo ba talaga 'ko? sige, iisipin ko na lang na hinintay mo talaga ang pagdating ko. masarap atang isipin na ganun nga!

masama ang pakiramdam ko kanina pero ewan ko ba... pagkakita ko pa lang sa'yo, nawala na agad ang pagod ko. kahit maysakit ako, bigla akong gumagaling. may magic yata yang mga kamay mo, eh. isang hawak lang, biglang ok na 'ko. hinatian mo pa 'ko kanina ng poncan mo. hindi ka pumayag na hindi kita saluhan. tinakot mo pa 'kong hindi mo kakainin yun pag hindi ko kinain yung kalahati na bigay mo. sabi ko na nga ba, mahal mo ko, eh.

alam mo, sanay ako sa puyatan. madamot ang antok sa'kin. madalas akong hindi nakakatulog sa gabi. pero mas ok palang mapuyat habang pinapanood ang pagtulog mo. ang cute mo talaga habang natutulog. may mga sandali pang napapangiti ka. napapanaginipan mo ba 'ko? uy... aminin.

haayyy... bakit nga ba mahal kita? siguro, hindi mo maiintindihan sa ngayon kapag sinabi ko yung nararamdaman ko para sa'yo. ano ba'ng meron sa'yo? a, ewan! basta! ang alam ko, masaya ako kapag kasama kita. kapag naririnig ko yung tawa mo. kapag nakikita ko 'yung ningning sa mga mata mo. masarap ka kasing kasama. madali ka lang patawanin. madaling pasayahin. walang kahirap-hirap i-please.

ok nang ganito na lang muna. tsaka ko na sasabihin sa'yong mahal kita, kapag sigurado na 'kong maiintindihan mo kung ano ang ibig kong sabihin. kalabisan nga sigurong hilingin na sana, sa'kin ka na lang. dapat makuntento na lang ako kung ano tayo ngayon. basta, dito ka lang, ha? wag ka munang mawawala.

sa palagay ko, wala ngang tulugan 'to. hindi ko talaga maiwasang tumingin sa'yo. pwede bang dito ka na lang ulit matulog bukas?

- para kay ipe

Q

2004-12-05T23:38:00.000+08:00

"q.. san may murang motel? need a place to stay eh"

"sa pasig, madami. alam ng mga taxi drivers yun"

"sorry if i offended you"

"no harm done. i was just answering your q"

"sarcastic, eh"

"not my intention. like i said, i was just answering your question in the simpliest way i can. sorry if i offended you, then"

"no need for your explanation. thanks, anyway"

"sure"

i wonder... may mali ba sa sagot ko? aling part ang sarcastic? tsk.. tsk...

so long

2004-11-29T21:21:00.000+08:00

the spirit slowly starts hitting me.
great.
this is how it should be.
my eyes are blinded by the smoke coming from the stick.
i am holding my glass.
in it is my reflection.
i see my face.
my life.
i watch my life
playing in front of me like a movie.
i see darkness.
life has always been black.
shadows.
misery.
i watch for as long as i can.
until i can't anymore.
i throw my glass off the wall.
it breaks into pieces.
i see myself, my life breaking
right before my very eyes.
slowly, i pick it up.
the biggest piece i could find,
i cut it.
it hurts.
the pain gets intense.
deeper.
til i feel pain no more.
then,
just before i close my eyes,
i feel peace.
peace.
at last.

shadow speaks

2004-11-26T01:29:00.000+08:00

a friend once asked me...

when do you give up?
when do you let go?
when do you say it's time to stop waiting and start moving on?

i simply said... i don't know.

and then he said...

if you are going to ask me that,
my answer would be...
never.

i have loved you in the past. i still love you now. and i guess i'll be loving you for the rest of my life. it's crazy. i'm crazy. because loving you is pain. i continue to love you even if i'm getting myself hurt. i don't know what lies ahead, what the future has to offer me, yet i'm still waiting for you. and it's been years. maybe it will all go to nothing in the end. but that, i don't care much.

i only care about you. there wasn't a day when i didn't think of you. maybe you don't know it, but that's just how it is. you are a part of me. sometimes, just thinking about you makes me smile. when i was having a bad day, i will just look at something that reminds me of you and everything will seem ok. little things. so little, yet i could say to myself... what am i gonna do without you? but the funny thing about it... it really is without you. because no matter how much i think of you, and no matter what i do, it remains the same... i don't really have you. love. pain. crazy.

there is nothing much to say. i don't ask for anything. i don't have much to offer either. i only have my love for you... something that grows deeper each day. if there is someone who makes me happy, that would be you. it's just... i don't know... amazing, perhaps... that though you make me happy, you also make me sad. it's true that one of the worse things that could ever happen is to be made sad by the only person who can make you happy. but it doesn't really matter. i wouldn't still be here otherwise.

sometimes, i don't feel sure of anything, and nothing seems to be right. but what i'm sure of is that... if i did something wonderful or great, and i wanted to brag about it to someone, that would be you. if i wanted to share my happiness and my sadness with someone, that would be you. if there was one person i wanted to be proud of me, that would be you. if i wanted someone to hold me and tell me that everything will be ok, that would be you. and most of all, if there is someone i wanted to spend the rest of my life with, that would be you. now, tell me... do i need to say more?

i love you. no doubt about it. it was my choice. and it will always be like that.